Θα ήταν κρίμα και άδικο η μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία του αθλητισμού (πριν τη δική μας στο Euro του 2004) να μη μεταφερθεί στον κινηματογράφο. Ο Δανέζικος κινηματογράφος ωστόσο, τιμώντας εκείνον τον ποδοσφαιρικό θρίαμβο της χώρας του το καλοκαίρι του 92 μας προσφέρει ένα μικρό διαμαντάκι. 


Στο επίκεντρο και τον πρωταγωνιστικό ρόλο ο αρχιτέκτονας της ομάδας, ο προπονητής Ρίκαρ Μόλερ Νίλσεν που κάθε άλλο από έναν δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα βρήκε. Αμφισβήτηση από τη ομοσπονδία του, τους δημοσιογράφους και τους ίδιους του τους παίκτες οδηγεί μια Δανία στην τελική φάση του Ευρωπαικού Πρωταθλήματος από το παραθυράκι (σ.σ λόγω του αποκλεισμού της Γιουγκοσλαβίας εξαιτίας του εμφυλίου) και για να λέμε την αλήθεια είναι ο μόνος που πιστεύει στην υπέρβαση. Το πως θα κάνει και τους παίκτες του να το πιστέψουν είναι μια άλλη ιστορία, «είσαι σπουδαίος προπονητής αλλά απαίσιος ηγέτης» του λέει σε κάποιο σημείο ο βοηθός του και εκεί αποφασίζει να πάρει τα ηνία για να τιθασέψει μια φουρνιά τρομερά ταλαντούχων αλλά απείθαρχων παικτών.


Προσεγμένη παραγωγή που κατά πολύ οφείλει την επιτυχία της στην απίστευτη ομοιότητα τον ηθοποιών με τους παίκτες-ήρωες εκείνης της ομάδας και θέλει πολύωρο και καριόλικο κάστιγκ για να επιτύχεις, έτσι τα πραγματικά πλάνα εναλλάσσονται με τα μυθοπλαστικά χωρίς ο θεατής να μπερδεύεται. Και αν η κατάκτηση του Euro είναι στο προσκήνιο, οι μικρές ανθρώπινες ιστορίες καθηλώνουν εξίσου. Όπως εκείνη του Κιμ Βίλμορτ, του χρυσού σκόρερ που όσο συμμετείχε στο τουρνουά η μικρή κόρη του νοσηλευόταν με λευχαιμία και τελικά κατέληξε λίγες μέρες μετά τον θρίαμβο.


Τρυφερή και συγκινητική, αληθοφανής και συχνά χιουμοριστική. Το Καλοκαίρι του 92 αποτελεί έναν μικρό φόρο τιμής για εκείνη τη φοβερή ομάδα. Ακόμα και αν δεν είσαι Δανός ή ποδοσφαιρόφιλος, είναι σίγουρο πως θα την φχαριστηθείς… 


Βαθμολογία: Και οι έσχατοι έσσονται πρώτοί… 

MV5BNDg3MzRmNGMtOTRlZC00YTIwLTkxNTMtNDI3
EcnnyHpUMAEj8hO.jpg

''SUMMER OF 92''

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου