Μπάτσοι με διπλή ζωή εθισμένοι στο τζόγο, Γερμανίδες μπίμπο που ζουν από την πρόνοια και χαρτζιλικώνονται από γέρους σε κανάλια σεξ τσατ, περιθωριακά ναζίδια που ονειρεύονται τη νεκρανάσταση του 3ου Ράιχ, «βρωμότουρκοι», ανθυγιεινοί μαφιόζοι που σπρώχνουν ναρκωτικά κυκλοφορόντας με Λαμποργκίνι και Κροάτες που ελέγχουν τη μαφία του τζόγου. Αυτό είναι το σκοτεινό, αμαρτωλό και αληθινό Βερολίνο. Δεν είναι οι καραβιές των δικών μας χάπατων γηγενών που κωλοβαράνε στο Kreuzberg και γυρνάνε με μπλουζάκια Zankt Pauli, δεν είναι τα ανακαινισμένα Hostel στο Prenzlaurberg, είναι κάτι πολύ περισσότερο.

 

Ένα πολυφυλετικό ψηφιδωτό που πίσω από την χίπστερ αποβλάκωση και τις πρωτοποριακές περφόρμανς καβατζομένων ανεπάγγελτων βασιλεύουν οι νόμοι της ζούγκλας και των φατριών. Πίσω από τη βιτρίνα, υπάρχει η αποθήκη, και μέσα σε αυτή καταδύεται το αριστουργηματικό «Τα σκυλιά του Βερολίνου» αποδίδοντας την αντανάκλαση της με τρόπο ωμό και ρεαλιστικό.

Η υπόθεση ιδιοφυής. Παραμονές του αγώνα της Γερμανίας με την Τουρκία το αστέρι της πρώτης- τουρκικής καταγωγής- βρίσκεται δολοφονημένο σε μια κακόφημη γειτονιά. Προδότης για τους συμπατριώτες του που διάλεξε τη χώρα που μεγάλωσε και όχι αυτή που κατάγεται, ανεπιθύμητος για του Γερμανούς που σπιλώνει την άρια τιμή τους. Όλοι έχουν κάποιο λόγο να τον δουν νεκρό, κι ακόμη περισσότερο η στοιχηματική μαφία με την Εθνική Γερμανίας να ποντάρεται, λίγο πριν την έναρξη, σε τιμές φαβορί. Όλοι με λίγα λόγια είναι ένοχοι καθώς ξετυλίγεται ένα γαϊτανάκι που στον πυρήνα του τοποθετείται ένα πολυπολιτισμικό αλλά και φυλετικά διχασμένο Βερολίνο που ο Τούρκος μετανάστης του Kreuzberg έχει μόνη διέξοδο ή το ποδόσφαιρο ή το έγκλημα.

 

Με λίγα λόγια «Μπορείς να βγάλεις το παιδί από το γκέτο, αλλά όχι και το γκέτο μέσα από το παιδί»

Ετεροχρονισμένη πλην αναγκαία παρένθεση. Αγαπητοί Έλληνες σκηνοθέτες και σεναριογράφοι του τάχα μου weird wave αυτισμού σας, σταματήστε να βάζετε ανοργασμικές, κακάσχημες λεσβίες με πατομπούκαλα να σκάνε γλωσσόφιλα και να τα «πλακώνουν» και πάρτε μαθήματα σεναρίου. Γιατί εδώ μιλάμε για σενάριο σεμιναρίου. Υποδειγματικά τεχνάσματα, ανατροπές, ανάπτυξη και ροή που πατάει γερά πάνω στον κοινωνικό προβληματισμό,  υποστηρίζεται από στιβαρές ερμηνείες και αναδεικνύει ήρωες αυθεντικούς μακριά από σχηματικότητες και βολικούς εντυπωσιασμούς.

Εν ολίγοις, αν και προερχόμενο από πλατφόρμα sitcom κομφορμισμού, «Τα σκυλιά του Βερολίνου» αντικατοπτρίζουν, μέσα από το φακό της pop αισθητικής, την ωμότητα πίσω από το ακρυλικό περιτύλιγμα της παγκοσμιοποιημένης αποχαύνωσης, τους φρενήρεις χτύπους ενός ωρολογιακού μηχανισμού τοποθετημένου στα θεμέλια μιας ναρκωμένης κοινωνίας του θεάματος.

 

Και για αυτόν ακριβώς το λόγο, αξίζει το απόλυτο: 10/10!

''Τα σκυλιά του Βερολίνου''

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου

© 2019 by Achilleas and Camilo