© 2019 by Achilleas and Camilo

Δεν γνωρίζω ποια θα είναι η εξέλιξη της Γκρέτα Τούνμπεργκ, δεν ξέρω αν μετά την ενηλικίωση της θα απαιτεί το όνομα της να γράφεται με ένα ή χωρίς «ν» ή αν θα κουνάει επικριτικά το δάχτυλο στον Άγγλο συνταξιούχο που ταξιδεύει στην οικονομική θέση της Thomas Cook (που παρεμπιπτόντως και διόλου τυχαία βάρεσε κανόνι). Δεν είμαι, πολύ περισσότερο, κοινωνός του δόγματος της αλλά όσο δημιουργικά προβληματίζομαι με τους ακολούθους της άλλο τόσο έχω αρχίσει να αποστρέφομαι τους πολέμιους της.

Όχι διότι την κατακεραυνώνουν, ελλείψει νηφάλιων επιχειρημάτων, με ρατσιστικούς οχετούς που αφορούν την πάθηση, την εμφάνιση, την ηλικία της, αλλά γιατί αποτελούν στην πλειοψηφία τους το πιο αποκρουστικό πρότυπο του «καναπεδάκια». Εκείνου που από την ασφάλεια των ανέσεων του δυτικού πολιτισμού κρίνει χωρίς να πράττει. Ταμπουρώνεται πίσω από την ετικέτα του κομψευόμενου γραφιά για να μοιράσει ανέξοδα τη χολή του.

Αναρωτιέμαι αν ο κύριος Τάκης Θεοδωρόπουλος, ίσως το πιο «λαμπρό» εγχώριο παράδειγμα στείρας επιφυλλιδογραφίας και περίσσιας αρχοντοβλαχιάς, αναρωτήθηκε πριν αρχίσει να γράφει το άρθρο του «Η κόρη που δεν θα ήθελα να έχω» (Καθημερινή 29/08/2019) τι έκανε ο ίδιος όταν ήταν δεκαέξι χρονών. Θυμάται άραγε το δάσκαλο του πιάνου να του χτυπάει τα δάχτυλα επειδή δεν έπαιξε σωστά την κλίμακα; Επισκεπτόταν μήπως τους λαϊκούς τσοντοσινεμάδες με τους φίλους του για τσιγάρο και χαβαλέ; Οπωσδήποτε, πάντως, δεν διέσχισε με ιστιοπλοϊκό τον Ατλαντικό ώστε να μην επιβαρύνει το κλίμα.

Κι όσο και αν καταφεύγει στο αρχαιοελληνικό μέτρο για να θολώσει τα νερά σε μια απονενοημένη απόπειρα να τεκμηριώσει την ασύστολη μπουρδολογία του, μάλλον αγνοεί ότι το μέτρο στο θέμα της κλιματικής αλλαγής έχει χαθεί προ πολλού, η συνθήκη του Κιότο έχει γίνει κουρελόχαρτο και ο μισός Αμαζόνιος αποκαΐδια.

Αν σε αυτό το μετα-αποκαλύπτικο σκηνικό η μόνη βοή μέσα στην έρημο είναι αυτή ενός «προβληματικού» δεκαεξάχρονου, ας αφουγκραστούμε το μεσσιανισμό της χωρίς ωτασπίδες…

Υστερόγραφο

Γκρέτα Τούνμπεργκ

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου