Οι παρακάτω γραμμές που θα διαβάσετε ήταν να λεχθούν στο χθεσινό live της εκπομπής μας, ένα τεχνικό πρόβλημα ωστόσο μετά την αναφορά στους παπάδες έριξε το δίκτυο και απέτρεψε τη συνέχιση της. Δε βαριέσαι, αγαπάει ο θεός τον κλέφτη αγαπάει και το νοικοκύρη όμως.

Το σημερινό άρθρο είναι αφιερωμένο στη χειρότερη υπουργό πολιτισμού της μεταπολίτευσης, σε μια κυρία που όχι μόνο δεν έχει την «κοψιά» Υπουργού Πολιτισμού, (περισσότερο θυμίζει τρόφιμο χριστιανικού οικοτροφείου ή ακόμα και ασύλου ανιάτων) αλλά κυρίως δεν έχει τα φόντα να διοικεί ένα τόσο νευραλγικό, για την πολιτισμική παράδοση ενός τόπου, υπουργείο.

Το ανέφερα και στην έναρξη της ζωντανής εκπομπής μας πως είναι αδιανόητο η τέχνη και η παιδεία να εκπροσωπούνται από δύο θείτσες που φιλάνε το χέρι του κάθε τραγόπαπα, η Κονιόρδου με όλα τα στραβά και ανάποδα που μπορεί κανείς να της προσάψει ήταν ένας άνθρωπος του θεάτρου με μακρά προυπηρεσία στο χώρο, η συγκεκριμένη έχει τόση σχέση με την τέχνη όση η σύζυγος του Πατούλη με το καλό γούστο.

Πλέον ο χώρος χειμάζεται, το να μιλήσεις για ανθρωπιστική κρίση στον συγκεκριμένο κλάδο δεν αποτελεί υπερβολή, και όσα αντικειμενικά προβλήματα και αν έχουν προκύψει από την πανδημία, λύσεις θα υπήρχαν αν κοντά σε αυτούς τους ανθρώπους βρισκόταν ένας άνθρωπος που πραγματικά θα νοιαζόταν για τις δυσκολίες τους, ένας άνθρωπος του χώρου με λίγα λόγια.

Δεν μιλάω για ανεδαφικές τομές, αναρωτιέμαι ωστόσο αν η συγκεκριμένη «Υπουργός» πήγε έστω και σε μια πειραματική θεατρική παράσταση για να δείξει την έμπρακτη συμπαράσταση της, αν συναντήθηκε με ιδιοκτήτες κλειστών κινηματογράφων για να ακούσει τα προβλήματα τους (αμφιβάλλω αν οι μισές κινηματογραφικές αίθουσες θα ξανανοίξουν με το πέρας της πανδημίας), αν εκτός από το να πηγαίνει στην άθλια παράσταση του Λιγνάδη στην Επίδαυρο για φωτογραφίες και δημόσιες σχέσεις επεδίωξε άραγε μια συνάντηση με τους ανθρώπους που αποτελούν τους πραγματικούς στυλοβάτες του πολιτισμού (από τεχνικούς μέχρι σκηνοθέτες και από συγγραφείς μέχρι μικροβιβλιοπώλες);

Στις συγκεκριμένες, ρητορικές μάλλον, απορίες μου, αντιπαρέβαλα το παράδειγμα της Υπουργού Πολιτισμού της Σουηδίας. Μιας κοπέλας νεότατης που ανοίκει στο κομμάτι του ηλικιακού γκρουπ που αποτελεί την παραγωγικότερη συνιστώσα μιας κοινωνίας.

Εν κατακλείδι ο σύγχρονος πολιτισμός κάθε χώρας χρειάζεται πνοή και όχι ανθρώπους βγαλμένους από τη ναφθαλίνη. Η Μενδώνη θα μπορούσε κάλλιστα να κατέχει ένα υπουργείο σκοταδισμού όμως σε καμία περίπτωση δεν μας αξίζει να την έχουμε στο τιμόνι του πολιτισμού μας, εν μέσω μάλιστα μια τόσο δύσκολης συγκυρίας…

Υπουργείο Σκοταδισμού

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου

© 2019 by Achilleas and Camilo