-“Κύριε, Κύριε, είστε καλά;”

      Τα πιτσιρίκια φώναζαν φρενιασμένα. Χτυπούσαν με τις παλάμες τους τις οθόνες των υπολογιστών και των τάμπλετς. Κάποιο την πήρε και έτρεξε στην κουζίνα ουρλιάζοντας στη μητέρα του:

“Μαμά, Μαμά, ο κύριος γυμναστής έπεσε στο πάτωμα. Κάνε κάτι”.

      Οι γονείς των παιδιών που βρίσκονταν στο σπίτι φώναξαν με τη σειρά τους στον όπως φαίνονταν, αναίσθητο γυμναστή. Μόλις πριν από πέντε λεπτά έδειχνε στους μαθητές του κάποιες εύκολες διατάσεις που μάλλον και αυτές τις έκανε ο ίδιος με αρκετό κόπο. Ίδρωνε και λαχάνιαζε. Όταν έφθασε η ώρα για τα πόδια, η ευμεγέθης κοιλιά του τον εμπόδιζε να φτάσει τις μύτες τους. Ντρεπόταν τόσο όλα τους που είχαν γελάσει με αυτό. Ποτέ δεν θα το ξανάκαναν. Αρκεί να σηκωνόταν πάλι.

“Μα δεν είναι κανείς μαζί του; Κάποιος να τον βοηθήσει;”

“Ξέρει κανένας που μένει; Το τηλέφωνο του;”

“Να πάρουμε το ΕΚΑΒ και τι να πούμε;”, κάποιος αναρωτήθηκε στο chat.

“Παίρνω το Διευθυντή”.

      Όχι κάποιος ήταν μαζί του. Ένα κοκκαλιάρικο χέρι φάνηκε πως πάτησε το κουμπί και η οθόνη έκλεισε.

Τερματισμός λειτουργίας

του Ιωάννη Μπάχα

© 2019 by Achilleas and Camilo