«Φίλε, εμένα και λεφτά μου φάγανε, και βιβλίο δεν μου εκδώσανε. Θες να κάνουμε μια τρομοκρατική οργάνωση να βαράμε εκδοτικούς;»

 

Το παραπάνω μήνυμα εστάλη από διαδυκτιακό φίλο κατόπιν δικής μου ανάρτησης στο facebook όπου περιέγραφα την εμπειρία με τον τότε εκδοτικό μου οίκο και την απροθυμία του να καταβάλει τα δεδουλευμένα. Η συμπεριφορά του δε ήταν τόσο ανερυθρίαστη ώστε δεν καταδέχτηκε καν να στείλει την εκκαθάριση όταν αυτή του ζητήθηκε. Κοντολογίς, με την έλευση εκείνης της αποφράδας μέρας της πληρωμής, έγινε- κατά το κοινώς λεγόμενο-…Λούης.

 

Να τονίσω εδώ, ότι δεν επρόκειτο για κάποιον σχετικά άσημο ή περιθωριακό οίκο, αντιθέτως διέθετε μια μακρόχρονη παρουσία στον χώρο με ειδίκευση στην λογοτεχνία του τρόμου και του φανταστικού καθώς και πληθώρα μεταφράσεων ξένων συγγραφέων του είδους. Ωστόσο ακόμα και πριν την αποκάλυψη της μαύρης αλήθειας σχετικά με το ποιόν και την αξιοπιστία του, είχα ήδη αρκετές ανησυχητικές ενδείξεις.

 

Όπως τη μαρτυρία συναδέλφου ο οποίος τυχαία είχε ανακαλύψει στις αποθήκες «γυμνά» αντίτυπα του βιβλίου του που πήγαιναν για «δέσιμο», δηλαδή επανέκδοση του έργου του χωρίς ο ίδιος να ενημερωθεί και, επομένως, να διεκδικήσει μέρος των εισπράξεων.

 

Εκείνη την εποχή δυσκολευόμουν να φανταστώ ότι ο αγγελικός κόσμος του βιβλίου θα μπορούσε να ήταν τόσο «σατανικά» πλασμένος, στην πορεία διαπίστωσα ότι αντίστοιχα περιστατικά παρουσιάζονταν με τέτοια ενοχλητική συχνότητα ώστε να ξεφεύγουν από τη σφαίρα του «μεμονωμένου», τα δεδομένα ήταν ήδη ανησυχητικά και το ερώτημα εύλογο: Αν εκδοτικοί οίκοι με μακροχρόνια παρουσία στο χώρο των γραμμάτων αθετούν τόσο απροσχημάτιστα τους όρους των συμβολαίων τότε τι συμβαίνει με τους πιο περιθωριακούς και μικρούς;

 

Το μήνυμα του φίλου αποτέλεσε απλά ένα ακόμα λιθαράκι στο αποκρουστικό ψηφιδωτό που αποκαλύπτει την πραγματικότητα. Στην Ελλάδα της κρίσης, λειτουργεί μια καλοστημένη βιομηχανία απάτης που επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την ανάγκη των δημιουργών να εκδώσουν και να διαδώσουν το έργο τους αποσπώντας τους όσο περισσότερα χρήματα μπορούν- και είναι διατεθειμένος να δώσει ο ανυποψίαστος επίδοξος συγγραφέας- είτε από τις πωλήσεις, είτε σε πιο ακραίες περιπτώσεις χωρίς καν να προχωρήσουν στην έκδοση. Τα περισσότερα συμβόλαια είναι έτσι κι αλλιώς ληστρικά, ιδίως σε περιπτώσεις αυτοέκδοσης, ενώ στο τέλος δεν τηρούνται ούτε τα στοιχειώδη προσχήματα της αρχικής συμφωνίας.

 

Το πιο στενάχωρο σε αυτό το ζοφερό κλίμα είναι ότι κανείς δεν είναι διατεθειμένος να μιλήσει, φαίνεται ότι η τράπουλα είναι μοιρασμένη διατηρώντας συγκεκριμένους δημιουργούς στο προσκήνιο- για λόγους που όσοι είναι μέσα στο χώρο γνωρίζουν-ενώ πολλοί είναι εκείνοι που παντοιοτρόπως επωφελούνται από την κατάσταση ώστε να θιγούν τα κακώς κείμενα παραέξω.

 

Το μόνο βέβαιο είναι κάτι συμβαίνει με τους εκδοτικούς οίκους στην Ελλάδα, κάτι που φλερτάρει με τα όρια της νομιμότητας και αγγίζει συγκεκριμένες διατάξεις του ποινικού κώδικα…

Τι τρέχει επιτέλους με τους εκδοτικούς οίκους;

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου

© 2019 by Achilleas and Camilo