© 2019 by Achilleas and Camilo

Ωιμέ παναγιά μου!

Το «Μάρτυς μου ο Θεός» αποτελεί τη ζωντανή απόδειξη του πως ένα ανέμπνευστος, ατάλαντος και αδιάφορος συγγραφέας μπορεί με το κατάλληλο σπρώξιμο, τους σωστούς παρατρεχάμενους και τα απαραίτητα αργυρώνητα λούκια να πλασαριστεί όχι μόνο ως σοβαρός λογοτέχνης μέσα στη χωματερή της ελληνικής διανόησης, αλλά ακόμα και να βραβευτεί (αλίμονο).

Εξηγώ όλο το ιστορικό μιας προαναγγελθεισσας παρωδίας ώστε να μη παρεξηγούμαι. Καλεσμένος στο πλατό εκπομπής «πολιτισμικού» περιεχομένου της Κρατικής τηλεόρασης η παρουσιάστρια τον προλογίζει. «Αγαπητοί τηλεθεατές στο στούντιο έχουμε τον συγγραφέα που το τελευταίο βιβλίο του κέρδισε το βραβείο Νόμπελ». Δεν είναι τρολλιά, δεν είναι αστείο, αυτό ακριβώς είπε κάνοντας τους προσκεκλημένους της να θέλουν να κρυφτούν κάτω από το τραπέζι και τον συμπαθή, πλην ατάλαντο, συγγραφέα να τη διορθώνει λέγοντας ότι δεν πρόκειται για το Νόμπελ αλλά για κάποιο εγχώριο απαξιωμένο βραβείο (προσωπικά δεν θυμάμαι αν ήταν το κρατικό αλλά ελάχιστη σημασία έχει). Αυτό που αξίζει να μνημονευτεί είναι η φάρσα που ονομάζεται σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία και τα ευτράπελα που μπορούν να δημιουργηθούν όταν αυτή πλαισιώνεται από αργόμισθους κρατικούς λειτουργούς. Πάμε τώρα στο ζουμί.

Ωιμέ παναγία μου !

 

Η πλοκή του βιβλίου μπορεί να συνοψιστεί στην παραπάνω φράση. Ένας κακομοίρης, ριγμένος από τη ζωή βιβλιοδέτης εξιστορεί τα βάσανα του σε ένα κρεσέντο επαναλαμβανόμενης μίρλας που εκτός ότι κουράζει αφάνταστα, πάσχει από ροή και αφηγηματική στιβαρότητα . Στον ήρωα μας του φταίνε τα πάντα, το αφεντικό του, η κοινωνία, οι ρωσίδες βίζιτες που του τρώνε τα λεφτά, οι γυναίκες που τον εκμεταλλεύονται. Ωστόσο η κατασκευή του είναι τόσο προκάτ που δεν προκαλεί ούτε την ταύτιση, ούτε το γέλιο. Προκαλεί μονάχα πλήξη, και κυρίως θλίψη. Για την κατάντια της ελληνικής λογοτεχνίας, για τη στειρότητα σε μια χώρα που η κρίση έδωσε τα ερεθίσματα ώστε να μεγαλουργήσει, να στύψει την πέτρα και όχι τα νεύρα των αναγνωστών και την τσέπη τους. 

Να τονιστεί εδώ ότι το βιβλίο κυκλοφορεί από σοβαρό υποτίθεται εκδοτικό οίκο (Κίχλη) και είναι γραμμένο στο πολυτονικό (τρομάρα τους), αυτό βέβαια δεν του προσδίδει κάποιο επιπλέον πρεστίζ ούτε το κατατάσσει στα εκδοτικά γεγονότα. Τουναντίον, αποδεικνύει ότι ο ακαδημαισμός και η τυποποίηση έχουν για τα καλά εισβάλλει στην τάχα μου βαριά κουλτούρα και τους εκάστοτε κοινωνούς της.

Συμπέρασμα: Διαβάστε καλύτερα Μαντά ή δείτε την τελευταία ταινία του Σεφερλή που σίγουρα θα σας κεντρίσει περισσότερο τα θυμικά αντανακλαστικά…

Χρυσό Βατόμουρο νο9

Μάκης Τσίτας

''Μάρτυς μου ο Θεός''

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου