Το «Και μετά χορέψαμε» είναι η πρώτη queer ταινία από τη Γεωργία, αυτό από μόνο του αποτελεί είδηση καθώς το να γυρίζεις μια gay ταινία στη συγκεκριμένη χώρα είναι σαν να χρηματοδοτεί η Σαουδική Αραβία μια παραγωγή για τα δικαιώματα των γυναικών. Οι αντιδράσεις όπως αναμενόταν ήταν έντονες με διάφορους Γεωργιανούς χαχόλους να συγκεντρώνονται έξω από τα σινεμά που προβλήθηκε και να προπηλακίζουν τους θεατές, κάτι σαν το δικό μας «Τελευταίο Πειρασμό» ένα πράγμα. Πάντως η εκκλησία φρόντισε να κρατήσει αποστάσεις…

Στα της πλοκής, η άφιξη ενός μυστηριώδη και χαρισματικού νέου σε μια σχολή παραδοσιακών χορών θα αναστατώσει τον πρωταγωνιστή Μεράμπ εν όψει της τελικής επιλογής για το ανσάμπλ, δηλαδή την ανώτερη κρατική σχολή της χώρας. Προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στον αλκοολικό, αυτοκαταστροφικό αδερφό του, τον εφηβικό έρωτα του αλλά και την αναζήτηση της σεξουαλικής ταυτότητας σε μια βαθιά πατριαρχική κοινωνία θα επιλέξει μια ηρωική έξοδο ενάντια στα συντηρητικά ήθη και τον κομφορμισμό με απρόβλεπτες συνέπειες για τον ίδιο και την καριέρα του.

Ενώ η ταινία ξεκινάει σαν ένα ακόμα δυτικοποιημένο brokeback Mountain σταδιακά απογειώνεται τόσο από τις εξαιρετικές ερμηνείες όσο και από την προσεγμένη κλιμάκωση. Ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο, το γεγονός ότι στο επίκεντρο βρίσκονται οι παραδοσιακοί χοροί, δείγμα αρρενωπότητας αλλά και αδιαπραγμάτευτο taboo. Αυτό δεν εμποδίζει τον σκηνοθέτη από την επιδέξια αποδόμηση του προσφέροντας ένα αποτέλεσμα που συμβαδίζει με την ποπ κουλτούρα της εποχής μας αλλά και τους προβληματισμούς των νέων απέναντι στα επιβαλλόμενα πρότυπα. Εν κατακλείδι, το κλείσιμο του χρόνου μας προσφέρει ένα αναπάντεχο κινηματογραφικό διαμαντάκι που αξίζει την προσοχή όλων…

''Και μετά χορέψαμε'

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου

© 2019 by Achilleas and Camilo