Ω,  υψηλή η αποστολή των αστών συγγραφέων να ξεφύγουν από τις αγκυλώσεις της κατάστασης, που η ίδια η τάξη τους «καθιέρωσε» ως θέσφατο  (όπως παλιά) και να περιγράψουν,  ανοιχτά τις λιγότερες φορές και αλληγορικά τις περισσότερες,  αυτήν την παρακμή ή την εναπομείνασα ωραιότητα. Να τοι  λοιπόν, οι ήρωες και οι ηρωίδες τους εντρυφούν στις  μικρές και μεγάλες αγυρτείες της ζωής, συσσωρεύοντας εμπειρίες, μνησικακία  και αόριστο ή φανερό φανφαρονισμό. Οι λατρεμένοι – δια των λέξεων- έχουν τα πάθη τους, όπως και οι λαϊκοί άνθρωποι ή οι περιθωριακοί  (πάντα είναι γοητευτικό το περιθώριο), αλλά είναι οι νικητές όλων των -εν δυνάμει -υποθέσεων και εξελίξεων. Επιτυχία ακόμα και μέσα στην αποτυχία        (χρειάζονται κι αυτές για το φιλοθεάμον κοινό).

  Και τα απωθημένα,  οι παρεκβάσεις, οι παρενδυσίες, αποτελούν ένα κομμάτι που συντελεί  στην αυτογνωσία των πρωταγωνιστών της ταξικής βιοτής. Δεν υπάρχουν μικροαπολαύσεις ακολασίας για την πλέμπα (ανέκαθεν και καθοριστικά). Είναι βέβαια και οι συμπονετικές κραυγές  που κατευθύνονται προς τα κάτω . Έρχεται η μονομερή επιβεβαίωση  ότι η προστυχιά της ζωής καθορίζεται πάντα από πάνω και πάει προς τον κατήφορο (αν ελεήσουν οι θεοί της φαντασίας και της δύναμης, γεννιούνται αριστουργήματα). Και έτσι παγιώνεται η ημιμάθεια και η ασχήμια που βολεύει στο διηνεκές και με τις απαραίτητες δόσεις ηθικολογίας (και ωραιοποίησης).

   Όλη αυτή η διαμορφωθείσα  συγγραφική πρακτική, κυριολεκτικά παίρνει σάρκα και οστά με τις λέξεις των κυρίων και κυριών συγγραφέων,  των όμορφων (ψυχή τε και σώματι) αρχικομφορμιστών, των υπηρετών  του γενεσιουργού καλύμματος : δεν είμαστε όλοι ίδιοι,  ούτε και θα γίνουμε (ποτέ). Η συγκεκριμένη αποκάλυψη γίνεται και μέσα από τα γραπτά των αστών και μικροαστών συγγραφέων. Εκτός κι αν δηλώνουν υπερασπιστές  τού δημόσιου συμφέροντος και του λαού, τότε το γελοίο ισοπεδώνει -καταλυτικά και φανερά- τη σοβαροφάνεια και την υποκρισία : οι γραφείς είναι ολότελα γυμνοί και βαρετοί.

Συγγραφική αποστολή

του Χριστόφορου Τριάντη

© 2019 by Achilleas and Camilo