Γουστάρω τις γαλλικές ταινίες που ακολουθούν τα χνάρια που άφησε ο μεγάλος Μπεσόν με το Ταξί. Τουτέστιν πειραγμένα αυτοκίνητα, διεφθαρμένοι μπάτσοι, κάγκουρες και άγιος ο θεός με τη σφραγίδα που αφήνει το απωθημένο «θέλω να γίνω σαν Αμερικάνος». Και μεταξύ μας οι Γάλλοι το χουν καλύτερα από τους μπρούκληδες, για κάθε “Fast and furious” εκείνοι θα βγάλουν το αντίστοιχο κακέκτυπο με μια εσάνς Ευρωπαικής ανωτερότητας και εκατό χρόνων διαφωτισμού, για κάθε Βιν Ντίζελ αυτοί διαθέτουν πολύ πιο ιντλεκτουέλ γκόμενους για action heroes και όχι ντούκια χτισμένα με μπράτσα.

Κοντολογίς η «Χαμένη Σφαίρα» ακολουθεί τη μεγάλη γαλλική παράδοση. Όταν ο επικεφαλής της δίωξης λαθρεμπορίου αποφυλακίζει ένα τζίνι μηχανικό για να του «πειράξει» τα αστυνομικά με τούρμπο και μπαριέρες ώστε να καταπολεμήσει τους κακοποιούς. Η συνεργασία πιάνει, τα ναρκωτικά κατάσχονται σαν καραμέλες αλλά δύο διεφθαρμένοι μπάτσοι που συνεργάζονται με το οργανωμένο έγκλημα και χάνουν τον παρά τους τον βγάζουν από τη μέση προσπαθώντας να ενοχοποιήσουν το αποφυλακισμένο πουλέν του. Κάπου εκεί αρχίζει η δράση, μόνος εναντίον όλων. Με όλη τη μπατσαρία να τον κυνηγάει.

Αλλά ο δικός σου σκληρό καρύδι, αρχέτυπο Μπρους Γουίλις χωρίς την καράφλα και τη μοσχαρόφατσα. Ωραίος γκόμενος και καπάτσος, ψάχνει το αυτοκίνητο με τη χαμένη σφαίρα, εκείνη που ενοχοποιεί τον σκατόμπατσο που βρίσκεται στο κατόπι του. Ωραία ταινιούλα,  προτείνεται για ράθυμα παρασκευιάτικα καλοκαιρινά απογεύματα. Σε ένα τέτοιο το απόλαυσα και γω με κρύο τσάι και τον κλιματισμό στο φουλ. 

Βαθμολογία: Γαλλική καφρίλα

Balle_perdue.jpg
hqdefault.jpg

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου

© 2019 by Achilleas and Camilo