Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Για να φτιάξεις μια καλή ταινία με ζόμπι δεν αρκεί να βγάλεις από τον τάφο πέντε έξι φρικιά και να τα πετάξεις στην οθόνη. Στην Ελλάδα έχουμε ένα παράδειγμα και ένα αντιπαράδειγμα. Τον εξαιρετικό «Δράκουλα των Εξαρχείων» του Ζερβού και έναν καραγκιοζάκο που έφτιαξε μια ταινία ονόματι «Το κακό» όπου σε κάθε φράση άκουγες και δέκα «μαλάκα» και αυτό το θεώρησε πρωτοπορία, κάποιοι γκαζμάδες παράγωγοι τον πίστεψαν, του χρηματοδότησαν και το σίκουελ που πήγε άπατο και όπως λένε στο χωριό μου «the rest is history»…

Οι ζωντανοί νεκροί, για να επανέλθουμε, στη βασική μας αρχή είναι όντως μια πολύ καλή ταινία με ζόμπι. Γιατί; Διότι έχει σενάριο, δραματουργικά διλλήματα, καταιγιστική δράση και το κυριότερο: Χρειάζεται οπωσδήποτε να τη δεις με άδειο στομάχι. Καθώς φίλε ή θα φτιάξεις κάτι που θα του γυρίσεις του άλλου τα άντερα ή κάτσε ασχολήσου με τη τσιγκολελέτα. Ανοιγμένες γκλάβες, εντόσθια να κρέμονται, κατσίβελα να έρπουν χωρίς μέση και πόδια, αξίνες να πολτοποιούν κρανία και άγιος ο θεός. Απόλαυση στο έπακρο!

Το story ξεκινάει όταν ένας μπάτσος τραυματίζεται σε μια καταδίωξη και ξυπνάει σε ένα νοσοκομείο γεμάτο πτώματα. Η επιδημία έχει σαρώσει τα πάντα ενώ αυτός βρισκόταν σε κώμα και τώρα κυκλοφορεί σε μια πόλη φάντασμα γεμάτη «βαδιστές» που αν δεν θέλεις να σου εξηγήσουν το όνειρο πρέπει να τους κάνεις τα μυαλά πουρέ.  Αφού θα καταφέρει να επανενωθεί με την οικογένεια του σε ένα καταυλισμό που έχουν αποσυρθεί οι λίγοι τυχεροί και ζωντανοί ξεκινά μια μάχη όπου διακυβεύονται πολλά περισσότερα από την επιβίωση. Καθώς η μάχη δεν δίνεται μόνο με τους ζωντανούς-νεκρούς αλλά και μεταξύ των ίδιων των ζωντανών και τελείως διαφορετικών χαρακτήρων που καλούνται να συνυπάρξουν: Το white trash εθνίκι, ο μαύρος, ο μεξικάνος, ο νταής που κακοποιεί τη γυναίκα του, ο συγκεντρωτικός αλλά συμπονετικός μπάτσος, ο καλόκαρδος και έξυπνος Κορεάτης, η συνταγή της επιτυχίας δηλαδή αν καταφέρεις να ισορροπήσεις στους στιβαρούς αφηγηματικούς κανόνες χωρίς την προσφυγή σε εύκολους συναισθηματισμούς και εκβιαστικές υπερβολές.

Εν κατακλείδι οι «Ζωντανοί Νεκροί» είναι μια σειρά που σε πιάνει από το λαιμό για όλους τους σωστούς λόγους αρκεί να μην είσαι από εκείνους που λιποθυμούν με μια στάλα αίμα, καθώς εκεί θα δεις ποτάμια…

Βαθμολογία: Τα μυαλά στο μπλέντερ!

71I1rRWXQeL.jpg
the-walking-dead-season-1-rick-grimes-at

''THE

WALKING DEAD''

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου

© 2019 by Achilleas and Camilo