Tο Stand Up Tragedy ,με τον ευρηματικό τίτλο, είναι ένα βιβλίο που τολμά να πιάσει την εποχή μας από τα μαλλιά. Ο συγγραφέας του, Αχιλλέας Σωτηρέλλος, με έξυπνη και γρήγορη γραφή, γραφή της πιάτσας θα έλεγε κανείς, δίνει μια νουβέλα ισοδύναμη με ταινία του Περάκη. Τη διασκεδάζεις και εύχεσαι να κρατούσε λίγο ακόμα. Δεν μπορείς εύκολα να της προσάψεις μειονεκτήματα για δυο λόγους : πρώτον, παίζει με τους δικούς της όρους και δεύτερον, χαρακτηρίζεται από μια ¨συμπαθητική αλητεία¨ που ,κάποιες στιγμές, κολακεύει ελαφρώς τον αναγνώστη… ουπς, να ίσως ένα ελάττωμα! Ο Αχιλλέας μέσα από την αφήγηση ταυτίζεται με μια ολόκληρη ιδεολογική πλατφόρμα που πιθανόν αφήνει την πιο συντηρητική Ελλάδα απ` έξω, ίσως μάλιστα της βγάζει και τη γλώσσα! Ζούμε ωστόσο σε μια εποχή που μπορούμε πια να καταλάβουμε ποιος το κάνει αυτό με ελαφρότητα, ποιος με μαγκιά, ποιος με κακία ή αλαζονεία ή αμετροέπεια… Έτσι, δεν διστάζουμε καθόλου να ταυτιστούμε με τον κεντρικό ήρωα, τον Πέτρο, ο οποίος ζει -παρέα με την ίδια του τη χώρα-μια, καταιγιστικών ρυθμών περιπέτεια, για να καταλήξει μετά το πανηγυρικό happy end να στοχάζεται στο «πόσο χαμηλά έχουμε πέσει σαν είδος»… Ο Αχιλλέας Σωτηρέλλος δικαιώνει τον Πέτρο (τον τοποθετεί στις τελευταίες σκηνές της ιστορίας με καλή παρέα και σε έναν όμορφο τόπο) και μαζί με αυτόν δικαιώνει (χατιρικά;) και το ισχύον σύστημα αφού πρώτα όμως το κερνάει κάμποσες γενναίες γροθιές : «Μια χώρα που επί δεκαετίες φλέρταρε με τη μεσοτοιχία του Μεσαίωνα επανήλθε στις ράγες του αστικού δυτικότροπου φιλελευθερισμού, έστω και αν είναι υποχρεωμένη να ανέχεται την παρενδυσία ενός καραμπινάτου ψυχοπαθή». Και αυτές οι γροθιές μας αποζημιώνουν, ανεξάρτητα της δικής μας οπτικής των πραγμάτων - άσε που αισθανόμαστε πως κάποιες, είμαστε εμείς που τις ρίξαμε!

171295308_1394208227578339_7984024893334

« Stand Up Tragedy»

Αχιλλέας Σωτηρέλλος

(Εκδόσεις Σοφία)

Κριτική του Κώστα Ζαχαράκη