© 2019 by Achilleas and Camilo

Πρόσφατα, μια φίλη μου η οποία διάβασε το αριστουργηματικό «Therion» του Σπύρου Καρυδάκη εξέφρασε την απορία πως ένας τέτοιος συγγραφέας δεν έχει μεταφραστεί στο εξωτερικό. Και προφανώς δεν αναφερόταν στο, εξαιρετικά δύσκολο να μεταφραστεί, εν λόγω βιβλίο, αλλά το έργο του σπουδαίου αυτού συγγραφέα γενικότερα.

Είναι απολύτως λογικό κάποιος που βρίσκεται έξω από το χώρο του βιβλίου να διατυπώνει τέτοιου είδους απορίες, όπως και εντελώς φυσικό η ελληνική λογοτεχνία να έχει καταντήσει ο περίγελος της Ευρώπης όταν μεταφράζονται κάτι απίθανοι τύποι όπως ο Ευσταθιάδης ή η Χίλντα Παπαδημητρίου  που φυσικά πέραν του γεγονότος ότι γελοιοποιούν τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία δεν τους διαβάζει και κανείς (εντός και εκτός συνόρων)

Εύλογο λοιπόν το ερώτημα γιατί δεν μεταφράζονται οι καλοί αλλά εύκολο να απαντηθεί αν αναλογιστεί κανείς τις γνωστές παθογένειες του χώρου που απλά αποτελούν μια μόνο μικρή μικρογραφία της ελληνικής γάγγραινας. Ήτοι κολλητηλίκια δεξιά και αριστερά, σπεκουλάρισμα, εκδουλεύσεις και πάει λέγοντας στο ντορβά των οποίων κανείς σοβαρός συγγραφέας δεν θα καταδεχόταν να βάλει το κεφάλι του ούτε ασφαλώς να διακινδυνεύσει την ακεραιότητα του.

Αν δε συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι οι εγχώριοι ατζέντηδες που μεσολαβούν για την επαφή με οίκους του εξωτερικού είναι μετρημένοι στα δάχτυλα  και αμφιβόλου τόσο κατάρτισης όσο και πνευματικού υποβάθρου τότε έχουμε μια ευκρινέστερη εικόνα για την θλιβερή κατάσταση τόσο των ελληνικών γραμμάτων όσο και της απαξίωσης του Έλληνα συγγραφέα στα μάτια των ξένων.

Ενδεικτικές άλλωστε είναι και οι μαρτυρίες του Μιχάλη Μιχαηλίδη στην εμβληματική «πινακοθήκη τεράτων» για γνωστό συγγραφέα που έκανε την ανάγκη φιλανθρωπία «πλαγιάζοντας» με σιτεμένη ατζέντισσα προκειμένου να ικανοποιήσει τη φιλοδοξία διεθνούς καριέρας, αλλά επειδή εμείς εδώ στο Καρτέλ οικογένειες δεν θίγουμε και υπολείψεις δεν σπιλώνουμε ας το αφήσουμε εδώ.

Παραφράζοντας άλλωστε τη ρήση γνωστού φιλοσόφου, κάθε χώρα έχει τη λογοτεχνία που της αξίζει. Οπότε ας μείνουμε με τον συμπαθή κατά τ’ άλλα γέρο-Μάρκαρη, τον αστυνόμο Χαρίτο του και τα γεμιστά της κυρά-Αριάδνης διασκεδάζοντας την κατάντια μας με τη βραχεία λίστα των βραβείων Public…

Σαβούρες στη μετάφραση

του Aχιλλέα Σωτηρέλλου