Ο ήλιος δεν είναι φίλος της ομορφιάς. Ναι, ναι ξέρω, τον θαυμάζετε και τον λατρεύετε γιατί δίνει ζωή, χρώμα και υγεία στα πλάσματα της φύσης. Για τους ανθρώπους του μόχθου όμως, που δουλεύουν κάτω από τις ακτίνες του, ο ήλιος είναι κλέφτης. Πολλά χρόνια τώρα, εδώ στις αλυκές του Αγγελοχωρίου, μου έκλεψε τις γραμμές του προσώπου, μου πήρε το ροδαλό χρώμα της νιότης μου. Δεν μπορώ να πω, μου άφησε ρυτίδες, άσπρα μαλλιά και ένα καστανοκόκκινο χρώμα σε όλο μου το σώμα. 

        Κι’ άλλος μύθος. Ναι, εδώ θα τα ακούσετε όλα. Η λογοτεχνία σας λέει ψέμματα. Η σκληρή δουλειά δεν κτίζει σώματα. Σώμα κτίζει η φιλαρέσκεια, ο ναρκισσισμός κτίζει σώμα, η ανάγκη να είμαστε όμορφοι για τις γυναίκες. Όταν βασανίζεσαι μόνος σου, όπως εγώ, στις αλυκές δεν νοιάζεσαι εάν πάχυνες, αν στρογγύλεψες, αν κρέμασες....και αν δεν έχεις και σύντροφο...τότε ιδού ο νυμφίος σας: Εγώ. Χοντρούλης με μια ολοστρόγγυλη κοιλίτσα, με αχτένιστα άσπρα μαλλιά, με ροζιασμένα χέρια, με βαθιές ρυτίδες. Αυτός είναι ο ΚΑΘΕ φύλακας της αλυκής.

Ο κάθε φύλακας της Αλυκής

του Ιωάννη Μπάχα

© 2019 by Achilleas and Camilo