(ΤΟΤΕ)
Τόσες και τόσες φορές είχε έρθει αντιμέτωπος με την εικόνα του θανάτου κι όμως ποτέ δεν είχε τρομάξει στην ιδέα της συνάντησης μαζί του .
Ήταν έτοιμος να αναμετρηθεί με όλους τους δαίμονες του παρελθόντος.
Μπορούσε να θυμηθεί πάμπολλες φορές να τους έχει προσκαλέσει ο ίδιος.
Πότε δεν ένιωσε το παγωμένο άγγιγμα που ανέμενε, κάθε φορά που τον άγγιζε το χέρι του θανάτου ,σαν να ήταν ο θάνατος  λύτρωση τής οποίας την ζεστή αγκαλιά επιζητούσε.
Κι όμως !
Εκείνο το πρωινό ένιωσε για πρώτη φορά την παγωμένη αύρα που τις αισθήσεις διαπερνά και φτάνει μέχρι τα έγκατα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Στεκόταν ακριβώς μπροστά του και τον σημάδευε ,μια αύρα ανθρώπινη .
Στην θέα της ένα δάκρυ έφτασε μέχρι την πόρτα της απελευθέρωσης ,μα πάγωσε προτού προλάβει να ξεχυθεί καυτό .
Δυο μάτια παιδικά τον κοιτούσαν, σκοτεινά  με κόρες που γυάλιζαν στο πυκνό μαύρο σκοτάδι που τις χρωμάτιζε .
Γυάλιζαν θάνατο και ανείπωτη αγωνία για ζωή.
Ήξερε μονομιάς ότι αυτά τα μάτια θα τον έδεναν για πάντα στο άρμα τους .
Ξεπερνώντας το στιγμιαίο σοκ και με τις οβίδες να ουρλιάζουν γύρω τους σε μια μακάβρια αλληλουχία ήχων και κρότων ,άρπαξε μάτια και σώμα με δύναμη και κρατώντας τα στο στήθος του έτρεξε με όση δύναμη είχε πριν το ερειπωμένο κτίριο διαλυθεί εντελώς από μια νέα ομοβροντία.

(ΤΩΡΑ)
Στην αρχή ήταν το σφύριγμα.
Μετά ήρθε η φωνή
-(Ελεύθερος Σκοπευτής) πέστε όλοι κάτω.
Ήταν πια αργά
Η σφαίρα είχε αφήσει άθικτη την φωτογραφική μηχανή που κρεμόταν στο στήθος του και είχε προκαλέσει ένα διαμπερές τραύμα στην κοιλιακή χώρα .
Ακούμπησε σε ένα μισογκρεμισμένο τοιχείο ,ένιωθε χέρια πάνω του να παλεύουν με το άγνωστο αλλά αυτός δεν ήταν πια εκεί.
Έκλεισε τα μάτια αφέθηκε στον δαίμονα Μορφέα και ταξίδεψε .
Ταξίδεψε στον άγγελο του.
Στον άγγελο με τα μαύρα παγωμένα μάτια .
Με τα μαύρα μπλεγμένα μαλλιά γεμάτα
σκόνη ,στάχτη ,μνήμες πόνου και αυτό το παράξενο ξύλινο ραβδάκι ανάμεσα τους.

(ΤΟΤΕ)
Όταν προσπάθησε να το τραβήξει από τα μαλλιά της πάνω στο ελικόπτερο που τους απομάκρυνε από την εμπόλεμη ζώνη, μια πνιχτή σχεδόν βουβή κραυγή βγήκε από τα χείλη της  και κουλουριάστηκε πιο σφιχτά πάνω του.
Ήταν οι μόνοι ήχοι που θα άκουγε ποτέ από αυτήν
Παρατηρώντας το είδε πώς ήταν σαν ένα μικρό Αδράχτι .
Ένα κυλινδρικό κομμάτι ξύλο λεπτό στις άκρες και πιο παχύ στο κέντρο.
Προσπάθησε να το αγγίξει μα ένιωσε τα μαλλιά που ήταν σαν κεντημένα επάνω του,να τυλίγονται γύρω από το χέρι του ασκώντας του αφόρητη πίεση σαν θεόρατα πλοκάμια που μετά επιστρέφουν στην φωλιά τους .,σαν ένας μίτος που ξετυλίγεται όχι για να δείξει τον δρόμο αλλά για να προστατεύσει την δημιουργό του .
Αριάδνη λοιπόν
Αυτό το όνομα θα τις έδινε .
Έτσι μπήκε η Αριάδνη στην ζωή του.
Και η Αριάδνη μεγάλωνε, και ο μίτος μεγάλωνε, το Αδράχτι δούλευε ασταμάτητα έπλεκε τα πανέμορφα κατάμαυρα μαλλιά που μεγάλωναν μαζί της
Και η ψυχή του γαλήνεψε .
Οι δαίμονες σταμάτησαν να τον επισκέπτονται τα βράδια.
Ο μίτος ξεδιπλωνόταν από το Αδράχτι και σαν άρπυιες φτερωτές με νύχια γαμψά προστάτευε και τους δύο .
Και λουλούδια άνθισαν
Και η Αριάδνη τα φορούσε ,και ευωδιές και χρώματα άνθισαν στην καρδιά της.
Και το παγωμένο μαύρο χρώμα των ματιών της έδωσε την θέση του στο γλυκό της Χαραυγής.
Και έπειτα ήρθε το βράδυ .
Το βράδυ ενός ακόμη αποχωρισμού.
Για λίγο της έλεγε πάντα ,και το Αδράχτι  άφηνε μια μικρή τούφα να πέσει στο πάτωμα.

 Και αυτός την έπαιρνε μαζί του .

(ΤΩΡΑ)
Με τις λίγες δυνάμεις που του είχαν απομείνει έφτασε την αριστερή τσέπη από το γιλέκο του .
Άνοιξε μια μικρή ταμπακιέρα.
Μέσα ήταν προσεκτικά τοποθετημένες μικρές  μικρές  τούφες μαλλιά .
Τις μέτρησε πάλι .
Ήξερε πως έλειπε μια .
Η τελευταία ,το τελευταίο βράδυ .
Το Αδράχτι δεν είχε αφήσει να πέσει κάτω καμία τούφα από τα μαλλιά της Αριάδνης εκείνο το βράδυ.
Κοίταξε ψηλά. Την είδε.
Με μάτια ζεστά, ζεστά όσο και ο θάνατος .
Του άπλωσε το χέρι της, στην άκρη του βρισκόταν το Αδράχτι.
Το έπιασε.
Μονομιάς μια τεράστια δίνη τον τράβηξε ψηλά ,αφέθηκε.
Ένιωσε να τον τυλίγουν τα υπέροχα μαλλιά της .
Ξεψύχησε.
Την ώρα που τον σήκωναν οι τραυματιοφορείς ένα μικρό ξύλινο ραβδάκι έπεσε από την τσέπη του.

Το αδράχτι

του Γρηγόρη Φιλιππάτου

© 2019 by Achilleas and Camilo