© 2019 by Achilleas and Camilo

Μάχομαι

να θυμηθώ

τα ωραία

μέσα στο μονότονο σύρσιμο ενός τραίνου

που αδιάκοπα και πληκτικά

με μεταφέρει

στης άγονης

ρουτίνας μου

τον σφυριγμό

στοιβάζοντας

στα περιθώρια

του μη νοήματος, 

την κούραση

των ματιών μου

Μ΄ακόμα μένω

ξάγρυπνος

αναζητώντας

ένα παλιό όνειρο

που παύει απότομα

κατά την αποβίβαση μου

απ΄τον συρμό.

Η ζωή μου

ολίσθησε

στη γραμμική

κι ανυπόφορη ευκολία

ενός φλύαρου παρόντος

ενός ύποπτου χρόνου

που απαγορεύει

τον στοχασμό

και τη φυγή.

Ζω τη μουσική 

των λίγων λεπτών

πριν κι αυτή διακοπεί

απότομα

απ΄την ανίερη φωνή

της φατικότητας.

Καμιά φορά

συντροφιά μου, 

είν' οι σελίδες 

ενός μικρού τεύχους

- μόλις που χωρά στην τσέπη απ΄το παλτό μου -

παράθυρο για λίγο αέρα.

Επόμενη στάση: γέλιο -

μιας γρήγορης συνεννόησης

χαιρετισμός -

παιχνίδια στο κινητό,

επαιτεία.

Κι άξαφνα εδώ

τα γραφικά συμπεράσματα υπερηλίκων.

Αναζητώ το νόημα

σ' αυτή τη βίαιη 

μεταφορά μας

από τον έναν σταθμό

στο τίποτα.

Κι οι μέρες κυλούν

σαν τίναγμα των βλεφάρων

κουβαλώντας

βαριά

τη στριμωγμένη μου

ύπαρξη.

Τι περιμένουν άραγε

όλοι αυτοί και δεν ουρλιάζουν;

Εξουσιοδότησαν τη φθορά

απάνω στη ζωή τους

κι αυτοματοποιημένοι

εκπληρώνουν

αλλότρια όνειρα.

Δες πως σιωπούν!

Κανείς τους δεν φωνάζει,

μήπως τον πουν τρελό,

μήπως τυχόν ταράξει

τη λογική κι ακίνδυνη

γραμμικότητα

των πολλών.

Μα ούτε κι εγώ

φωνάζω

γιατί με πρόλαβε

το αύριο

και δεν προφταίνω

να ετοιμαστώ.

Ηλεκτρικός

της Όλγας Μάμαλη