© 2019 by Achilleas and Camilo

Ο Μιχάλης Μιχαηλίδης μας έχει συνηθίσει σε υψηλές απαιτήσεις, πρόκειται άλλωστε για έναν από τους σπουδαιότερους συγγραφείς αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα και από τους ελάχιστους που θα μπορούσε να σταθεί επάξια στο διεθνές λογοτεχνικό στερέωμα.

Το τελευταίο του βιβλίο "Οι Επόπτες" διαπνέεται από μια οικουμενικότητα πρωτόγνωρη για τα εγχώρια δεδομένα, με αφετηρία τις εργασίες για ένα μεγαλόπνοο έργο, τον σύνδεσμο Έρεσουντ ο οποίος θα συνδέει την ακμάζουσα Κοπεγχάγη με το υποβαθμισμένο Μάλμε (έργο υπαρκτό που ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του 2000 κοστίζοντας 2.6 δις ευρώ), ο Μιχαηλίδης παραθέτει δύσκολες και εξεζητημένες τεχνικές ορολογίες ενώ παράλληλα υφαίνει με μαεστρία την σχέση ανάμεσα στους δύο επόπτες του έργου, τον φλεγματικό Δανό Κριστόφε και τον κυνικό Σουηδό Αλεξάντερσον.

Ίντριγκες, ανταγωνισμοί, τρικλοποδιές σε μια καυστική ματιά που αποτελεί μια μικρογραφία της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης, των πολιτισμικών χασμάτων και αντιλήψεων αλλά και της Παγκοσμιοποίησης εν γένει.

Ο Μιχαηλίδης για μια ακόμα φορά καταθέτει ένα έργο ψυχής που διαβάζεται απνευστί (παρά τους στρυφνούς τεχνικούς όρους) και αποτελεί food for thought μακριά από την ενοχλητική και μίζερη εσωστρέφεια που διακρίνει το σύνολο της εγχώριας λογοτεχνίας (βλέπε Κορτώ, Μιχαλοπούλου κ.α).

Όπως άλλωστε είχε δηλώσει και ο ίδιος. "Στην Ελλάδα, ο νέος δημιουργός που θέλει να κρατήσει την ακεραιότητά του, κινδυνεύει όλο και συχνότερα να σπάσει τα μούτρα του. Μόνη ελπίδα του είναι να κωφεύσει στον μικρό κόσμο και να ανοίξει διάλογο με τον μεγάλο". Όπως και να το δει κανείς, για μια ακόμα φορά τα έχει καταφέρει περίφημα. Ανοίγοντας το παράθυρο διάπλατα. Εύγε...

Μιχάλης Μιχαηλίδης

« Οι επόπτες»

(Εκδόσεις Νεφέλη)

Κριτική του Αχιλλέα Σωτηρέλλου