© 2019 by Achilleas and Camilo

Ο Ναζάρ είναι πρηνηδόν πίσω από τους βράχους, σε ένα ύψωμα που του προσφέρει το πλεονέκτημα της παρατήρησης του γύρω ορεινού τοπίου. Το άνυδρο χώμα σαν καθρέπτης αντανακλά τη θαμπάδα από το νυχτερινό πούσι που εξοστρακίζεται σαν παρείσακτος προδότης της νύχτας και οι ακτίνες του ήλιου που ανατέλλει φωτεινός επιβήτορας του βουνού, κροταλίζουν πάνω στη διψασμένη και τραχιά επιφάνεια της γης. Ο Ναζάρ είναι μόνος. Τα γόνατα του τρίβονται στο πετρώδες έδαφος, η μέση του είναι ανασηκωμένη τόσο που το σουλούπι του μοιάζει με αυτό της σαύρας και στο κεφάλι του στροβιλίζεται ο ανυπότακτος βόμβος του λίβα. Στα μαύρα του μαλλιά έχουν σχηματιστεί καστανόχρυσες ανταύγειες από τα σωματίδια κόκκινης άμμου που χρονοτριβούν στο μαλακό και υγρό από ιδρώτα κρανίο πριν ανασηκωθούν πάλι και ξεκινήσουν το ταξίδι τους προς τη δύση. Εκείνος κρατάει ένα ζευγάρι κυάλια και έχει μπροστά του ένα πιστόλι φωτοβολίδας. Είναι από τα ξημερώματα εκεί και περιμένει. Μόλις φανεί ο τακτικός στρατός, θα πρέπει να ειδοποιήσει τους συντρόφους του. Μετά έχει το προνόμιο να είναι ο πρώτος που θα πέσει στη μάχη και να γίνει μετά τραγούδι, σύνθημα, μοιρολόι. Καθώς περνάει η ώρα στο μυαλό του όλο και πιο πολύ γιγαντώνεται η επιθυμία να είχε μαζί του το μυδράλιο. Έτσι να θέριζε την εμπροσθοφυλακή του εχθρού και μετά ας τον ξέκαναν. Η δικιά του όμως πλευρά δεν είχε την πολυτέλεια να σπαταλήσει εξοπλισμό. Έπρεπε να τον κρατήσει για την ώρα της σύγκρουσης. Στις ανθρώπινες απώλειες ήταν κάτι που είχαν μεγαλύτερη άνεση. Μετά θα γυρνούσαν τα χωριά να στρατολογήσουν κι άλλους. Αυτό το ήξερε από την αρχή ο Ναζάρ. Ότι ήταν αναλώσιμος όσο και απόλυτα αναγκαίος. Αν θα πάρουν τη μάχη αυτή μετά όλο και περισσότερος λαός θα πιστέψει στον αγώνα τους. Το κύμα της επανάστασης θα μπορούσε να ξεκινήσει με αυτή ακριβώς τη στρατηγική νίκη, μια νίκη ίσως όχι και τόσο σπουδαία όμως αρκετή για να ανάψει την ελπίδα της εξέγερσης. Και όλα αυτά θα άρχιζαν με τον θάνατο του, προσφορά στο βωμό της υπέρτατης θυσίας, τόσο μάταιης όσο και η ιδέα της απελευθέρωσης που ο ίδιος δεν θα έβλεπε ποτέ.

Σινιάλο

του Βασίλη Μπαρούτη