Αν θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Π. μιλούσε με το μήλο του Αδάμ, στο οποίο καρφωνόταν το μάτι άθελά σου και σε έκανε να φαντάζεσαι τις λέξεις να ανεβοκατεβαίνουν με αγωνία στο λαρύγγι του, θα μπορούσαμε αντίστοιχα να ισχυριστούμε ότι η Α. μιλούσε με τους κροτάφους της, κροτάφους όπου διαγράφονται φλέβες τρομερές, σαν φίδια, που κινούνται ύπουλα, δίνοντας την εντύπωση της μη μετακίνησης, μένουν στο ίδιο σημείο αλλά έρπουν τόσο όσο να δείξουν ότι να, ανά πάσα στιγμή μπορώ να συρθώ και να ρίξω το φαρμάκι στον εγκέφαλό σου αλλά χαλάρωσε, προς το παρόν είμαι εδώ για να συνοδεύω τη άνετη κίνηση του προσώπου σου, καθώς κάνει με επαγγελματισμό τις τηλεφωνικές παραγγελίες, ξανά και ξανά μέσα στη μέρα, ακούραστα, σαν να έχει σημασία η κίνηση, όσο κι εκείνη που κάνει όταν καπνίζει ή όταν σκέφτεται δύσκολες έννοιες. Συχνά οι δυο τους συζητούν χαμηλόφωνα στα διαλείμματα, δεν ακούς εύκολα τι λένε, αν δεν περάσεις ξυστά από δίπλα τους και ακόμα και τότε θα διαπιστώσεις ότι περικλείουν τις κουβέντες τους έτσι που να μην πέσουν κάπου που δεν πρέπει, έλεγα ότι δεν ακούς εύκολα τι λένε, το θέαμα όμως μπορεί να σε υπνωτίσει αν δεν κάνεις εκείνη την ώρα κάτι άλλο να σε απορροφήσει και αν είσαι από τους ανθρώπους που απορροφώνται εύκολα από τη δύναμη μιας εικόνας, έτσι κάπως κοιτώντας τους υπνωτίστηκα, αν και δε σκόπευα, αντιθέτως μάλιστα είχα κάθε λόγο να θέλω να είμαι σε εγρήγορση, αλλά από τη μια το μήλο του Αδάμ παλλόμενο σχεδόν ρυθμικά, και μόλις είχα φάει να πω την αλήθεια και μια ραθυμία είχε καταλάβει το πνεύμα μου, καθιστώντας το ευάλωτο σε οποιαδήποτε ρυθμική αλληλουχία, από την άλλη τα φίδια να λικνίζονται σαγηνευτικά και επικίνδυνα, δεν ήθελε πολύ να χάσω τον ειρμό μου και να μπερδεύω τα λόγια μου, και τι θα πει ότι συμβαίνει όλη την ώρα, όταν μάλιστα τόσα πράγματα συμβαίνουν τριγύρω, των οποίων δεν προλαβαίνεις καλά καλά να πιάσεις τη μυρωδιά, αν και ο λόγος εδώ είναι περί οπτικής πανδαισίας και οι μυρωδιές είναι άλλου παπά ευαγγέλιο, τέλος πάντων συνέβη και δε θα μπορούσα τίποτα να κάνω γι’ αυτό. Θεωρήθηκε ανάρμοστο και κάπως αντιεπαγγελματικό την ώρα εκείνη, τονίζω την κρίσιμη ώρα εκείνη, που οποιαδήποτε ρυθμικότητα θα καταλάμβανε οποιονδήποτε άνθρωπο σε μια ευάλωτη στιγμή εξαπίνης, να βυθιστώ στο γλυκό ρυθμικό νανούρισμα και να χαϊδέψω απαλά και με περίσσεια τρυφερότητα τα μαλλιά της συναδέλφου και θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι το ατόπημα θα ήταν μικρό και ίσως απλώς λίγο κωμικό αν έμενε εκεί, αλλά εδώ θα πρέπει να σας εξηγήσω καλύτερα κάτι τελείως ανθρώπινο, που κι εσείς σίγουρα έχετε βιώσει, θα έλεγα ότι πρόκειται περί παρορμήσεως, από παιδί μου άρεσε να αγγίζω τα πράγματα για να τα καταλάβω καλύτερα, σαν να μου ξεδιπλώνονταν οι ιδιότητες και τα μυστικά τους, να μου δίνονταν έτσι άνευ όρων και στις περισσότερες περιπτώσεις όλα έβαιναν καλώς, καθώς τα αντικείμενα δεν αντιστέκονται στην κατάκτησή τους, όλα έβαιναν καλώς, ναι, και προς υπεράσπισή μου, δε στερούμαι τρόπων αβρών και κάποιας έστω κοινωνικής ευφυΐας, οπότε φτάνουμε στο δια ταύτα. Την κρίσιμη στιγμή τα χέρια μου από μόνα τους τελείως χωρίς εγώ να ξέρω τι συμβαίνει, αλλά στο μυαλό μου να επικρατεί μόνο ένα ρυθμικό κούνημα, κατέβηκαν από τα μαλλιά στο λαιμό της συμπαθούς κατά τ’ άλλα συναδέλφου και έψαχναν τις φλέβες της, τα έμπειρα δάχτυλα τις διέτρεξαν με ακρίβεια χειρουργική και τύλιξαν με στοργή, πράγμα που δε λέω για να ελαφρύνω τη θέση μου αλλά με κάθε ειλικρίνεια, το λαιμό της. Μετά βίας γλίτωσα την προσαγωγή μου στο κρατητήριο κι αυτό μόνο γιατί η δύστυχη συνάδελφος, παρά την τρομάρα της, αντιλήφθηκε τελικά τις αθώες προθέσεις μου και με έσωσε από την τρομακτική αυτή εμπειρία, που η ιδιοσυγκρασία μου δε θα άντεχε. Φυσικά η απόλυση ήταν αναπόφευκτη, κάτι που δε μου ήταν ξεκάθαρο στην αρχή, αλλά μπορώ πλέον να το δω κατάματα, πως δεν υπήρχε άλλος τρόπος, έτσι γίνεται πάντα η κάθαρση σε κάθε οργανισμό, με φωτιά και μαχαίρι στο εκάστοτε εξιλαστήριο θύμα και η ζωή συνεχίζεται, έτσι δεν είναι; Γνέφω πως έτσι είναι και με κοιτάει εξονυχιστικά, δεν είναι παρά μια γριά που παίρνει το χρόνο της στο παγκάκι, με κοιτάει με αυτές τις αυλακώσεις στα μάτια και άλλες γύρω από το στόμα και ειδικά εκεί πάνω από τα χείλη, χαρακτηριστικές της ηλικίας, αλλά αυτή η γριά με κοιτάζει με τρόπο που καμιά δεν τόλμησε ποτέ, σχεδόν όπως κοιτάζω εγώ τους ανθρώπους, με περιέργεια και στοργή, αφού τα βλέπω όλα και πώς αλλιώς θα μπορούσε να είναι αν όχι με τέτοιες ποιότητες στην καρδιά, πρέπει όμως να φύγω τώρα γιατί γίνομαι διάφανος και εκείνη πρέπει να σταματήσει, κάπως να σταματήσει, σας ευχαριστώ για τη στοργικότητα αλλά δε θα πάρω άλλο, ως εδώ, προτού τα φίδια πάρουν το δρόμο για το μυαλό μου. Είμαι ξαφνικά ανάσκελα στο σκοτάδι, κάπως βρέθηκα εδώ έτσι, αλλά δεν ξέρω πώς συνέβη και τι ακριβώς. Κάτι έλεγα αλλά δε θυμάμαι πού είχα μείνει, χάνω τον ειρμό εύκολα τελευταία και ο τρόπος που με κοιτάς δε βοηθάει, μια λύπη στα μάτια σου, σαν να μην είμαι εδώ, λυπάμαι κι εγώ, σαν να χάσαμε το ίδιο πράγμα, ίσως και να είναι αλήθεια, αλλά μου είναι πιο εύκολο να κοιτάω σαν χάνος και να διηγούμαι μισές ιστορίες, τις υπόλοιπες συμπληρώστε κατά βούληση, εκτοξεύσατε πυρ, αρκετά ως εδώ, δε νομίζετε; Σπίτι σας τώρα.

Το μήλο του Αδάμ

της Γεωργίας Μιχαλαριά

© 2019 by Achilleas and Camilo