© 2019 by Achilleas and Camilo

Τέσσερεις ταινίες που αξίζει να δείς

 

 

Τίρανα, έτος μηδέν (Αλβανία, 2002)

Ίσως η πρώτη αξιόλογη και αξιομνημόνευτη κινηματογραφική απόπειρα της γείτονος μετά την πτώση του κομουνισμού, περιγράφει τη ζωή ενός νεαρού ζευγαριού του Νικ- που θέλει να μείνει στη χώρα του- και της Κλάρα που ονειρεύεται να μεταναστεύσει στη Γαλλία για να γίνει μοντέλο σε μια Αλβανία που κυριαρχούν τα Καλάσνικοφ, η αναρχία και η έλλειψη προοπτικών. Βαθιά ανθρώπινο και ανάλαφρα χιουμοριστικό με την κάμερα να ακολουθεί το φορτηγό του Νικ καθώς μεταφέρει ένα άγαλμα του Στάλιν για κοπή  μπορεί να ιδωθεί και σαν οδοιπορικό σε μια διαλυμένη χώρα που ωστόσο οι άνθρωποι εξακολουθούν να διατηρούν την ανθρωπιά, τον έρωτα, την ελπίδα αλλά κυρίως το χιούμορ τους…

 

Τα όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται (Σερβία, 1996)

Η παράνοια του πολέμου σε ένα καλογυρισμένο, σαν δυστοπικό βίντεο κλιπ, φιλμ που γυρίστηκε ένα μόλις χρόνο μετά την συμφωνία του Dayton που έβαλε τέλος στην αιματοχυσία. Δύο φίλοι, ένας Μουσουλμάνος και ένας Σερβοβόσνιος, χωρίζονται σε αντίπαλα στρατόπεδα με τον πόλεμο να μαίνεται καθώς το παρελθόν της σχέσης τους και της χώρας αναπηδά στο παρόν μέσα από συνεχή φλάσμπακ που αντιπαραβάλλουν τον Τιτοικό παράδεισο στον εφιάλτη του σήμερα. «Λένε ότι ο πόλεμος βγάζει από τον άνθρωπο τον καλύτερο και τον χειρότερο εαυτό του, αλλά ποιος είναι ο καλύτερος αλήθεια;» αναρωτιέται κάποια στιγμή ένας από τους πρωταγωνιστές, και μαζί του όλοι εμείς…

 

Το μικρό ψάρι (Ελλάδα, 2014)

Ίσως η καλύτερη ταινία του Γιάννη Οικονομίδη, ένα μετα-αποκαλυπτικό αστικό γουέστερν για τον αμοραλισμό της εποχής μας, την κρίση, την απόγνωση στους κόλπους μιας χρεοκοπημένης κοινωνίας που αντανακλά την αποτυχία του καπιταλιστικού πειράματος και της Ευρωπαικής ολοκλήρωσης. Ένας εξαιρετικός όπως πάντα Μουρίκης προσπαθεί μετά την αποφυλάκιση του να βοηθήσει τον μαφιόζο προστάτη του  να αποδράσει. Οικονομίδικος κυνισμός και ατάκες (πως τους πετσόκοψες έτσι ρε μαλάκα) που έμειναν…

 

Πριν τη βροχή (Βόρεια Μακεδονία, 1994)

Σπονδυλωτό δράμα του πολυβραβευμένου Μίλκο Μαντσέφσκι, γυρισμένο σε Σκόπια, Λονδίνο και Τέτοβο με επιρροές από Καουρισμάκι μέχρι Βέντερς, περιγράφει τα φυλετικά πάθη, τον απαγορευμένο έρωτα σε μια διχασμένη μετακομουνιστική χώρα, το μίσος αλλά και τη λύτρωση. Η ζωές ενός μοναχού, μιας νεαρής Αλβανίδας φυγά και ενός φωτορεπόρτερ συναντιούνται κάτω από το μότο «Ο χρόνος δεν πεθαίνει, γιατί ο κύκλος δεν είναι ποτέ στρογγυλός»

Υ.Γ Η ταινία βραβεύτηκε με το Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ της Βενετίας.

''Νέο Βαλκανικό σινεμά''

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου