Το Κάιρο φλεγόταν, καθώς χάναμε τις ζωές μας…

Σε ένα διαμέρισμα του Midi, πνιγμένο από τη σκοτεινή φωνή του Robert Smith…

Τα όνειρα μας πνιγόντουσαν στην κοίτη του Νείλου

Βούλιαζαν αβοήθητα

Και’ μεις μεθούσαμε με τους ναργιλέδες των Αράβων στα καφενεία της Rue Stalingrad.

Σε ένα πουστράδικο του Παρισιού σου ανέβασα τη φούστα και γαμηθήκαμε μπροστά στον κόσμο. Γελάγαμε με τα καμώματα μας.

Το Κάιρο φλεγόταν και εσύ πάλευες να με αποτραβήξεις από τα λασπόνερα της αυτοκαταστροφής στις πυρωμένες όχθες της αγκαλιάς σου.

Καθώς, εγκλωβισμένος στη γκρεμισμένη neverland αποτιμούσα χαμένες παιδικότητες, εφηβείες  και νεότητες.

Στριφογυρίζοντας στις άνυδρες στέπες της άρνησης.

Οι φωτιές έγλυφαν τον ουρανό βγαίνοντας από τις σάρκινες σχισμές και τα λιπαρά χείλια σου, θωπεύοντας γλυκά και σιωπηλά την απονέκρωση μου.

Ήταν η ομορφιά σου εξωτική σαν τις μπαρόκ προσόψεις των κτηρίων του Horta, έβρισκα το φως καταδυόμενος στο σκοτάδι σου και πάνω στο αντιφέγγισμα των ματιών σου διέκρινα τα ακρωτηριασμένα μέλη μου

Καμία μάχη δεν κερδήθηκε χωρίς πόλεμο, καμιά ενηλικίωση χωρίς θάνατο.

Το Κάιρο φλεγόταν χιλιόμετρα μακρυά από τα παγωμένα πεζοδρόμια του Άντερλεχτ. Άκουγα τα νέα στο ραδιόφωνο παγιδευμένος ανάμεσα στην Αραβική άνοιξη και τους Σιβηρικούς χειμώνες.

Ένιωθες την έξαψη του πυρετού μου κρατώντας με σφιχτά. Έξω οι νιφάδες στροβιλίζονταν σαν αδέξιοι ακροβάτες που πέσαν στο κενό.

Σουρούπωνε και τα χείλια σου μου σιγοψιθύριζαν τον ίδιο σκοπό

Catch the dying sun

Night time follows…

Νείλος 

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου

© 2019 by Achilleas and Camilo