© 2019 by Achilleas and Camilo

Ο Μάριος έφαγε για πρωινό μια μπάρα δημητριακών με μέλι και βρώμη  και απόλαυσε τον εσπρέσο του επιλέγοντας την γκρίζα κάψουλα. Έπειτα ήπιε το επιτραπέζιο νερό του, δροσίζοντας τον λάρυγγα και τον οισοφάγο του.  Αφού έπλυνε τα δόντια του, φόρεσε το λαδί κουστούμι του με το γαλάζιο πουκάμισο και ξεκίνησε για τη δουλειά του.

Σήμερα ήταν μια εύκολη μέρα στο γραφείο. Όλα κυλούσαν εντός προγράμματος, χωρίς την παραμικρή παρέκλιση. Στο μεσημεριανό διάλειμμα μάλιστα, βρήκε την ευκαιρία να φωτογραφήσει κρυφά με το τελευταίας τεχνολογίας κινητό του, την κοκκινομάλα με το μεγάλο στήθος από το διπλανό τμήμα. Ήταν κάτι το οποίο επεξεργαζότανε στο μυαλό του για μέρες τώρα.

Το απόγευμα που γύρισε σπίτι, αφού πρώτα γευμάτισε ελαφρά (τυποποιημένα μακαρόνια με τυρί που ζέστανε στον φούρνο μικροκυμάτων), πέρασε τα δεδομένα από το κινητό του στον υπολογιστή. Η ψηφιοποίηση της κοκκινομάλας πραγματοποιήθηκε χωρίς καμία απολύτως δυσκολία. Ενεργοποίησε την εφαρμογή που είχε αγοράσει και εγκαταστήσει στον υπολογιστή του και την έκανε μέλος του παιχνιδιού Society.

Όλο το βράδυ τη φλέρταρε επίμονα μέσα στο παιχνίδι, την έβγαλε για φαγητό σε κυριλέ εστιατόριο, για ποτό στο κέντρο της πόλης, και την πήγε βόλτα στην παραλιακή λεωφόρο με τη μαύρη δίθυρη Porche του. Τελικά κατά τις τρεις τα ξημερώματα κατάφερε να την παρασύρει στην ψηφιακή εξοχική κατοικία του και να τη ρίξει στο κρεβάτι. Ήταν καυτή σαν τον ήλιο το καλοκαίρι και ποθητή σαν αμαρτία…

Το επόμενο πρωί, μόλις την αντίκρυσε στο γραφείο, η κοκκινομάλα με το μεγάλο στήθος του χαμογέλασε ενστικτωδώς. Ο Μάριος  ένιωσε ένα σφίξιμο στο στομάχι, και χαμήλωσε το βλέμμα του διακριτικά…

Society

του Μανόλη Κατεινά