Πρόκειται ίσως για το πιο πολυσύνθετο, πρωτοποριακό, στιβαρό και «ενοχλητικό» βιβλίο της μεταπολιτευτικής λογοτεχνίας μας. Οι μεγαλοεκδότες το αγνόησαν για προφανείς λόγους, θα τους χάλαγε τη μανέστρα της μετριότητας και της δαγκεροτυπίας, ωστόσο παρά τις αντικειμενικές εμπορικές δυσχέρειες κατάφερε να δημιουργήσει το δικό του μύθο. Και σίγουρα αξίζει μιας επανέκδοσης αλλά και της προσοχής όλου του σοβαρού πνευματικού κόσμου.

«Η αγάπη δεν είναι το αγαθότερο πράγμα στην ανθρώπινη ζωή αλλά η μεγαλύτερη κτηνωδία» (grausamkeit). Πάνω σε αυτή την υπόθεση δομεί και αναπτύσσει το «Therion» ο Σπύρος Καρυδάκης αποψιλώνοντας την έννοια από την προσχηματικότητα της για να αποκαλύψει από κάτω την κτητική, ελεγκτική, χειριστική, ιδιοτελή και εν τέλει κτηνώδη φύση της. Σε αυτό το επίκεντρο βρίσκεται ο Γιώργος, ένας άδολος και όμορφος φοιτητής που προτιμάει να αγαπιέται από το ανταποδίδει τη θηριωδία της ενώ γύρω του ένας περιφερειακός θίασος που τον διεκδικεί ώστε να τον καταστήσει άβουλο δέκτη των δικών του προβολών όσο αποκρουστικές μπορεί να γίνουν αυτές πάντα υπό το πρόσχημα των αγνών προθέσεων, της δικιάς του δηλαδή απόλυτης κτηνωδίας.

Ανάμεσα τους ο αλαφροΐσκιωτος ομοφυλόφιλος καθηγητής του Λεωνίδας και ο ετεροφυλόφιλος έμπορος ανθρώπινων οργάνων Πολ που θα τον κατακτήσει με τη βία υποβάλλοντας τον σε όλο και πιο φρικτές δοκιμασίες προκειμένου να επαληθεύσει τη συνθήκη αλλά και επιχειρώντας εις μάτην να του εκμαιεύσει κάποια ανταπόδοση καθώς οι ρόλοι σε αυτή τη νοσηρή σύμβαση είναι δύσκολο να οριστούν με σαφήνεια. Είναι δηλαδή ο «αγαπών» ο θύτης και ο «αγαπώμενος» το θύμα ή μήπως αντίστροφα; Σε μια άλλωστε αποστροφή του ίδιου του συγγραφέα διαβάζουμε: «Το μέγιστο Θηρίο, που αναδύεται από το άγριο δάσος της ανθρώπινης ετερότητας, μπορεί να είναι ο θύτης, ο απόλυτος εγκληματίας, μπορεί όμως να είναι και το θύμα του…»

Δοκιμάζοντας διαρκώς διαφορετικές νόρμες μέσα στο ίδιο το έργο και εμπλουτίζοντας το με στιβαρότατους αλλά και συχνά σπαρταριστούς χαρακτήρες (όπως ο παροπλισμένος μπάτσος Ανδρέας και ακόμα περισσότερο ο διεφθαρμένος Μανιάτης αστυνομικός διοικητής) ο συγγραφέας πλαισιώνει τους άξονες του με μια υποδειγματική αστυνομική πλοκή που όλα τα κομμάτια «δένουν» μέσα στις οχτακόσσιες και πλέον σελίδες. Το βιβλίο δεν κάνει πουθενά κοιλιά, δεν προδίδεται από ανούσια ξεχειλώματα για να συμπληρωθεί ο όγκος του ούτε από «αμφισβητούμενες» προθέσεις. Πρόκειται με άλλα λόγια για ένα πραγματικό έργο ζωής συνεπέστατο όχι μόνο προς τον αναγνώστη αλλά κυρίως τον ίδιο τον συγγραφέα…

Σπύρος Καρυδάκης

« Therion »

(Εμπειρία Εκδοτική)

Κριτική του Αχιλλέα Σωτηρέλλου

© 2019 by Achilleas and Camilo