© 2019 by Achilleas and Camilo

Έπιπλο για καινούργια τηλεόραση, από τις έτοιμες για την υψηλή ανάλυση της εικόνας
η βιτρίνα της γιαγιάς. Με βάση που γυρίζει από όλες τις γωνίες και ροδάκια η βιτρίνα.
Το κοριτσάκι μου, η θετή μάνα της δικής μου μάνας αποπροσανατολισμένη και απομονωμένη, διηγείται πάντα τις ίδιες ιστορίες. “Το παιδί του παιδιού μου δυο φορές παιδί μου”. Διαμαρτύρεται το φως της που χάνει και απειλεί. Απαιτεί λαμπτήρες πιο δυνατούς και να μην παρκάρουν στο δυτικό παράθυρο καθώς και του δρόμου τα δέντρα να κοπούν.


Πολύτιμα στην βιτρίνα, φλιτζανάκια και πιατάκια, παγωμένα πασχαλινά κουλουράκια 
και λιωμένες καραμέλες, του πρωινού γαβάθες με σχέδια χαρούμενα, καρδούλες και μπαλόνια, χαρισμένα από την γειτόνισσα, ξένη που τον γιο της έχασε και γύρισε στην Αθήνα.
Το φλιτζάνι, διάφανο, που χτύπαγε αυγό, νήπιο εγώ, έχει πιάσει πατίνα, σκουριά θα έλεγες 
πάνω στα σημάδια απ’ το κουταλάκι, που στριφογυρίζουν στον πάτο.


Φιμέ γυαλί αποκλείει τα πολύτιμα αυτά από τον κόσμο και της ορίζει να σπερμολογεί, την εγκαταλείπει με αδύναμη φωνή ν’ ανακαλεί συγγενείς νεκρούς.
Τον αδερφό της τον ταξιτζή, την χοντρή θεία Σεβαστή, τους μικρασιάτες προγόνους του άντρα της, τον Πλάτση τον φονιά που στον εμφύλιο έκοβε κεφάλια κομμουνιστών.
Δίπλα στα πολύχρωμα ποτήρια του νερού, η κούνια και η ποτίστρα απ’ το κλουβί της καρδερίνας και ένα πλαστικό κινέζικο αηδόνι. Βγάζει ηλεκτρονικούς συριγμούς όταν τις παλάμες χτυπάς. Μπαταρίες και δύο τούλινες μπομπονιέρες με κουφέτα να τα βάλει κάτω απ’ το μαξιλάρι της να γλυκονειρευτεί , χήρα εδώ και σαράντα χρόνια η γιαγιά.


Της έχουμε κλέψει τους αλπακάδες και κάτι ξύλινα μπιμπελό που παριστάνουν αγγέλους.
Ένας φάκελος με χαρτιά της πρόνοιας και το ελευθέρας του αστικού ΚΤΕΛ, το βιβλιάριο της Εμπορικής Τραπέζης. Χαρτονομίσματα αξίας τρισεκατομμυρίων, κατοχικά, πληθωρικά.
Τυλιγμένα με λαστιχάκι μήπως τα είδατε;


Ένα μαχαίρι από το Αϊδίνι, τουρκικής τεχνοτροπίας με υπόνοιες χρωμάτων στην λαβή
και το θηκάρι με μια μικρή αλυσίδα, όλο από μαυρισμένο μέταλλο  στριμωγμένο στην γωνία, θυμωμένο, το φυλαχτό της βιτρίνας.
Και τ’ άσπρα κεντήματα που της ζητά η κόρη της, με τις βελόνες τυλιγμένες, 
σκήπτρα σε λεπτό χαρτί, στο φτενό συρτάρι κρυμμένα.
Το περιεχόμενο.  

Η βιτρίνα

του Νικόλα Κακατσάκη