Απογευματάκι, ώρα ράθυμη. Ορμάμε στη φρουτιέρα για να δροσιστούμε, όταν ανακαλύπτουμε ένα σαπισμένο βερίκοκο. Εκείνη τη στιγμή ακούγεται ο ήχος του messenger με το εξής μήνυμα:

“Καλησπέρα, … μου! Το βιβλίο τάδε είναι υποψήφιο για τα βραβεία τάδε. Ζητώ την ψήφο σου με αγάπη, συμπάθεια...”

Με το σάπιο βερίκοκο στο ένα χέρι και το … μήνυμα στο άλλο οι σκέψεις αρχίζουν να πέφτουν βροχή.

Τι ακριβώς συμβαίνει με τα βραβεία στη χώρα μας; Γιατί κάθε συγγραφέας με έντονη παρουσία στα σόσιαλ τρέχει παραμάσχαλα με ένα τσουβάλι βραβεία και γιατί νομίζει ότι πρέπει να τον προσκυνάμε;

Αφού όλοι γνωρίζουμε πώς δίνονται τα βραβεία στην Ελλάδα: Γλώσσα υγρή να έχεις και να είσαι το “αγαπημένο παιδί” του κάθε μπακαλοεκδότη, ενός ανθρώπου που άνετα θα μπορούσε να βρίσκεται με πάγκο στο Μοναστηράκι και να πουλάει βρακιά ουρλιάζοντας ότι μόνα τα δικά του διαθέτουν ποιότητα.

Ας μην ξεφεύγουμε, όμως, από το αρχικό μεγαλειώδες κόνσεπτ πίσω από τα βραβεία κοινού. Θυμόμαστε τα προηγούμενα χρόνια σε κάθε ανάρτηση για τον ανεπανάληπτο θεσμό πλήθος σχολίων από κάτω. Ανάμεσα στους ενθουσιώδεις αναγνώστες, διαβάζαμε και σχόλια με απορίες, σαρκασμούς, παράπονα, χωσίματα, μπινελίκια. Πλούσια η γκάμα.

Ας θυμηθούμε μερικά προσθέτοντας κάποιες παρατηρήσεις:

 

  • Βραβεία κοινού, χωρίς τη συμμετοχή μικρών εκδοτικών, αφού έχουν φάει πόρτα, επειδή δεν έχουν σκάσει τον απαιτούμενο “αέρα”.

  • Προτεινόμενα βιβλία (όσα μαγείρεψαν εκδότες και υπεύθυνοι) με κριτήρια άγνωστα στην κοινή λογική του αναγνώστη, του τύπου: “ο τάδε γλείφτης είναι επικοινωνιακός, να τον χώσουμε”.

  • Βιβλία με χαμηλότατες πωλήσεις στη δεκάδα. Αφού δεν τα έχουν διαβάσει, πώς τα ψηφίζουν και περνάνε στην τελική φάση;

  • Βιβλία της τελικής φάσης, άφαντα ωστόσο  στο αντίστοιχο ράφι, με τα υποψήφια.

  • Συγγραφείς να εκλιπαρούν μέσω ηλίθιων μηνυμάτων την κάθε επαφή στο φέισμπουκ να τους ψηφίσει, άσχετο αν οι περισσότεροι δεν έχουν καν αγοράσει το βιβλίο τους.

  • Διαδικτυακές εκστρατείες τύπου καλλιστεία, με στόχο να ψηφίσουν τον συγγραφέα με την πιο ευχάριστη φάτσα στα σόσιαλ.

 

Είναι σαφές ότι ο κόσμος ψηφίζει είτε για πλάκα είτε γιατί όντως γουστάρει ένα βιβλίο. Σίγουρα ορισμένα βιβλία είναι δημοφιλή στο κοινό, ωστόσο το όλο πανηγύρι κάπου χωλαίνει και αναδεικνύει την ευτέλεια. Ορισμένα βιβλία έχουν το προβάδισμα και θα βραβευτούν, γιατί έχουν φάει το ανάλογο σπρώξιμο, με εμφανή θέση στους πάγκους και στα καλά ράφια. Όλα είναι δρομολογημένα από πριν και, κυρίως, ακριβοπληρωμένα. Κάπου εκεί κολλάνε και κάποιοι μίζεροι ψευδοεκδότες, ψιλικατζήδες, σχεδόν άποροι. Από τη μία ψοφάνε για δέκα λεπτά βλαχομπαρόκ δόξας, από την άλλη θέλουν να ρίξουν στάχτη στα μάτια των συγγραφέων, όταν ζητάνε τα ποσοστά τους (δεν θα τα πάρετε ποτέ), ότι τάχα θα τους χώσουν στα βραβεία.

 

Εμείς, και όλοι όσοι (πιστέψτε μας είναι πάρα πολλοί) έχουμε αηδιάσει από τα βλάκώδη μηνύματα συγγραφέων, που σε θυμούνται μόνο όταν θέλουν να αρπάξουν κάτι, αναρωτιόμαστε γιατί να ψηφίζουμε τη σαβούρα του κάθε γλείφτη.

Συγγραφείς, έχετε καταλάβει πόσο ενοχλητικοί έχετε καταντήσει; Πέρα από το πανηγύρι που προσπαθείτε να στήσετε γύρω από το ονοματάκι σας, έχετε πάρει χαμπάρι πόσοι σάς κοροϊδεύουν για τις συμπεριφορές σας;

Και άμα περάσετε σε μια τελική φάση ή κερδίσετε με ψεύτικες ψήφους, τι έγινε; Είναι κάτι σημαντικό; Προφανώς για την περιορισμένη λογική και την απελπισία σας είναι. Γνωρίζουμε ότι έχετε επενδύσει πολύ χρήμα στο σύστημα, αφού χώνετε φράγκα ακόμα και για τις συνεντεύξεις σας, ότι θεωρείτε ότι είστε μεγάλοι συγγραφείς, αλλά πραγματικά έχετε κουράσει.

 

Αν είχαμε πληθώρα καλών βιβλίων, δεν θα χρειαζόμασταν όλη τη φανφάρα με τα βραβεία… (πολύ προχωρημένη και αυτή η σκέψη, ε;)

Με τους φραμπαλάδες και τον γελοίο σας ενθουσιασμό, κρύβετε το χαμηλό επίπεδο των έργων σας. Εντάξει, ξέρουμε ότι στοχεύετε κυρίως στις γλυκές πιτσιρίκες, που λιώνουν με το κινητό στο χέρι για ένα χαμόγελο/ μια καρδούλα/ ένα χάδι από έναν γοητευτικό συγγραφέα, αλλά ηρεμήστε λίγο. Μάλλον όχι, συνεχίστε να σκορπάτε άφθονο γέλιο. Ειδικά όταν σας βλέπουμε να πανηγυρίζετε για ένα βιβλίο, που οι (ανα)γνώστες αποκαλούν μάπα.

 

Εμείς προτείνουμε το εξής:

 

Βραβεύστε τον ταλαίπωρο αναγνώστη, τον αφανή ήρωα, τον εραστή τού καλού αναγνώσματος, του ανθρώπου, που θέλει να διαβάσει και να νιώσει νέα ερεθίσματα, να σκεφτεί και να διασκεδάσει. Χαρίστε του βιβλία πρωτόγνωρα, πρωτότυπα, καλογραμμένα, με ρυθμό, πλοκή, ιστορία… Με κάτι τέλος πάντων που να μην είναι τετριμμένο.

 

Βραβεύστε τον άνθρωπο, ο οποίος υποφέρει και πονάει η καρδιά του με όσα διαδραματίζονται στον άχαρο και με καθόλου φαντασία χώρο του βιβλίου, και στο τέλος ξενερώνει και στρέφεται αποκλειστικά στους ξένους συγγραφείς.

 

Βραβεύστε τον αναγνώστη με την απίστευτη υπομονή, που έκανε το λάθος να δεχτεί το αίτημα φιλίας ενός ψώνιου, και από τότε βομβαρδίζεται από μπαναλαρία και με ψευδαισθήσεις του τύπου: “είμαι διάσημος και ανακοινώνω τι κάνω όλο το 24ωρο”.

 

Βραβεύστε τον άνθρωπο, που διάβασε το βιβλίο ενός ψώνιου και έφριξε/ βαρέθηκε/ το ξέχασε μετά από δυόμιση λεπτά, αλλά το ψηφίζει από οίκτο και επειδή τον έπρηξαν.

 

1ο Υ.Γ. Προς ενθουσιώδεις συγγραφείς: Ο ξεφτιλισμένος εκδότης σας δεν σας έχει δώσει δεκάρα, σας εκμεταλλεύεται, σας γλεντάει και μετά τρέχετε να μαζέψετε ψήφους για να τον ευχαριστήσετε και να πουλήσετε μούρη στους γνωστούς σας; Δεν το λες και έξυπνο…

 

2ο Υ.Γ. Προς φραγκοφονιάδες εκδότες κτλ: Βάλτε το χέρι στην τσέπη, σπαγκοραμμένοι, να κάνετε διαφήμιση της προκοπής. Μη λέτε στους συγγραφείς σας: “Βάλε όλους τους γνωστούς σου να σε ψηφίσουν”, ενώ τους κάψατε τα βιβλία. Α, ναι, να μην ξεχνιόμαστε: Πληρώστε τους συγγραφείς, μην είστε τόσο κακομοίρηδες.

 

3ο Υ.Γ. Προς ταλαίπωρους Δον Κιχώτες: Μη στεναχωριέστε, όταν βλέπετε το μίζερο πανηγύρι. Υπάρχουν πολλοί, μα πάρα πολλοί, αναγνώστες με γούστο και οξυδέρκεια. Και φυσικά αδιαφορούν για την μπαναλαρία.

Βραβεύστε τον ταλαίπωρο αναγνώστη

του Όμπι Ουάν

© 2019 by Achilleas and Camilo