Τα πρωινά συνήθως ξύπναγα και ζήλευα μια διαφορετική εποχή- τις κρύες μέρες φανταζόμουν τα γαλάζια νερά της θάλασσας, την μυρωδιά του θυμαριού και το δέρμα μου νάναι σταρένιο. Τα καλοκαίρια που ίδρωνα στο λεωφορείο σκεφτόμουν νάχει κρύο και να’μαι κουκουλωμένη σ’ένα ζεστό παλτό με τον φρέσκο, παγωμένο αέρα να με ξυπνάει. Μου έλειπε συχνά ο προηγούμενος μήνας, τα αισθήματα και οι ένταση τους που άφηνα σε κάθε προηγούμενη κατάσταση. Τις Κυριακές λαχταρούσα την περασμένη Παρασκευή και όταν έφτασα 24 θυμόμουν τον τρόπο που ονειρεύομουν ναμαι 24 όταν ήμουν στα 16. Στα 16 ήμουν ήδη νοσταλγική για την προηγούμενη εβδομάδα.

 

Έπρεπε να βγώ μαζί σου σε ένα μικρό μαγαζί με μια ρόζ νέον ταμπέλα να φωτίζει τους γκρί τοίχους απο τις γύρω πολυκατοικίες για να θαυμάσω μιά στιγμή το τώρα. Ζήλευα μόνο την άπιαστη πιθανότητα να κρατήσει αυτή η νύχτα στο διηνεκές.

 

Ήρθε αναπόφευκτα η Δευτέρα με τ’ασήκωτα βάρη της και την επανάληψη τους. Έβλεπα κάθε πρωί τον πύργο του ΟΤΕ έξω απτό παράθυρο στο γραφείο και διεσχιζα την ίδια λεωφόρο με την θολή της άσφαλτο και τα σκούρα κτήρια , όμως μόνο μέτα απο εκείνη την ημέρα πρόσεξα πόσο βρώμικο μοιάζει το χρώμα και πόσο παράδοξη είναι η απόφαση αυτής της πόλης να είναι βαμμένη στην ίδια απόχρωση.

 

Στον ύπνο μου χθες βάψαμε, σαν επανάσταση, κάθε τοίχο γύρω μας ρόζ και όλα τα παράθυρα πορτοκαλί- ταίριαζαν με τα σήματα της τροχαίας πού είχαν όλα γίνει νέον. Ήταν υπέροχα! Για πρώτη φορα ταίριαξε επιτέλους αυτή η πολή με αυτό που μας είχε συμβεί - με το ότι ανάμεσα σε τόσο τρέξιμο, και τόσα πρόσωπα, τόσους συνδυασμούς, εσύ με γνώρισες.

 

Όταν ξύπνησα ήταν όλα μουντά- ο ουρανός δεν είχε ούτε ένα σύννεφο όμως ορκιζόμουν πως μου φαινόταν βαθύ, μολυβένιο γκρί. Στο αυτοκίνητο άναψα τα φώτα της ομίχλης, και παρ’ότι ήταν Ιούνης, φόρεσα το αδιάβροχο παλτό - δεν μπορούσε παρά να βρέξει κιας φορούσαν όλοι σαγιονάρα. Σκεφτόμουν ασταμάτητα και εντελώς παράδοξα τα μήλα που είχα αγοράσει το Σαββατοκύριακο που πήγαμε βόλτα στη λαική. Μπορούσα να τα κόψω σε σαλάτα, να τα φάω σκέτα στη δουλεία για να μη πάρω πάλι απτα κεράσματα, μπορούσα να τα ψήσω σε πίτα. Θυμήθηκα πως μια φίλη μου τα έφτιαχνε θεικά καραμελωμένα. Η σκέψη με τα μήλα και η γλύκα της πίτας, με έφεραν ξανά στην μέρα που σε γνώρισα.

 

Μπορεί να καθόμουν στο γραφείο μέχρι πιο αργά, μπορεί να έμπαινα στο διπλανό μαγαζί, μπορεί να μη μου μίλαγες μα να χόρευες με μία κοπέλα όμορφη, ξανθιά- έναν άνθρωπό υπέροχο- μα έναν συνδυασμό ξένο, αλλίωτικο. Πως ηρεμεί το μυαλό μας απο τις πιθανότητες; Όταν ξάπλωσα, τουρτούριζα, κοιμήθηκα με κουβέρτα.

 

Μιλήσαμε στο τηλέφωνο την Τρίτη - το βράδυ πήγα σινεμά. Μπήκα μόνη μου στην αίθουσα ( αγαπώ το σινεμά, σε αγκαλίαζει σαν μια μήτρα μες στο σκοτάδι της τις δύσκολες παγωμένες ημέρες). Η ταινία ήταν απλώς ένας άνθρωπος που περπάταγε με τα πόδια μέχρι το σπίτι σου στο λιοπύρι. Ζήλεψα τον ήλιο της ταινίας- σημείωσα πως ήθελα να σου στείλω ιδέες για καλοκαιρινές διακοπές. Είναι ανακουφιστικό το κλάμμα στο σκοτάδι.

 

Το πρωί σηκώθηκα στις 6 και έστειλα μήνυμα στο γραφείο πως έχω πυρετό και ρίγος και δεν θα πάω. Θα ερχόμουν να σε βρώ.

 

**

 

Το ξέρω, το ξέρω, έχεις δουλειά. Όμως χθες την νύχτα δεν κοιμήθηκα και ήθελα να σου πώ απο κόντα τον λόγο, να στον δείξω γιατί δεν θα με πιστέψεις αλλιώς. Όταν έκλεισα το φώς να κοιμηθώ, φωσφώρισε κάτω απτην σολά του παπουτσίου μου ρόζ μπογία, σαν αυτή που βάφαμε. Μας αγόρασα λοιπόν το ψηλότερο διαμέρισμα στην καρδία της μαγικής μας πολιτείας και θέλω να έρθεις μαζί μου να φύγουμε. Γιατί αυτές οι σταγόνες μπογιάς μαρτυρησαν πια την αλήθεια που υπάρχει κάτω απτην επιφάνεια, την αλήθεια που ξέραμε παλιά και κάθε χρόνο ξεχνάμε περισσότερο--πως τα όνειρα μας ζουν με σάρκα και οστά μια πόρτα δεξιά από αυτήν που ανοίγουμε από συνήθεια. Το ξέρω πως σήμερα έχεις δικαστήριο και δεν θα έπρεπε να είμαι έδω, το ξέρω πως ο κύριος δικάστής με κοιτάει στραβά και του ζητάω συγγνώμη- δεν ήταν φυσικά η πρόθεση μου η προσβολή της έδρας. Εάν θέλει, έχω βάψει και τον Άρειο Πάγο της πολιτείας μας όλοκληρο ρόζ και πορτοκαλί και μου φαίνεται πως θα ταίριαζε στο χρώμα του δέρματος του να φορέσει και ασορτί γραβάτα. Νόμίζω θα του αρέσει πολύ και πως με καταλαβαίνει , γιατί κάθε άνθρωπος κατα βάθος με καταλαβαίνει.

 

Ο έρωτας στα χρόνια της υπερκόπωσης. Ο έρωτας στα περιθώρια της ζωής μας. Ο έρωτας πυρήνας της καριέρας μας. Ο έρωτας βόμβα στα θεμέλια της βδομάδας τους. Τρύπα στα τείχη της φυλακής για παράτολμους δραπέτες.

Η απόδραση

της Φωτεινής Σαρρή

© 2019 by Achilleas and Camilo