1.

Σήμερα, δυσκολεύομαι να βαδίσω στην ευθεία γραμμή, που ακολουθώ καθημερινά. Για κάποιο λόγο, ο κόσμος έξω από το σταθμό του μετρό μοιάζει να διαπνέεται από μια άναρχη ενέργεια που με αναστατώνει και με βγάζει από την αυστηρά προκαθορισμένη καθημερινή μου διάθεση. Συνήθως, το πλήθος είναι υποτονικό ή οι κινήσεις του υπονοούν ναρκωμένες αισθήσεις, γεγονός που με κρατά χαλαρό και με βοηθά να διατηρώ τον έλεγχο των σκέψεών μου.

Η διαδρομή από το μετρό μέχρι το Υπερκατάστημα Πώλησης Ποικίλων Προϊόντων που εργάζομαι –κοινώς σουπερμάρκετ– είναι σύντομη, αλλά απαιτεί από πλευράς μου προσήλωση και προσοχή. Τέσσερα οικοδομικά τετράγωνα στην ευθεία, τα οποία προσπερνώ με το βλέμμα στραμμένο σταθερά στο βάθος του ορίζοντα και φορώντας πάντοτε μαύρα γυαλιά ηλίου. Τα περιβάλλοντα ερεθίσματα, οι λεροί κάδοι των σκουπιδιών, οι μισοσκισμένες σακούλες δίπλα τους μαζί με υπολείμματα τροφών ή κατεστραμμένων αντικειμένων, οι λακκούβες στα πεζοδρόμια οι οποίες είναι κατά κανόνα γκρίζες ή σκούρες γκρίζες προς τον πλησιέστερο τόνο του μαύρου, τα πολύχρωμα ρούχα των γυναικών, οι βιτρίνες των καταστημάτων –κάποιες απ’ αυτές ανέγγιχτες εδώ και χρόνια, απεικονίζοντας έτσι τον ψυχισμό των ιδιοκτητών τους– όλα διαταράσσουν την τάξη των σκέψεών μου και μου δημιουργούν έντονο άγχος που με συνοδεύει όλη την ημέρα.

2.

Η Μίνα μου ζήτησε χθες να χωρίσουμε. Θέλει να κάνει παιδιά και οικογένεια, κάτι που εγώ έχω απορρίψει από την αρχή της σχέσης μας. Συνεχίζω να είμαι κάθετα αρνητικός. Γι’ αυτό, δέχτηκα να διακόψουμε.

3.

Θεωρώ πως η λύση στο πρόβλημα μου είναι να εισχωρήσω στον κόσμο των τρελών, κοινώς να παραφρονήσω. Επεξεργάζομαι αυτή την ιδέα εδώ και χρόνια, αν και γίνεται πιο ξεκάθαρη όταν διασχίζω τους εμπορικούς δρόμους με τα ευμεγέθη συμπλέγματα κτιρίων. Η υλοποίησή της αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολη. Κι όμως, θα με οδηγούσε σε μια ζωή πολλές βαθμίδες ανώτερη από αυτήν που ζω τώρα. Έχω παρατηρήσει ότι όσοι περνούν σε μια διαφορετική διάσταση αντίληψης της πραγματικότητας, έχουν την ελευθερία να εκφραστούν όπως επιθυμούν, ενώ απαλλάσσονται από την οποιαδήποτε αγωνία εκπλήρωσης των όποιων αφύσικων υποχρεώσεων. Έτσι κι αλλιώς, δεν έχω πειστεί ότι η πραγματικότητα την οποία αντιλαμβάνονται οι λεγόμενοι «φυσιολογικοί» άνθρωποι είναι η μόνη δυνατή και σίγουρα όχι εκείνη που υπόκειται πλήρως στους κανόνες της λογικής. Η μετάβασή μου στη χώρα αυτού που κάποιοι ονομάζουν «τρέλα» –αν και εγώ δεν συμφωνώ με τον χαρακτηρισμό– θα μου προσφέρει επιτέλους τη δυνατότητα να αντιμετωπίσω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου ως υγιή και κατά συνέπεια να απαλλαγώ από τη δυσθυμία που με κυριεύει καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας και της νύχτας.

4.

Είναι 9:00 το πρωί και το χρώμα του ουρανού είναι σχεδόν απειλητικό. Σταχτί με τόνους ροζ, ένα είδος νύχτας με ήλιο ο οποίος προφανώς δεν είναι ορατός αλλά οι ακτίνες του διαχέονται στο μαύρο και επιφέρουν αυτό το υβριδικό αποτέλεσμα. Θα με βοηθούσε πολύ αν υιοθετούσε η σκέψη μου αυτή την ερμηνεία και όχι αυτήν που τώρα υποστηρίζει, ότι δηλαδή πρόκειται για καυσαέριο και υγρασία εγκλωβισμένα στα βουνά του λεκανοπεδίου. Δυστυχώς, το μυαλό μου επιμένει ότι αυτή είναι η πραγματική εκδοχή ενώ η άλλη είναι φαντασία.

Δεν με βοηθά καθόλου αυτό. Η εκδοχή της πρωτότυπης νύχτας με ήλιο θα με χαλάρωνε ενώ τώρα νιώθω τη γνωστή ασφυξία που συνοδεύεται από αίσθημα φόβου και αγωνίας. Δεν φοβάμαι ότι θα πεθάνω ή ότι η έλλειψη οξυγόνου λόγω της μολυσμένης ατμόσφαιρας μπορεί να βλάψει την υγεία μου. Κυρίως, με ενοχλεί η αδυναμία διαφυγής, η αίσθηση ότι είμαι εγκλωβισμένος μαζί με το καυσαέριο και την υγρασία, η εκ των έξω επιβεβλημένη σκέψη ότι θα πρέπει να είμαι χαρούμενος παρά τις όποιες εξωτερικές συνθήκες.

Στο δρόμο, οι άνθρωποι γύρω μου γελούν ή περπατούν σε συνηθισμένους ρυθμούς, σαν ο ουρανός να μην υπάρχει ή ακόμα χειρότερα σαν να λάμπει διαυγής και φωτεινός. Αν είχα περάσει στη σφαίρα του «παραλογισμού» –ούτε με αυτόν το χαρακτηρισμό συμφωνώ– δεν θα ένιωθα ενοχές για την ψυχική δυσφορία σε βαθμό κατάρρευσης που αισθάνομαι. Αντιθέτως, στην ευρέως αποδεκτή διάσταση της πραγματικότητας, οφείλω να ερμηνεύσω την αντίδρασή μου ως σύμπτωμα κατάθλιψης και ψυχικής ανισορροπίας, τέτοιας όμως που δεν με καθιστά άξιο να αποκτήσω την ιδιότητα του «παράφρονα».

5.

 Κατέβηκα σε κάποιο από τα νότια προάστια. Είναι αλήθεια ότι η εικόνα της θάλασσας μου δημιουργεί πάντα ανάταση και ενθουσιασμό. Σχεδόν, ξεχνιέμαι, βιώνω συναισθήματα όμοια με της παιδικής μου ηλικίας. Αποκτώ και πάλι μια αίσθηση αθανασίας, λησμονιάς του εαυτού και παντοδυναμίας. Δυστυχώς, αυτό δεν κρατάει πολύ αφού γρήγορα επανέρχομαι στον αναλυτικό μου εαυτό και οι σκέψεις μου αυθόρμητα και πέρα από τη βούλησή μου επεξεργάζονται το περιβάλλον και υπερνικούν την προηγούμενη ευφορία.

Η θαλασσινή αύρα γεμίζει τον εγκέφαλό μου με χρώμα τσιμέντου και η χλιδή των πολυτελών σκαφών βρωμίζει την από τη φύση προκαθορισμένη συγγένειά της σωματικής μου σύστασης με το νερό.

Τα παραλιακά μαγαζιά είναι γεμάτα από κόσμο που καταβροχθίζει με βουλιμία τροφή, κυρίως ψάρια και θαλασσινά. Τα θαμπά πλαστικά σκέπαστρα, οι υπάλληλοι που σερβίρουν, οι μυρωδιές από φαγητά αναμεμειγμένες με οσμή χαλασμένου νερού, η οχλαγωγία των ενηλίκων και τα ξεφωνητά των παιδιών σκιαγραφούν κάτι σαν κινούμενο πίνακα ζωγραφικής με τους πρωταγωνιστές σαστισμένους για τη λάθος θέση στην οποία τοποθετήθηκαν.

Δεν μπορώ παρά να υποκύψω πάλι στην ανησυχία που αισθάνομαι όταν σκέφτομαι πως ως ανθρώπινο είδος γεμίζουμε το πιάτο μας με κουφάρια που κάποτε είχαν ζωή ή ακόμα χειρότερα, τα σκοτώνουμε με μόνο στόχο να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας σε ενέργεια και απόλαυση. Αυτή η σκέψη με ταλαιπωρεί εδώ και κάποιους μήνες: Η ιδέα ότι ως είδος με συνείδηση εαυτού για να επιβιώσουμε έχουμε ανάγκη από πτώματα. Ακόμα χειρότερα, ευχαριστιέμαι ηδονιστικά κάθε σαρκοφαγικό πιάτο παρά τις όποιες αμφιβολίες και τα φιλοσοφικά ερωτήματα που μπορεί να με κυριεύουν, συνήθως αφού ήδη το έχω καταναλώσει. Η σχιζοφρένεια αυτή περιπλέκει ακόμα περισσότερο τις σκέψεις μου.

6.

Χθες, μου τηλεφώνησε η Μίνα να μου ευχηθεί για τα γενέθλιά μου. Κατάλαβα ότι ακόμα ελπίζει πως μπορούμε να είμαστε μαζί. Η γυναικεία φύση και η απελπισία της την κάνουν να μην βλέπει καθαρά πόσο σταθερά πεπεισμένος είμαι για τη ματαιότητα, για να μην πω εγκληματική επιπολαιότητα, του να φέρνει κανείς στον κόσμο ένα παιδί.

Δεν θα μπορέσω ποτέ να κατανοήσω πώς οι άνθρωποι συνεχίζουν να επιθυμούν απογόνους. Οι περισσότεροι που γνωρίζω τρέμουν το θάνατο κι όμως αυτό δεν τους αποτρέπει από το να κάνουν παιδιά, για τα οποία το μόνο βεβαιωμένο βίωμα είναι ο θάνατός τους, ενώ όλα τα άλλα είναι προαιρετικά και καθορίζονται από το τυχαίο.

7.

Έχω απελπιστεί με το ζήτημα της τρέλας. Δεν βρίσκω κάποιον αποτελεσματικό τρόπο να επιτύχω τη μετάβαση σε μια άλλη πραγματικότητα, όπως την έχω φανταστεί. Αλκοόλ, χάπια και άλλες ουσίες αποκλείονται γιατί εκεί έχω παρατηρήσει ότι χάνω τον εαυτό μου έτσι όπως τον γνωρίζω καθώς παρεμβάλλονται άλλες προσωπικότητες που δεν έχουν να κάνουν με την αληθινή μου συνείδηση. Αυτό που επιδιώκω είναι να κρατήσω τη λογική και τις έμμονες σκέψεις μου ώστε να τις επεξεργάζομαι όσο και όπως θέλω, χωρίς αυτό να με κάνει δυστυχή ή μη λειτουργικό στην καθημερινότητά μου. Πιστεύω ότι οι σκέψεις μου δεν είναι αυτές καθαυτές που με κάνουν δυστυχή αλλά η ερμηνεία τους από τους άλλους οι οποίοι τις θεωρούν ασυνήθιστες και παράξενες.

8.

Σήμερα στη δουλειά, το πόστο μου ήταν στα τυριά. Σχεδόν κάθε φορά που δουλεύω στα τυριά, γυρνάω στο σπίτι με ένα αίσθημα κατάπτωσης και κενού. Σαν να εγκαθίσταται εντός μου μια τεράστια φούσκα αέρα, γεγονός που μου προκαλεί ναυτία και αδυναμία να μιλήσω. Όλη τη μέρα, δυσκολευόμουν να επικοινωνήσω με τους πελάτες, ειδικά όταν μου ζητούσαν άσπρα τυριά. Έχουν μια τόσο έντονη ξινή μυρωδιά γάλακτος που με κάνει να νιώθω ακόμα πιο δυστυχής από ό,τι είμαι συνήθως.

 

9.

Η γκαρσονιέρα την οποία νοικιάζω έχει γεμίσει υγρασία από το πάνω διαμέρισμα. Θα πρέπει να το αναφέρω στον ιδιοκτήτη.

Δεν θέλω να αλλάξω σπίτι, είναι δίπλα στο μετρό.

10.

Πρέπει να επισκεφτώ τη μητέρα μου. Έχω πολύ καιρό να το κάνω. Το σπίτι της βρίσκεται δύο στάσεις μετά το δικό μου. Συνήθως, είμαι εξαντλημένος μετά τη δουλειά στο σουπερμάρκετ, αλλά δεν είναι αυτός ο πραγματικός λόγος που δεν πηγαίνω τακτικά. Η ιδέα ότι πρέπει να διανύσω κάποιους δρόμους διαφορετικούς από τους οικείους με αγχώνει και πρέπει να το σκέφτομαι όλη την ημέρα. Οι πολυκατοικίες σε τεχνοτροπία δεκαετίας του ’70 πάντοτε με κατέθλιβαν.  Οι πράσινες τέντες, τα ευτελή υλικά, οι γεωμετρικοί όγκοι χωρίς ίχνος προσπάθειας για την όποια αισθητική ικανοποίηση εντείνουν την αίσθηση ότι δεν διαφέρω από ένα μυρμήγκι που κουβαλάει όλη μέρα τροφή στη φωλιά του κινούμενο σε σκοτεινούς διαδρόμους. Το καλό με το μυρμήγκι είναι ότι δεν είναι ούτε ευτυχισμένο ούτε δυστυχισμένο με αυτόν τον τρόπο ζωής, αντίθετα με μένα που είμαι υποχρεωμένος να επιβιώσω σε ένα περιβάλλον μιζέριας και παραίτησης και συγχρόνως να νιώθω μια στωική ικανοποίηση.

11.

Το φαγητό της μητέρας μου με πείραξε. Μπορεί να μην έφταιγε το ίδιο αλλά η εύθυμη συμπεριφορά της η οποία ουσιαστικά ταυτίζεται με τη στάση της απέναντι στη ζωή. Τη φαντάζομαι να μαγειρεύει με το μονίμως ψυχαναγκαστικό χαμόγελο της το οποίο μπερδεύτηκε με τα συστατικά της συνταγής και κατά συνέπεια μου προκάλεσε δυσανεξία και αναγούλα.

Συνεχίζω να απορώ για το πώς μπορεί να αντιμετωπίζει τα πάντα τόσο επιδερμικά χαρούμενα όταν η μόνη της απάντηση σε κάθε πρόβλημα είναι «ο Θεός ξέρει».

Πώς μπορεί να βασίζεις την πορεία σου πάνω στο αναπόδεικτο και το ανύπαρκτο και αυτό να σου προσφέρει ασφάλεια και ψευδείς απαντήσεις τις οποίες υιοθετείς ως αληθινές;

12. Σήμερα, θα έλεγα ότι είμαι πιο καλοδιάθετος από όσο έχω υπάρξει εδώ και καιρό. Παρατηρώ ότι οι σκέψεις που με ταλανίζουν ως προς το αφύσικο της καθημερινότητάς μου δεν μου προκαλούν πλέον φόβο, ανασφάλεια ή δυστυχία αλλά αντιθέτως, έχω μπει σε έναν δρόμο που με οδηγεί στο να αισθάνομαι ευτυχής με τον εσωτερικό μου κόσμο ή ακόμα και με την υποτυπώδη και μονότονη ζωή την οποία πρέπει να ζω. Νομίζω ότι είναι ένα βήμα προς αυτό που οι άλλοι ονομάζουν «παραλογισμό» αλλά εγώ θεωρώ ως μια διαφορετική όψη της πραγματικότητας απείρως πιο αληθινή και αποδοτική από τη «φυσιολογική».

13.

… συνεχίζω να είμαι σε καλό δρόμο. Σήμερα, κουβάλησα στο σπίτι με το μετρό ένα δοχείο με άσπρα τυριά στα όρια της αποσύνθεσης. Η έντονη ξινή μυρωδιά με ωθεί διαρκώς να γελάω και ακόμα καλύτερα, η αντίδρασή μου μού φαίνεται απολύτως φυσιολογική. Πιστεύω πως σε μικρό χρονικό διάστημα, θα έχω επιτύχει το στόχο μου.

 

14.

… αποφάσισα να μη μιλήσω στον ιδιοκτήτη για την υγρασία του σπιτιού. Στη νέα εσωτερική τάξη πραγμάτων, η μούχλα μου φαίνεται αναζωογονητική.

15.

… περιπλάνηση σε κενή πόλη…

Νέα τάξη πραγμάτων

Της Φωτεινής Τέντη

© 2019 by Achilleas and Camilo