© 2019 by Achilleas and Camilo

 

Τι κοινό μπορεί να έχει μια ανασφαλής και εύθραυστη, νεαρή κοπέλα από τη Γαλλική επαρχία που ανταποκρίνεται στην αγγελία του άγνωστου παππού της καταφθάνοντας στο Παρίσι, με τον βαρύθυμο επιθεωρητή που θα κληθεί να ερευνήσει την υπόθεση και τον επιστήθιο παιδικό φίλο του τη γυναίκα του οποίου ποθεί.

Φαινομενικά καμία, ωστόσο η Claude Amoz εκκινώντας από ασύνδετα νήματα στήνει με μαεστρία ένα κλειστοφοβικό δράμα που άλλοτε θυμίζει τον κινηματογραφικό «ένοικο» του Πολάνσκι και άλλοτε καταβυθίζεται στο νυχτερινό Παρίσι αποκαλύπτοντας μυστικά δοσιλογισμού καλυμένα με αντιστασιακή λάμψη και οικογενειακές μηχανορραφίες που ορίζουν, εν αγνοία τους, τη μοίρα των ηρώων της.

Το «Παλιό Έγκλημα» μπορεί να ιδωθεί ως αστυνομικό δράμα (όπως προλογίζεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) αλλά και μια υπαρξιακή άσκηση για δυνατούς λύτες όπου η αναζήτηση της πραγματικής ταυτότητας και η κατάρριψη των μασκών  επιτυχγάνεται μέσα από συνεχείς ανατροπές που καθηλώνουν τον αναγνώστη στις σελίδες ετούτου του λογοτεχνικού ταξιδιού.

Δεν είναι τυχαίο ότι η συγγραφέας σε κάθε μια από τις τέσσερεις ενότητες του βιβλίου χρησιμοποιεί χωρία από το Δόν Κιχώτη του Θερβάντες επιχειρώντας να διαχωρίσει τη φαινομενικότητα από την πραγματικότητα σε μια αμφίρροπη μάχη που κανείς δεν γνωρίζει την έκβαση της.

Η σειρά Vertigo των εκδόσεων «Εξάντα» μας χαρίζει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο σε μια ιδιαίτερα καλαίσθητη hard cover έκδοση που σπανίζει πλέον στην Ελλάδα της οικονομικής στενότητας και οφείλει να μνημονευτεί, όχι μόνο για το τελικό αποτέλεσμα αλλά και για το βαθμό που καθιστά τόσο ευχάριστη την ανάγνωση. Εν Κατακλείδι, ένα εγχείρημα που οπώσδήποτε αξίζει την προσοχή μας και προτείνεται ανεπιφύλακτα...

 

Claude Amoz

« Το παλιό έγκλημα»

εκδόσεις εξάντας

Κριτική του Αχιλλέα Σωτηρέλλου