© 2019 by Achilleas and Camilo

Η λογοτεχνία αδυνατεί να δώσει οποιαδήποτε απάντηση στα μικρά ή στα μεγάλα ζητήματα της ύπαρξης και της ανυπαρξίας. Ο κόσμος είναι μια απλή εξίσωσή που δεν χρειάζεται λογοτεχνική - γραμματολογική υποστήριξη  (από την ομηρική εποχή), ούτε ηθικολογικές παραινέσεις και υποδείξεις. Η δύναμη είναι κυρίαρχη και δεσπόζουσα στην παλιά – καινούργια οικουμένη μας. Σπάνια, κάποιοι μεγάλοι (και μεγαλόσχημοι), από τη στιγμή που τους έφερε στο φως η κυτταρική εντολή και ανδρώθηκαν, άφησαν τον κόσμο πιο φωτεινό (ή πιο δίκαιο).

Αναλογικά και γενικεύοντας (δυστυχώς), ισχύει η σημαίνουσα φράση : κόσμοι και μικρόκοσμοι χτίστηκαν (και διαμορφώθηκαν) πάνω στην προσωπική φαυλότητα (και τη δημόσια), τους οβολούς και τη δύναμη (σε προσωπικό και πλανητικό επίπεδο). Ούτε ο Θεός δεν μπόρεσε να παραδώσει ακέραιο έναν ηθικό κώδικα (έστω δεοντολογίας και αξιοπρέπειας). Στην περίπτωσή του, εφαρμόστηκε, ποικιλοτρόπως και απολύτως, το νιτσεϊκό σύνθημα: ο Θεός είναι νεκρός.

Επαναλαμβάνονται με σχετική ταχύτητα (σπανιότερα με βραδύτητα) σφαγές, εκκρίσεις, όργια, σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί, άρτοι και θεάματα για τη φτωχολογιά, επαναχαράξεις συνόρων, επιδρομές βαρβάρων και αλλοφύλων, καταστροφές πόλεων και λαών, δημιουργία τόξων και στοών για την οικονομία  και τη δόξα (υψηλών προσώπων και ιεραρχών), περιποιημένη με τις απαραίτητες  σωματικές και πνευματικές διαστροφές. Κατά το κοινώς λεγόμενον, να τα οικονομάνε οι φαύλοι και οι παλιάνθρωποι, έτσι για την προσωπική- δημόσια  βολή και την παμπάλαια ματαιοδοξία.

Πολλά απ’ αυτά, έχουν μια κάποια συνάφεια με την περίπτωση ενός γνωστού συγγραφέα από τις ΗΠΑ, ενός αχθοφόρου ιστορικών κατατρεγμών και τελετουργιών. Σαν παιδί λοιπόν, στεναχωριόταν πολύ για την οικονομική αποτυχία της πατρικής επιχείρησης. Περισσότερο όμως δεν άντεχε την εικόνα της μπατιρημένης τράπεζας (στην πόλη που ζούσε), γιατί δεν κυκλοφορούσε το χρήμα. Τον ενοχλούσε σφόδρα (παιδικά τραύματα προερχόμενα απ’ τον πολύφερνο καπιταλισμό) η πτωχευμένη τράπεζα. Αρκεί να προκόβουν οι τράπεζες και τα χρηματιστήρια, οι θεϊκοί ναοί, για να υπάρχει χαρά στη ζωή και ολοκληρώνονται τα παιδικά όνειρα (κι όχι μόνο). 

Οι Σόλιδοι* και η δύναμη ( μαζί με την ηδονή ) στη μέση τού μέσου ανθρώπου και στην κορυφή τού ανώτερου: κατακτητή, εξερευνητή, ηγέτη, νομοθέτη, σοφού, ποιητή, εφευρέτη κι όποιου άλλου σωτήρα ήρθε ή θα ‘ρθει στο προσκήνιο ή το παρασκήνιο της μεγάλης μας πόλης (ή της παγκοσμιότητας). Στην όλη υπόθεση, προστίθενται και τα ιδρύματα (μετά της κουστωδίας) που συντηρούν (από πίστη και μίσος) αυτήν τη φαυλότητα, μοχθώντας μήπως και νικηθεί στην τελική ο θάνατος. Έτσι θα ξεγελαστούν τα κορόιδα με διάφορα φτιασίδια, με ό,τι τέλος πάντων βρίσκεται πρόχειρο σαν υλικό και στοιχίζει ελάχιστα (στις πολυεθνικές).

Φυσικά, ως ενίσχυση έρχεται και το βιβλικό σύνθημα «Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων». Αλλόφυλοι είναι οι φτωχοί διάβολοι,  σε κάθε γωνιά της γης, χωριού, συνοικισμού και κρατικής οντότητας. Και οι εξωγήινοι καλούνται (ή θα κληθούν) ως χρυσή εφεδρεία (όταν τελειώσουν οι τζιχαντιστές) να παίξουν τον ρόλο στο μέλλον. Ποιος ξέρει τι σχέδια και  κόλπα θα σκεφθούν οι διάφοροι Στηβ Τζομπς, του ανεξιχνίαστου χρόνου, της άγνωστης ειμαρμένης;

Αλλά μιας και έγινε η αναφορά στον περίφημο γκουρού της πληροφορικής, ας πάρουμε μια μικρή γεύση από τις περίφημες  ομιλίες του. Όντας βαριά ασθενής, συνέχισε τον κοινότοπο λόγο του. Έλεγε συνεχώς για το πώς ο άνθρωπος θα πετύχει οικονομικά και μακροοικονομικά, θα γεμίσει δολάρια και φήμη, προσφέροντας τα όνειρά του τροφή στο τέρας της οικονομίας (και της γενικής ανάπτυξης). Οι ιερουργοί και οι φύλακες του τέρατος  ξέρουν να εκτιμούν τη σκληρή εργασία και τη δράση (συνήθως αυτά πάνε μαζί στο πακέτο του 12ώρου). Ξέχασε ο Στηβ Τζομπς να μας δώσει και τους αριθμούς των λογαριασμών της κόλασης (ή του παραδείσου), για να υπάρξει και η δυνατότητα επιλογών στον μοχθηρό* καταφερτζή του παλιού- καινούργιου κόσμου μας.

*Με την αρχαία έννοια εκείνη του κόπου

*Σόλιδος : ρωμαϊκό χρυσό νόμισμα

Μια επαναληπτική ιστορία

του Χριστόφορου Τριάντη