Ο Πιερ Πάολο περνά από τις στροφές των κουλουάρ, κάνοντας ένα ολόκληρο στάδιο να παραληρεί. Ο δρομέας τεντώνει τα χέρια του, επάνω του ζωγραφισμένη η ένταση του σώματος που πάει να εξαρθεί, η προοπτική ενός βέλους που πρόκειται να εκτιναχθεί. Ο Πιερ Πάολο χρυσαφίζει καθώς περνά εμπρός από το εκστατικό πλήθος. Το κύμα άρχεται από το υπερυψωμένο πέταλο ως μέσα στην καρδιά του. Μια ατμόσφαιρα ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, το πλήθος που δίνει ταυτότητα και μνήμη σε όσα θαυμάσει ή αγαπήσει. Ο περίφημος δρομέας στον τελευταίο του αγώνα, τα αγόρια που τρέχουν μαζί του μέσα από έναν μυστικό, ονειρικό διάδρομο για να εκμυστηρευτούν κάποτε σε κάποιον πως και εκείνοι ήταν εδώ.

 

Μα την νύχτα που ο τρελός, γεμάτος άνεμο Καίσαρ ξεσήκωνε τις φορεσιές των κοριτσιών και γκρέμιζε την λύπη των αγοριών του Λάτσιο, δείχνοντας έναν άλλο δρόμο. Ο Πιερ Πάολο Μενέα τώρα καλπάζει προς τον ουρανό, στην μεγάλη παρέλαση όλων όσων αγαπήσαμε επάνω στην στροφή της νιότης μας. Ο Πιερ Πάολο υπήρξε πρωτίστως ένα ποτάμι και εκείνο απόψε μου έφερε το μυστικό. Πως μες στην ανώνυμη σκόνη, μπορούν τα χρονόμετρα και  γίνονται κομμάτια, πως υπάρχουν σημάδια, σαν  το εξωπραγματικό φεγγάρι του Λεοπάρντι. Σαν το αυθεντικό, το απρόσωπο, το πρωτογενές κορίτσι της αναγέννησης. Όπως ο δρόμος που δεν θα αλλάξει ποτέ θέση. Όπως ο Πιερ Πάολο Μενέα, “το βέλος του νότου.' 

Ο Πρωταθλητής

Πιέρ Πάολο Μενέα

του Απόστολου Θηβαίου

© 2019 by Achilleas and Camilo