Ο καιρός περνάει, τα αναγνωστικά γούστα αλλάζουν – άλλοτε αυτοβούλως, άλλοτε με μπόλικη πλύση εγκεφάλου-, ωστόσο κάποιες βαρυσήμαντες αλήθειες παραμένουν αναλλοίωτες.
Κάποτε, λοιπόν, μια γνωστή περσόνα ενός χώρου, βουτηγμένου στα επικοινωνιακά κόλπα, ξεστόμισε την εξής ατάκα: “Ισχύει ότι χρειάζονται δημόσιες σχέσεις, όχι όμως όπως γίνονται στη χώρα μας, που ο κόσμος μόνο να γλείφει ξέρει”.


Σαν κεραυνός είχε πέσει η παραπάνω δήλωση στους παρευρισκόμενους. Το χαμόγελο πάγωσε, το σάλιο στέγνωσε, και το μυαλό προσπάθησε να επεξεργαστεί την πρωτάκουστη δήλωση. 
Προφανής, βέβαια, και ο παραλληλισμός με τον χώρο του βιβλίου. Ο καλός ο γλείφτης εμφανίζεται παντού, επενδύοντας στο μεγαλύτερο ταλέντο του, που σίγουρα δεν είναι το συγγραφικό. Μάλιστα, γνωρίζει βαθιά μέσα του ότι δεν πολυτραβάει, αλλά ελάχιστα νοιάζεται, αφού θέλει να νιώθει ότι είναι κάποιος μέσα σ’ έναν κύκλο βαρετό -κατά κοινή ομολογία. 

 

Σαν το τσαμπί από ημισαπισμένο σταφύλι κρέμονται τα βλακώδη ναρκισσιστικά σχόλιά του σε αναρτήσεις από σελίδες, όπου φιλοδοξεί να φιλοξενηθεί ή σε αναρτήσεις χρηστών, που θεωρεί επίδοξους αναγνώστες. Συνήθως, σχολιάζει το προφανές, φροντίζοντας να δείξει ότι ασπάζεται την πολιτική ορθότητα, το λαϊκό συναίσθημα, και αν θέλει να το παίξει πιο εξτρίμ, πετάει και μια εξυπνάδα, έτσι για να αναδείξει το πνεύμα του. Οι δηλώσεις του είναι μπανάλ και προκατασκευασμένες, με μοναδικό σκοπό να φανεί το (υπο)σχόλιό του στον τοίχο του καθενός. 


Συμμετέχοντας σταθερά σε παρουσιάσεις (προ πανδημίας) με επιτηδευμένο ενθουσιασμό, σκοτώνεται να βγάλει φωτογραφίες και να κάνει αναρτήσεις παινεύοντας τον συγγραφέα (και από πίσω να επαναλαμβάνει: “Μην το διαβάσεις, δεν αξίζει.  Για τις φωτογραφίες πήγα και για να βγάλω την υποχρέωση). 
Συχνότατα, κολλάνε σαν βδέλλες στον σχεδόν χαζό/ αφελή/ κουτοπόνηρο εκδότη -πάντα επιρρεπή στη γλίτσα. Εδώ έχουμε το πιο ανόητο δείγμα. Και κακός συγγραφέας και κακός με τους “συναδέλφους” του, αφού για να εδραιώσει τη θέση του διαβάλλει, φροντίζοντας να βρίσκεται συχνά στα γραφεία του εκδοτικού διατυπώνοντας βαρυσήμαντες απόψεις για τις δουλειές των άλλων, πάντα σ’ εμπιστευτικό τόνο προς τον εκδότη, που αναλόγως με το επίπεδο είτε τον πιστεύει σαν βλάκας είτε τον θεωρεί βλάκα (αλλά καλό ρουφιανάκι). 


Ας μην ξεχνάμε και τις γκομενίτσες με την μπόλικη και απελπιστικά βαρετή γοητεία, που χαρίζουν ερωτικά υπονοούμενα σε μουρόχαβλους “κριτικούς”, οι οποίοι απολαμβάνοντας ένα συνήθως αποκλειστικά διαδικτυακό φλερτάκι, γράφουν αποθεωτικά κείμενα για βιβλία που δεν διαβάζονται.
Το ίδιο ισχύει για τους αρσενικούς γραφιάδες με ειδίκευση σε νεαρές και αφελείς μπλόγκερς, που διψάνε για λογοτεχνικό φλερτάκι. 


Και φυσικά έχουμε την ανταλλαγή κριτικών μεταξύ συγγραφέων (“σου γράφω και μου γράφεις”) και όλα τα σχετικά. 
Παρακαλούμε τους συγγραφείς να μην εμφανίζονται στο goodreads μεθυσμένοι από βλακώδη ενθουσιασμό και να βρουν κάτι πιο πρωτότυπο από τη χιλιοπαιγμένη ατάκα: “Ήταν ένα υπέροχο ταξίδι! Περιμένω με αγωνία το επόμενο” ή τα σχόλια για τον χαρακτήρα τού συγγραφέα: “Γνωρίζω τον Γιάννη χρόνια και ξέρω πόσο δουλεύει τα κείμενά του, και αν ήταν στο εξωτερικό θα είχε αναγνωριστεί κτλ κτλ”. 


Πλέον, σε αρκετά βιβλία βλέπουμε τους ίδιους να γράφουν διθυραμβικές κριτικές, και μετά ανακαλύπτουμε ότι πρόκειται για “συγγραφείς” (αλίμονο), ατζέντηδες (επαγγελματίες γλείφτες) και άλλους που νομίζουν ότι προσφέρουν στο βιβλίο. Επειδή, όμως, η επίμονη βλακεία είναι το μοναδικό καταφύγιο του ατάλαντου, γνωρίζουμε ότι δύσκολα θα σταματήσουν, ίσως και καλύτερα για να γελάμε. Προτείνουμε, λοιπόν, να κάνουν copy paste τις κριτικές και τις φάτσες τους και να τις κολλάνε κάτω από κάθε καινούργιο βιβλίο, να μη μας κουράζονται κιόλας. Προσέξτε όμως: Να αλλάζετε το όνομα του εκάστοτε Γιάννη. 


Δεν γράφουμε άλλα, βαριόμαστε. Να ενημερώσουμε ότι ο κόσμος τούς έχει πάρει χαμπάρι και τους αποκαλεί γλείφτες, βούρλα, ψώνια κτλ. Είναι χαρακτηρισμοί που έχουμε ακούσει πολλές φορές για διάφορους του χώρου, που νομίζουν ότι είναι πανέξυπνοι και κατέχουν το ...προμόσιον. 


Με κάτι τέτοιους και με κάτι εκδότες- ψιλικατζήδες, που βγάζουν βιβλία σε συνεργασία με συγγραφείς-salesmen, η βιβλιοπαραγωγή στη χώρα μας πάει από το κακό στο χειρότερο. 


Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Θα σας το πούμε, επειδή μάλλον δεν το έχετε πολυπιάσει. Όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότεροι αναγνώστες ανακοινώνουν ότι δεν πρόκειται να ξαναδιαβάσουν Έλληνα συγγραφέα.
Μπράβο σας. 

Συγγραφικό γλείψιμο

(γλώσσα υγρή)
Του Όμπι Ουάν 

© 2019 by Achilleas and Camilo