© 2019 by Achilleas and Camilo

Ανοίγοντας αυτή την ενότητα, ηχεί τουλάχιστον ειρωνικό να αφιερώσω το πρώτο άρθρο της σε έναν εκδοτικό που φέρει αυτό το όνομα. Κι όμως, όσο ευφημισμός κι αν ακουστεί, η πρώτη μου εμπειρία με τον εν λόγω οίκο και τον ιδιοκτήτη του αξιότιμο κύριο Χατζόπουλο δεν διέθετε τίποτα το αγνό, παρά μόνο τα τοξικά κατάλοιπα και τις παθογένειες μιας χώρας που σε κάθε πτυχή της επαγγελματικής και κοινωνικής ζωής βασιλεύει το θράσος, η εξαπάτηση και ο εμπαιγμός, καλυμμένα στην προκειμένη περίπτωση υπό το μανδύα της προσφοράς στη λογοτεχνία, της συμβολής στις τέχνες και τα γράμματα (τρομάρα μας).

Επέλεξα να γράψω τις παρακάτω γραμμές υπό τη μορφή ανοιχτής επιστολής, μόνο που στην αρχή δεν είχα αποφασίσει αν έπρεπε να στραφεί στον άμεσα εμπλεκόμενο ή τους αναγνώστες και τους εν δυνάμει συγγραφείς, τελικά αποφάσισα να μιλήσω στους δεύτερους, διότι η γάγγραινα στον εκδοτικό χώρο τους αφορά περισσότερο και καλό είναι γνωρίζουν την ταυτότητα των βιβλίων που κρατούν στα χέρια τους. Πολύ περισσότερο τα παρασκήνια…

Μιλώντας λοιπόν, αγαπητέ αναγνώστη και επίδοξε συγγραφέα για την περίπτωση των εκδόσεων «Οξύ», δεν θα αναφερθώ σε αυτά που είδα από το πέρασμα μου εκεί, δεν θα σου μιλήσω ούτε για εργασιακές συνθήκες ούτε για συμπεριφορές. Θα σταθώ μόνο στο μετά, και το μετά ως γνωστόν σημαίνει «εκκαθάριση». Κάποιοι εκδοτικοί ως γνωστόν τη μαγειρεύουν, κάποιοι σου εμφανίζουν μειωμένο αριθμό πωλήσεων και κάποιοι αποκρύπτουν επανεκδόσεις. Ε λοιπόν υπάρχουν και κάποιοι άλλοι σαν τον αξιότιμο κύριο Χατζόπουλο που απλά αγνοούν τα επίμονα e-mail σου να σου την παρουσιάσουν, βασικά σε αγνοούν γενικώς, γίνονται Λούηδες κατά το κοινώς λεγόμενο και επανεμφανίζονται μόνο όταν γράψεις την εμπειρία σου σε κάποιο μπλόγκ (εκείνη την εποχή το προσωπικό μου). Όχι για να σου αποδώσουν τα δεδουλεμένα φυσικά, αλλά να σε απειλήσουν με μηνύσεις (τις οποίες ακόμα περιμένω) να στη βγουν και από πάνω (παλιά μου τέχνη κόσκινο στην αγαπημένη μας Ελλάδα).

Κάποτε ο μεγάλος Τσάρλς Μπουκόφσκι είχε πει ότι «Αν καταφέρεις να ξεγελάσεις κάποιον δεν σημαίνει ότι είναι χαζός. Απλά σημαίνει ότι δεν είσαι άξιος της εμπιστοσύνης του». Ας πω λοιπόν, κλείνοντας το άρθρο, στον αξιότιμο κύριο Χατζόπουλο των εκδόσεων Οξύ ότι δεν θα του κάνω την χάρη να προβώ σε κάποιον χαρακτηρισμό, απλά θα αρκεστώ στο γεγονός ότι δεν αποδείχτηκε άξιος της εμπιστοσύνης μου. Και θα του δώσω και μια πολύ φιλική συμβουλή, λέγοντας του ότι εκτός από τα λεφτά, την αγένεια και την εξαπάτηση  υπάρχουν ευγενέστερες αξίες σε αυτό τον έρμο πλανήτη, ευελπιστώ κάποτε να της ανακαλύψει…

Τοξικοί οίκοι

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου