© 2019 by Achilleas and Camilo

Μα, όσο γίνεται, μην οδύρεστε.

Ξέρει η θάλασσα μας να αγκαλιάζει αυτούς που άδικα βούτηξαν. 

Ζεσταίνει το νεράκι της, γύρω γύρω από τους ανθρώπους σας, όπως είχε κάνει κάποτε με τόσους και τόσους δικούς μας.

Δασκαλεύει τα ψάρια της, κι εκείνα παίρνουν αστείες γκριμάτσες, για να σας βλέπει να γελάτε.

Χαρίζει όστρακα και χτένια στα παιδιά σας, για να παίζουν, και παίρνει από το χέρι τα ασυνόδευτα.

Πλέκει με τα φύκια της, άνετα στρώματα, για να ξαποσταίνουν.

Χτίζει στον πυθμένα της, πολιτείες ολόκληρες από άμμο, βότσαλα κι ελπίδα, πολιτείες ειρηνικές σαν αυτές που ονειρεύεστε. Πολιτείες χωρίς χαρτιά, χωρίς φράχτες και πολέμους.

Χωρίς τον οξύ ήχο του αεροπλάνου πάνω απ' τα κεφάλια σας. Χωρίς την ριπή του όπλου.

Είναι τελείως ξένη η ριπή του όπλου, για τις πολιτείες της.

 

Πολιτείες, που ο μόνος ήχος που μάθανε είναι το μοιρολόι της φώκιας και το τραγούδι της φάλαινας.

 

Όσο γίνεται, μην οδύρεστε.

Η θάλασσα μας, είναι φιλόξενη μ' αυτούς που τους απέρριψε η στεριά. Έχει ρηχά νερά, για αυτούς που δεν βρήκαν το βήμα τους στην ξηρά. Σηκώνει τον βυθό της ψηλότερα, σαν να ξέρει. Μοιάζει να γνωρίζει τι πάει να πει κυνήγι. Τι πάει να πει «διωγμένος».

Κι αν δεν κρυφάκουσε ιστορίες, η θάλασσα μας, κι αν δεν μας παρατήρησε κρυμμένη, να κλαίμε αγκαλιά ο ένας στον άλλο, κι αν δεν μέριασε τα κύματα της, για να ξεφεύγουν οι άνθρωποι.

Κι αν δεν κοίταξε τις φωτιές και τους καπνούς και τις στιλπνές λάμψεις που αντανακλούσαν τα σπαθιά. Κι αν δεν γαλήνεψε όταν έβλεπε την ανάγκη. Κι αν δεν άκουσε τις βρισιές. Κι αν δεν υποδέχτηκε το φευγιό.

 

Μην οδύρεστε.

Κι εμείς, τρομάρα μας, πάντα της δίναμε γερό μερτικό από τη φύτρα μας. Το πιο διαλεχτό κομμάτι μας, της δώσαμε.

 

Σε μας έκανε τα πρώτα της νταντέματα, και τώρα πια ξέρει. Με μας δοκίμασε την αγκαλιά. Σε μας είπε τα πρώτα παραμύθια με γοργόνες και ιππόκαμπους. Με μας έμαθε το υγρό φιλί στο μέτωπο και το κυματένιο χάιδεμα των μαλλιών.

Τις δικές μας πληγές έκλεισε πρώτες. Εμείς την ξέρουμε κι αυτή μας ξέρει.

Μα όπως υποψιάζεστε, ούτε εμείς είμαστε ψάρια. Κι αυτό είναι κρίμα.

Να μην οδύρεστε.

Θα προσευχηθώ για βράγχια απόψε. Μα το ξέρω πως θα δω και πάλι λέπια.

Το βαρκάκι σας, μοιάζει τόσο πολύ με την χώρα μου.

Ο χαρακτήρας της θάλασσάς

του Στρατηγού Χειμώνα