© 2019 by Achilleas and Camilo

Στην αγαπημένη χώρα της φαιδράς Πορτοκαλέας, οπού η γνωστή ρήση του Τσαρούχη επιβεβαιώνεται σε κάθε πτυχή της δημόσιας ζωής, η έννοια του συγγραφέα μοιάζει να ξεφεύγει από τα καθιερωμένα στερεότυπα προσεγγίζοντας αχαρτογράφητες και συχνά τραγελαφικές ατραπούς. Εδώ στο Καρτέλ επειδή έχουμε μάθει να τα λέμε χύμα και τσουβαλάτα αποφασίσαμε να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους διαχωρίζοντας την πηγαία ανάγκη ενός ανθρώπου να μεταφέρει βιώματα και ερεθίσματα στο χαρτί (ανεξαρτήτως αν αυτά θα εκδοθούν) από εκείνη της παθολογικής προβολής και έκθεσης με απώτερο και αποκλειστικό σκοπό την διαρκή ενασχόληση του κοινού με αυτόν (φαινόμενο που οι αρχαίοι ημών πρόγονοι σε κατ’ ίδιαν συζητήσεις συνήθιζαν να το αναφέρουν και ως attention whore syndrome).

Τι εννοούμε ωστόσο όταν λέμε συγγραφέας και υπάρχουν στην Ελλάδα τέτοια φωτεινά παραδείγματα που δεν προβάλλονται ως τέτοια ώστε να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς της αυτοέκθεσης; Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν. Ενδεικτικά αναφέρω ορισμένα πρόχειρα ονόματα: Μακριδάκης, Μιχαηλίδης, Καρυδάκης, Κοροβίνης κάποια που έρχονται γρήγορα στο μυαλό μου και καταφέρνουν να υπηρετούν με συνέπεια τη λογοτεχνία χωρίς φανφαρονισμούς και τυμπανοκρουσίες. Ένας οποιοσδήποτε συνειδητοποιημένος  αναγνώστης μπορεί με μια ματιά στη δουλειά τους να διακρίνει την ποιότητα της και κυρίως τα κίνητρα χωρίς την υποκίνηση πληρωμένων αγιογραφιών. Όπως άλλωστε είχε πει και ο Stephen King “Να γράφεις με την πόρτα κλειστή και να διορθώνεις αφήνοντας την ανοιχτή», τουτέστιν να το κάνεις πρωτίστως για τον εαυτό σου αφουγκραζόμενος την πραγματικότητα και τα θέλω του κοινού χωρίς όμως να υποκύπτεις σε αυτά. Κάποιος που καταφέρνει να διατηρεί τις παραπάνω λεπτές ισορροπίες δικαιωματικά μπορεί να λέγεται συγγραφέας διαχωρίζοντας τη θέση του από τα κάθε λογής παρατράγουδα στα οποία θα αναφερθούμε ευθύς αμέσως.

Στη κατηγορία των παρατράγουδων λοιπόν υπάγονται όσοι χρησιμοποιούν τη γραφή για να εξυπηρετήσουν ανάγκες που δεν έχουν καμία σχέση με αυτή, ουσιαστικά αποζητούν τον τίτλο του συγγραφέα ώστε να έχουν γνώμη επί παντός επιστητού και αυτή να μπορεί να περνάει σε όσο το δυνατόν ευρύτερα στρώματα. Κάποιοι εξ’ αυτών ξεκίνησαν ως ταλαντούχοι (Χωμενίδης), κάποιοι άλλοι οικειοποιήθηκαν και χρησιμοποίησαν την κοινωνική τους ιδιαιτερότητα (Κορτώ) ενώ κάποιοι δεν μπορούν να γράψουν ούτε το όνομα τους σωστά καταχραζόμενοι τη βαριά πνευματική οικογενειακή κληρονομιά τους (Θανασάκης Χειμωνάς). Ασφαλώς υπάρχουν κι άλλοι όπως ο Τατσόπουλος, η Διβάνη κ.ο.κ. Απαξιωμένοι από τον πνευματικό κόσμο, απομονωμένοι από το σκεπτόμενο κοινό μηχανεύονται τρόπους και μιντιακές συμμαχίες ώστε να διατηρούνται στην επικαιρότητα. Η επικαιρότητα ουσιαστικά είναι αυτή που υπερκαλύπτει ανεξιχνίαστα κενά και τραυματισμένους ψυχισμούς πού ίσως κάποιος καλός ψυχοθεραπευτής θα μπορούσε να εντοπίσει αλλά η δουλειά μας εδώ δεν είναι αυτή.

Όπως και να χει, πρόκειται για απλούς καθημερινούς ανθρώπους με ίσως κάποια περισσότερα συμπλέγματα, συχνά κινούμενους στις παρυφές της γραφικότητας, με μόνιμα ωστόσο και σίγουρα τακτικά ρεζερβέ σε κιτρινοφυλλάδες, κωλοφυλλάδες, τηλεοπτικά πάνελ και ασφαλώς τον χαώδη ωκεανό των σόσιαλ μίντια που η σημειολογία των Likes αντικαθιστά τη νομπελική αναγνώριση και την αθόρυβη, μεθοδική καταξίωση που επιτυγχάνεται μέσα από το βάρος των λέξεων και την εμμονική αναζήτηση τους. Όπως άλλωστε είχε πει και ο μέγας Μπουκόσφκι, «Να περιφέρεσαι στην τρέλα», και σίγουρα όχι στις καταστροφικές αγκυλώσεις της εφηβικής ματαιοδοξίας σου…

Συγγραφέας VS Attention whore

του Emmanuel Cunt