Αποφεύγω τις ταινίες του Netflix, όπως αποφεύγω τις λακκούβες στο δρόμο. Καμιά φορά πέφτω μέσα, αλλά τι να κάνω.  Οι ταινίες στο Netflix συνήθως είναι τίμια γυρισμένες, αλλά τα σενάρια είναι χιλιοπαιγμένα, τα budget κουτσουρεμένα, οι ηθοποιοί τριτοτέταρτοι ξεχασμένοι σταρ του Χόλυγουντ και οι ταινίες ζέχνουν αρπαχτή και μετριότητα. Κάτι που πάει να γίνει και με τις σειρές της πλατφόρμας, αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση.

 

Το Gerald’s game δεν με τράβηξε τόσο λόγω του Στίβεν Κινγκ. Έχω διαβάσει αμέτρητα βιβλία του, και είμαι φανατικός θαυμαστής του, αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι οι μεταφορές των βιβλίων του στο σινεμά είναι τρασιλοκαλτίλες στην καλύτερη (ονειροπαγίδα, silver bullet) και στη χειρότερη παταγώδεις μπλοκμπάστερ αποτυχίες (cell, dark tower). Εννοείται ότι υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις, με ταινιάρες όπως το Πράσινο μίλι, η Τελευταία έξοδος της Ρίτα Χέιγουρθ (τι άθλια μετάφραση του τίτλου), η Λάμψη, Misery, Stand by me και μερικές ακόμα.

Αυτό που με τράβηξε ήταν ο σκηνοθέτης. Mike Flanagan το όνομα του, και τον γνώρισα από τη σειρά horror The haunting of hill house, όπου έκανε σπουδαία δουλειά και τον λάτρεψα. Οπότε είπα να δώσω μια ευκαιρία και στην ταινία Τζέραλντς Γκέιμ.

Το βιβλίο το είχα διαβάσει πριν από δέκα χρόνια, και μου είχε κάνει εντύπωση η ευρηματικότητα και το πώς μπορεί ο Στίβεν Κινγκ να εκμεταλλευτεί ένα τόσο απλό γεγονός και να το κάνει βιβλίο των 500-600 σελίδων.

Το στόρυ έχει ως εξής. Δεν κάνω σπόιλερ, η βασική πλοκή αναγράφεται και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, και στο τρέιλερ της ταινίας, και βασικά είναι τα πρώτα 5 λεπτά της ταινίας, όπως και οι πρώτες 20-30 σελίδες του βιβλίου:

Παντρεμένο ζευγάρι πάει για διήμερο σε απομονωμένη καλύβα στην εξοχή. Ο άντρας έχει την ιδέα για ένα ερωτικό παιχνίδι με τη γυναίκα του. Να της φορέσει χειροπέδες στο κρεβάτι την ώρα του σεξ. Τι πιο απλό και πιο συνηθισμένο. Έλα όμως που ενώ έχει δέσει τη γυναίκα του και ετοιμάζονται για την πράξη , ο άντρας, ένας 60άρης περίπου στην ηλικία, παθαίνει έμφραγμα και πεθαίνει, αφήνοντας τη γυναίκα του αλυσοδεμένη στο κρεβάτι, στη μέση του πουθενά.

Πόσο απλή αλλά και συνάμα έξυπνη ιδέα, αλλά και πόσο τρίκι εγχείρημα για έναν συγγραφέα, αλλά και έναν σκηνοθέτη. Πώς μπορείς να γεμίζεις, ρε άτιμε Στίβεν Κινγκ, 600 σελίδες βιβλίο, με πάτημα αυτό το γεγονός, και πώς μπορείς, ρε άτιμε Φλάναγκαν, να μεταφέρεις τόσο όμορφα τις σκέψεις, τα γεγονότα, τους τρόπους διαφυγής, τις αναμνήσεις και την ιστορία που σκαρφίστηκε ο συγγραφέας;

Μπορείς. Αν είσαι ταλαντούχος καλλιτέχνης και έχεις όραμα, όπως ο Φλάναγκαν, παίρνεις ένα βιβλίο του 7, και το κάνεις ταινία του 8. Δεν είναι τυχαίο ότι του ανατέθηκε να μεταφέρει το σίκουελ της Λάμψης, Dr Strange.

Ο Φλάναγκαν, λοιπόν, κλέβει την παράσταση, κάνοντας ένα δύσκολο εγχείρημα, που είναι η μεταφορά ενός βιβλίου στην οθόνη, και μάλιστα ενός τόσο ιδιαίτερου βιβλίου, να φαίνεται δημιουργική πρόκληση. Θα πω ένα απλό παράδειγμα. Στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου, η πρωταγωνίστρια ακούει και συνομιλεί με τη φωνή του υποσυνειδήτου της. Ο Φλάναγκαν, μη θέλοντας να κάνει το κοινότοπο τρικ, που ακούμε την εσωτερική φωνή ενός ήρωα, αποφασίζει να δώσει υπόσταση στη φωνή αυτή, δημιουργώντας έναν καινούριο χαρακτήρα (με την ίδια εμφάνιση με την πρωταγωνίστρια εννοείται).

 

Φωτογραφία, σκηνοθεσία, ύφος, πλάνα που ξεγελάνε το μάτι σου, παιχνίδια με το φως και τις σκιές της νύχτας, ή με κάποιους αρχέγονους φόβους, σκηνές που πλημμυρίζουν κόκκινο, και αποδίδουν τις ποιητικές πινελιές του Στίβεν Κινγκ σε όλα του τα βιβλία στο έπακρο, έξυπνες αναφορές σε άλλα βιβλία του συγγραφέα, ακόμα και ένας κοινωνικός προβληματισμός που δεν μπορώ να αποκαλύψω, δίνονται και δένουν τέλεια από τον σκηνοθέτη. Μην ξεχάσω και την υπέροχη Carla Gugino, που τραβάει το κουπί σχεδόν μόνη της σε όλη την ταινία, και που μεταξύ μας, είναι το απόλυτο μιλφ του Χόλυγουντ.

Αρκετά αποθέωσα, και δεν μου πάει. Βάζω λοιπόν στο Gerald’s game ένα 8αράκι ξεκούραστο. Μακάρι να μεταφέρονταν όλα τα βιβλία του Στίβεν Κινγκ με αυτόν τον τρόπο.

*Αυτή η κριτική πρωτοδημοσιεύτηκε στην σαιτάρα gulag.gr

Gerald's game

του Αλέξανδρου Πετρόχειλου

© 2019 by Achilleas and Camilo