Έχοντας βαρύνει το μυαλό του με την αναζήτηση της ιδανικής λύσης για τη φυλακή του Μινώταυρου, το έριξε για λίγο ο Δαίδαλος, σα διάλειμμα, στην ανατομία. Πράγματι, ο Μίνωας είχε φυλάξει για χάρη του μια ολόκληρη αίθουσα στα μυστικά υπόγεια του παλατιού. Εκεί μπορούσε, κάτω απ’ το φως των κεριών, να μελετάει τις φλέβες, τα οστά και τους μύες των απόκληρων που, μη έχοντας χρήματα να πληρώσουν ή συγγενείς να τους νοιάζονται, μένανε άταφοι, βορά στο νυστέρι.

Κείνη τη νύχτα παιδευότανε πολύ μ’ ένα σπασμένο κρανίο  παλεύοντας να καταγράψει στον πάπυρο όλες τις πολύπλοκες λεπτομέρειες, τους διαδρόμους και τ’ αδιέξοδα από τους λοβούς, τους νευρώνες και τις αυλακώσεις του. Κάποια στιγμή, σα να τον δάγκωσε οχιά, πετάχτηκε πάνω ουρλιάζοντας. «Εύρηκα!», βροντοφώναξε πάνω απ’ τα διαμελισμένα μυαλά κι οι ιαχές του έκαναν όλο το παλάτι να σείεται.

Την άλλη μέρα, ξάγρυπνος αλλά με την έξαψη ακόμη να του καίει το πρόσωπό, παρέδιδε τα σχέδια του Λαβυρίνθου στο βασιλιά του.

Homo Universalis

Του Αργύρη Κόσκορου

© 2019 by Achilleas and Camilo