Τελευταία διαβάζουμε κάποια “παράπονα” για τον χώρο της “λογοτεχνίας” αναφερόμενα στο φαινόμενο της λογοκλοπής.

 

Ανέκαθεν υπήρχε λογοκλοπή στη χώρα μας αλλά και στο εξωτερικό, δεν είναι κάτι καινούργιο. Το καινούργιο είναι ότι κάποιοι το έφεραν στην επιφάνεια, οπότε φυσικό ήταν να ενοχληθεί η εγχώρια νομενκλατούρα μας, που κοπιωδώς έχει εξασφαλίσει μια θέση στο λογοτεχνικό στερέωμα, στις κρατικές επιχορηγήσεις, και στις κοινωνικές συναντήσεις της πνευματικής “αριστοκρατίας” με γλείψιμο και κλέψιμο.

 

Να επισημάνουμε κάποια πράγματα:

Είναι διαφορετικό το να κάνω αναφορά ή να αποτίω φόρο τιμής σε έναν συγγραφέα/ σκηνοθέτη/ μουσικό δανειζόμενος κάποιο κομμάτι της ήδη αναγνωρίσιμης δουλειάς του -μια ενέργεια που θέλει ιδιαίτερη τέχνη και ευφυΐα για να γίνει σωστά-, άλλο πράγμα να επηρεαστώ δημιουργικά από έναν καλλιτέχνη και άλλο η βούτα, δηλαδή αρπάζω στα μουλωχτά το έργο κάποιου και το παρουσιάζω ως δικό μου.

 

Στην Ελλάδα, όπου πολλοί έχουν στηρίξει τις καριέρες τους στη βούτα, με το αβαντάζ του “έλα, μωρέ, ποιος θα καταλάβει ότι είναι μετάφραση από τα αγγλικά/ ποιος θα προσέξει ότι το άρπαξα από τον τάδε κτλ” πολλοί συγγραφείς έχουν βρει την εύκολη λύση.

 

Γιατί το κάνουν όμως; Γιατί να ξεπέσεις έτσι και να αρπάξεις τη δουλειά του άλλου και να μην παρουσιάσεις τη δική σου;

Γιατί είσαι μέτριος. Ιμιτασιόν. Κλέφτης. Γιατί δεν έχεις χρόνο, αφού περνάς τον καιρό σου με γλειψίματα και δημόσιες σχέσεις, άρα δεν έχεις χρόνο να εξελίξεις τη δουλειά σου. Γιατί είσαι τεράστιο ψώνιο και εγωκεντρικός και θέλεις να μείνεις στην επικαιρότητα πάση θυσία, έλα όμως που έχεις στερέψει. Γιατί συνεργάζεσαι μ’ έναν άχρηστο εκδότη, που σε προτρέπει ο ίδιος να κλέψεις για να κρατηθεί το όνομά σου. Γιατί δεν αξίζεις.

 

Έχουμε δει κείμενα με τραγικές μεταφράσεις από τα αγγλικά, που φωνάζουν ότι το κείμενο είναι κλεμμένο. Έχουμε δει κείμενα που αντιγράφουν βήμα προς βήμα γνωστά ξένα μυθιστορήματα, αλλά και κείμενα που δεν έχουν καμία σχέση με την ήδη γνώριμη δουλειά του συγγραφέα/ σεναριογράφου, αλλά θυμίζουν απίστευτα ενός ξένου. Έχουμε δει συγγραφείς, που έχουν κατηγορηθεί ως λογοκλόποι, να υπογράφουν με γνωστούς εκδοτικούς.

 

Η λογοκλοπή αποδεικνύεται εύκολα, αρκεί να αντιπαραβάλλεις τα δύο κείμενα. Ο δανεισμός της δημιουργικής ιδέας είναι κάτι πιο δύσκολο, και ίσως να μην αποδειχτεί ποτέ, ωστόσο και εκεί έχουμε καραμπινάτες περιπτώσεις.

 

Με τη γνωστή και βλακώδη ατάκα “δεν υπάρχει παρθενογένεση” νομίζουν εκδότες και συγγραφείς ότι έκλεισαν. Λάθος κάνουν, ειδικά ορισμένα αφεντικά που απειλούν τους συγγραφείς τους με μηνύσεις, όταν διεκδικούν τα δεδουλευμένα τους, αλλά στην περίπτωση λογοκλοπής από τα “αστέρια” τους σφυρίζουν αδιάφορα.

 

Όπως είχε πει και έγκυρος νομικός σε συζήτηση για περιστατικό πνευματικής κλοπής (πάλι Έλληνα από ξένο): “Αν τον πάνε στα δικαστήρια, θα πληρώνει μια ζωή”.

 

Αυτά προς τους εξυπνάκηδες που νομίζουν ότι με άρθρα, που μπλέκουν τους γνωστούς ποιητές με τους εαυτούληδες τους, μπουρδουκλώνουν τις έννοιες, περιαυτολογούν (λες και δίνει κανείς δεκάρα για τη δουλειά τους) και δημιουργούν έναν λεκτικό αχταρμά, που στο τέλος δεν λέει τίποτα. Να υπενθυμίσουμε σε ορισμένους ακαδημαϊκούς ότι η καριέρα τους στηρίχτηκε σε “δανεισμούς” εργασιών από τις περίφημες σπουδές τους σε Γερμανία και Γαλλία (γνωστά όλα αυτά).

 

Θα θέλαμε να δούμε όλους τους μάγκες και άσχετους τι θα έλεγαν σε περίπτωση, που θα έκλεβαν τη δική τους δουλειά. Πράγμα απίθανο, βέβαια, αφού κανείς δεν ενδιαφέρεται για τις σοβαροφανείς μπούρδες τους. Ας πάνε να πουλήσουν “ποίηση” και “λόγο” σε καμιά ανερχόμενη συγγραφέσσα, μήπως και σκοράρουν, γιατί συνήθως σε κάτι τέτοια αποσκοπούν.

 

Απίστευτο το ξεφτιλίκι στη χώρα μας. Ωστόσο, αγαπητοί αναγνώστες και συγγραφείς, υπάρχουν λύσεις. Αγνοήστε τους νταβατζήδες (εκδότες, λογοτεχνικά σάιτ, μεγαλομορφές των γραμμάτων) και στραφείτε στο ηλεκτρονικό βιβλίο.

 

Συγγραφείς ανεβάστε τη δουλειά σας ελεύθερα στο διαδίκτυο, μακριά από τη τη λέρα. Έτσι και αλλιώς, χρήματα δεν πρόκειται να βγάλετε, πάντα θα σας κλέβουν.

Αναγνώστες, στηρίξτε την ηλεκτρονική δουλειά ανθρώπων, που επέλεξαν να μείνουν μακριά από τον οχετό της δήθεν διανόησης. Υπάρχουν άνθρωποι με μεράκι, ταλέντο και καθαρές δουλειές, δώστε τους μια ευκαιρία.

 

Κλείνοντας, θα θέλαμε να πούμε το εξής:

Λογοκλοπή, ψευτιά, κλεψιά, κοροϊδία, κάκιστοι συγγραφείς, παρεάκια, ξεπουλημένα βραβεία- κριτικές και πλέον τραμπουκισμός. Όλα αυτά στον χώρο του βιβλίου. Σαν πολύ δεν πάει να το ανεχόμαστε;

Και κάτι τελευταίο: διαβάστε το σχετικό κείμενο του Αχιλλέα.

Λογοκλέβω άρα υπάρχω

του Όμπι Ουάν

© 2019 by Achilleas and Camilo