Είναι 15αύγουστος, είσαι  μόνος στην πόλη.
Έχεις ξεμείνει, δεν είσαι σαν τους άλλους. Άραγε έφυγαν για να σε αφήσουν μόνο;


Καμιά φορά σε λυπούνται που δεν έχεις φύγει. Σου υπενθυμίζουν με φωτογραφίες πόσο καλά περνάνε, η πόλη είναι ανυπόφορη μέσα στη ζέστη. Στην παραλία έχει δροσιά, στην ταβέρνα καλό φαγητό, μετά ακολουθούν ποτά και πολλή κουβέντα.


Όλοι κουβεντιάζουν σε μια παρέα, κυρίως για να ακούσουν τη φωνή τους, για να επιβεβαιώσουν ότι ξέρουν το σωστό. 


Εσύ δεν ξέρεις.


Ξέμεινες στην πόλη γιατί δεν έχεις λεφτά, μπορεί να μην έχεις δουλειά. Μπορεί και να δουλεύεις όμως, και να σε έριξαν με την άδεια. Μπορεί να το επέλεξες από μόνος σου για να δουλέψεις με ησυχία. Ίσως να μην έχεις σχέση και να ντρέπεσαι να πας μόνος σου διακοπές, μπορεί απλώς να αγαπάς τον ήχο της πόλης.
Όταν όλοι φεύγουν, η πόλη αποκτάει τον δικό της ήχο. Έχει μια ησυχία, ένα σπάνιο ηχόχρωμα, όπου κάθε θόρυβος αποκτάει μια ιδιαίτερη σημασία. 


Περνάει αυτοκίνητο και σκέφτεσαι ότι κάποιος άλλος ξέμεινε μαζί σου. Ακούς ένα πουλάκι και ξαφνικά αποκτάς μια απρόσμενη παρέα. 


Ξανασυστήνεσαι με τους γείτονες, δίχως να μιλήσεις. Κοιτάζεστε συνωμοτικά, όσοι δεν έχετε φύγει, με νόημα, είστε και εσείς εδώ επειδή δεν... 


Επειδή δεν έχετε δουλειά, δεν έχετε άδεια. Επειδή κάποιος δικός σας είναι άρρωστος. Επειδή θέλετε να κάνετε παρέα σε κάποιον, ίσως στον εαυτό σας.


Ανοίγεις την τηλεόραση, παντού εικόνες από νησιά, από ταξίδια. Άνθρωποι ευλογημένοι, στα καλύτερα μέρη, με τις καλύτερες παρέες. 


Και εσύ είσαι ευλογημένος έχεις τον ήχο της πόλης, την ησυχία. Μένεις με τις σκέψεις σου, τις τακτοποιείς. Μπορεί να βγεις έξω για μια βόλτα, για να πάρεις το αγαπημένο σου παγωτό, για να το νιώσεις να λιώνει στο χέρι σου. Άμα λερωθείς κιόλας, το απολαμβάνεις περισσότερο. Περνάς από το πάρκο, είναι άδειο, με μια παρέα μόνο. Κοιτάζεστε συνωμοτικά, έχετε ξεμείνει.


Μένεις σπίτι μόνος σου, κάθεσαι στο μπαλκόνι. Τρως λίγο καρπούζι, απολαμβάνεις. Δεν είσαι υποχρεωμένος να ακούς κουβέντες για πολιτική, ούτε για το εγώ του άλλου. 


Οι άνθρωποι μιλάνε, όταν δεν έχουν τι να πουν, και εσύ έχεις πολλά. Τα λες στον εαυτό σου και ανασαίνεις.
Είναι 15αυγούστου, μια μέρα διαφορετική. Θα έρθει πάλι σε έναν χρόνο. 

Οι άνθρωποι μιλάνε, όταν δεν έχουν τι να πουν

της Κωνσταντίνας Κοράκη

© 2019 by Achilleas and Camilo