© 2019 by Achilleas and Camilo

Η επιστροφή του Αρχιερέα

 

Κατ’ αρχάς ας ξεκινήσουμε από τα προφανή,  ο όρος αρχιερέας δεν αποτελεί ούτε ευφημισμό, ούτε υπερβολή όταν αναφερόμαστε στον μεγαλύτερο λογοτέχνη που έχει αυτή τη στιγμή να επιδείξει η χώρα. Έναν «ψημένο» από τη ζωή άνθρωπο, διφορούμενο και πολυσχιδή που επιμένει πεισματικά να απέχει από τα κάθε λογής κυκλώματα αναλαμβάνοντας και το αντίστοιχο κόστος. Ο Σπύρος Καρυδάκης είναι ένας συγγραφέας για λίγους, είτε αυτό αρέσει σε κάποιους, είτε όχι. Και κάθε επιστροφή του αποτελεί από μόνη της ένα λογοτεχνικό γεγονός…

 

Το Γυναικόκαστρο αποτελεί μια δουλειά άρτια και οπωσδήποτε περισσότερο λιμαρισμένη από το άνισο αλλά εκστατικό Therion. Μια συνταγή δηλαδή όπου οι ποσότητες των υλικών χρησιμοποιούνται με φειδώ χωρίς ωστόσο το τελικό αποτέλεσμα να προδίδει συμβιβασμό. Κατά την άποψη μου ο Καρυδάκης ανοίγεται σε ένα μεγαλύτερο εύρος αναγνωστών, διατηρώντας ωστόσο την καυστική ματιά του, το διονυσιακό πνεύμα του, ακόμα και μια γκροτέσκα queer αισθητική. Η καθαυτή ιστορία αποτελεί τη διαχρονική αντιστροφή της πατριαρχίας τοποθετημένη σε μια κοινωνία που κυριαρχούν τα στοιχεία της φύσης και ο ερωτισμός της υπαίθρου. Εδώ ο Καρυδάκης εγκαταλείπει το στρυφνό ιδίωμα που συναντάμε στο νοσηρά απολαυστικό «Άσε με να σε δέρνω κάπου κάπου».

Η θεματολογία του ωστόσο παραμένει στα γνωστό δίπολο έρωτας-θάνατος και τη συγκεχυμένη ανθρώπινη σεξουαλικότητα που ισορροπεί μεταξύ ετεροφυλοφιλίας και ομοφυλοφιλίας ( Η Διονυσία που γίνεται στο φαντασιακό μοναχός Διονύσιος και ξανά Διονυσία- Η επιλογή του ονόματος κάθε άλλο παρά τυχαία είναι). Ουσιαστικά τα φύλα καταργούνται και το μεγαλείο της ερμαφρόδιτης φύσης τοποθετείται σε πρώτο πλάνο. Δεν είναι τυχαίο ότι οι γυναίκες που περιστοιχίζουν τον ήρωα τον υποψιάζουν ότι αποτελούν Νεράιδες. Όπως και να χει τα βιβλία του Καρυδάκη επιδέχονται πολλών ερμηνειών και αναγνώσεων, η πολυεπίπεδη γραφή του καλεί τους αναγνώστες να αφεθούν σε αυτή και αναδυόμενοι ξανά στην επιφάνεια- όπως ο ήρωας μας στην πραγματικότητα- να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα, ένα ποτήρι μαύρο κρασί σίγουρα θα βοηθήσει περισσότερο τη μαγευτική αυτή περιήγηση στις σελίδες του Γυναικόκαστρου…

Σπύρος Καρυδάκης

“Το γυναικόκαστρο»

(Εκδόσεις Πάπυρος)

Κριτική του Αχιλλέα Σωτηρέλλου