Μετά από πολλές προσπάθειες, μία ημέρα τους μάζεψα όλους στο σπίτι μου. Στο κρύο, νοικιασμένο και συνήθως ακατάστατο σπίτι μου. Απαίτησα από τον καθένα να φέρει μαζί του, το πιο αγαπημένο, το πιο ενδόμυχο, το πιο μοναδικό του χαρακτηριστικό. Παραδόξως με υπάκουσαν. Όλοι έφεραν κάτι. Ταράχτηκα που το έβλεπα μπροστά μου ολοζώντανο μα δεν δίστασα. Δεν ξέχασα ούτε στιγμή, πως ήταν δική μου η πρωτοβουλία και πως δρούσαν κατ΄επιθυμία μου.

 

Καθίσαμε στο σαλόνι. Κατέπνιξα την ενστικτώδη φιλοξενία μου, που με παρακινούσε να τους κεράσω κάτι. Κάτι τέτοιο, μόνο κακό μπορεί να κάνει σε τέτοιες συναντήσεις. Άλλοι έκατσαν αναπαυτικά, άλλοι έμοιαζαν ανυπόμονοι, άλλοι φάνηκαν να ενοχλούνται με την αδικαιολόγητη οικειότητα που έδειχνα να έχω μαζί τους. Προσπαθήσαμε να συζητήσουμε. Μάταια. Ο καθένας ψέλλιζε κάτι διαφορετικό στο αυτί μου. Καταλάβαινα πως αυτά που έλεγε ο ένας δεν μπορούσαν να τα ακούσουν οι υπόλοιποι. Κι όμως ήμουν βέβαιος πως δουλεύουν ομαδικά. Για πολλά χρόνια ο ένας κάλυπτε και συμπλήρωνε τον άλλον. Ο ένας τελείωνε ότι άφηνε μισό ο άλλος. Ο ένας έστριβε το μαχαίρι που είχε μπήξει ο άλλος.

 

Δεν ήξερα ποιον να λάβω υπ’ όψιν μου, πρώτο και ποιον να αφήσω για αργότερα. Ποιον να παρακολουθήσω με προσοχή και σε ποιον απλώς να κουνήσω το κεφάλι σε προσποιητή κατανόηση. Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω ποιος είχε το πιο σημαντικό πράγμα να μου πει. Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τις ιεραρχίες και να που τώρα το πληρώνω. Δεν ήξερα ποιον να αντιμετωπίσω. Δεν ήξεραν καν αν άξιζε τον κόπο να το προσπαθήσω. Μαζεμένοι έμοιαζαν πιο ακίνδυνοι μα ήμουν βέβαιος, πως όταν όλο αυτό θα τελείωνε, ο καθένας θα ξεδιπλωνόταν μέσα στο κεφάλι μου, σε όλη την ανατριχιαστική ολότητα του.

 

Η συνάντηση κράτησε πολύ κι εγώ χάρηκα που κατάφερα να διαρκέσει τόσο. Είχα γαντζωθεί στην πολυθρόνα μου, είχα πεισμώσει και έλεγα συνέχεια στον εαυτό μου, πως είναι πολύ σημαντικό όλο αυτό να διαρκέσει. Θα ήθελα πάρα πολύ να εξαφανιστούν μια για πάντα, μετά από αυτό, αλλά αποφάσισα να κρατήσω χαμηλά τον πήχη των προσδοκιών μου. Άλλωστε και μόνο που μπόρεσα και αντίκρισα όλους τους φόβους μου μαζεμένους, σε στρατιωτική σχεδόν διάταξη, ήταν μία πολύ μεγάλη νίκη.

Η συνάντηση

του Στρατηγού Χειμώνα

© 2019 by Achilleas and Camilo