© 2019 by Achilleas and Camilo

Συγγραφείς κομίζοντες χειρόγραφα με τρεμάμενα χέρια και άρρυθμα καρδιοχτύπια αναμένουν την ετυμηγορία του μεγάλου πνευματικού ταγού -του εκδότη δηλαδή. Θα τους εκδώσει ή δεν θα τους εκδώσει;
Ακολουθεί η προσγείωση, απότομη μεν, πολύτιμη δε, για όποιον τη δεχτεί και την επεξεργαστεί σωστά. 

Σε ‘σένα απευθυνόμαστε επίδοξε ή παλιότερε συγγραφέα, που ακόμα δεν έχεις αντιληφθεί το πεζό του πράγματος. 


Μη νομίζεις ότι ο εκδότης σου είναι ο μέγας εραστής της λογοτεχνίας που εκτιμά το καλό βιβλίο και αναζητά εναγωνίως το επόμενο αριστούργημα (το δικό σου πόνημα κατά την “ταπεινή” σου άποψη).

Ο εκδότης είναι εκείνος που:
-Θα σου φάει χρήματα με τον έναν (κλασικό) ή τον άλλον (πλάγιο) τρόπο.
-Θα σε κάνει να προσπαθείς συνεχώς για πωλήσεις με αποτέλεσμα να θυμίζεις περισσότερο πλασιέ παρά συγγραφέα (αν θύμιζες ποτέ).
-Θα σε κάνει στην άκρη για να προωθήσει όποιον άλλον ομότεχνο φέρνει περισσότερο κόσμο στις παρουσιάσεις και είναι πιο ενεργός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 
-Θα σου εκμυστηρευτεί με περίλυπο ύφος ότι οι πωλήσεις σου είναι χαμηλές, όταν στα βιβλιοπωλεία υπάρχουν ελάχιστα έως μηδαμινά αντίτυπα του βιβλίου σου.
-Θα προσποιηθεί ότι δεν έχει μελάνι στον εκτυπωτή την ώρα που θα ζητήσεις εκκαθάριση.
-Θα κάνει συμφωνίες με βιβλιοπωλεία για συγκεκριμένους τίτλους (ξέρεις των συγγραφέων που φέρνουν κόσμο κτλ) και εσένα θα σε αφήσει απ΄έξω.
-Θα σου ζητάει να κάνεις παρουσιάσεις για καλό δικό σου πάντα.
-Θα σε απειλήσει με μηνύσεις αν αναφέρεις κάτι από τα παραπάνω δημοσίως. 

Η λίστα είναι ατελείωτη. Συνομιλώντας με διάφορους συγγραφείς (και δεν αναφερόμαστε αποκλειστικά στην αυτοέκδοση) διαπιστώνουμε ότι τα παράπονα είναι πολλά, τα περιστατικά είναι άφθονα και η αμηχανία, ο θυμός και η απογοήτευση κυριαρχούν. 

Το κείμενο δεν έχει σκοπό να στραφεί εναντίον των συγγραφέων αλλά να τους υπενθυμίσει ότι μέσα από τις ατελείωτες ώρες μοναχικής και απλήρωτης δουλειάς μπροστά από έναν υπολογιστή, μέσα από την καταγραφή σκέψεων, ιδεών, συναισθημάτων δεν έχει δικαίωμα κανείς να λερώνει τη δουλειά και τον κόπο τους τόσο απερίσκεπτα.

Πολλοί εκδότες δεν είναι λάτρεις του βιβλίου, αλλά έμποροι που αντί να ανοίξουν μια άλλη επιχείρηση, βρήκαν ως εύκολο τρόπο κέρδους τον συγκεκριμένο χώρο. Πόσες φορές έχουμε ακούσει την ατάκα: “Βρε συ, ξέρεις πόσα ψώνια είναι έτοιμα να τα σκάσουν χοντρά για να βγάλουν τη σαβούρα τους;” 

Κάτι τέτοιο κάνει και ο εκδότης (σου), εκείνος που σε καλεί στο γραφείο του χαμογελαστός για καφεδάκι την ώρα που σε ταΐζει ψέματα για πωλήσεις, την ώρα που σε τσιγκλάει να προσπαθήσεις όλο και περισσότερο στο facebook, instagram κτλ, να μαζέψεις περισσότερο κόσμο, να πουλήσεις, και φυσικά να εισπράξει. 

Ίσως όταν του ανακοινώνεις γεμάτος υπερηφάνεια ότι μάζεψες 500 λάικ και 100 άτομα στην παρουσίαση να αισθάνεσαι ότι απολαμβάνεις την εύνοιά του, μην ξεχνάς όμως ότι το χαμόγελο δεν αφορά εσένα, αλλά τα λεφτά που θα σου φάει. Ή μήπως θεωρείς σοβαρή αμοιβή το 10% (στην απίθανη περίπτωση που θα σου το δώσει); 

Το συμπέρασμα ποιο είναι όμως; Να μην εκδίδουμε; 


Όχι. Ο καθένας αποφασίζει ποια θα είναι η πορεία του.


Ωστόσο, αγαπητέ συγγραφέα, πώς μπορείς να γράφεις για ήρωες και κατορθώματα στα βιβλία σου, και την ίδια στιγμή να είσαι σκυμμένος μπροστά σε κάποιον που εκμεταλλεύεται τους ήρωές σου; 

Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι αυτή η δουλοπρέπεια διαποτίζει τα γραπτά σου; 
 

Ζήσε τον εκδότη σου

του Obi-Wan Kenobi