© 2019 by Achilleas and Camilo

Λοιπόν πεθάνανε όλες οι επαναστάσεις

στα φέρετρά τους.

Η τελευταία

σε φέρετρο λευκό, σχεδόν ροκοκό,

είχε τον ξύλινο πάσσαλο στο στήθος.

Παπάς δεν ήρθε κανένας

στο ξόδι.

Εμείς, οι συγγενείς της Μαριάνας,

είχαμε το δικαίωμα

να αποσπάσουμε ακίδες

από το άτιμο ξύλο της καρδιάς.

Ήμασταν πολύ πιστοί,

αλλά δεν ξέραμε πώς

να επωφεληθούμε απ' αυτό.

Ένας δοκίμασε να βγάλει το μάτι του, 

αλλά δεν έγινε άγιος.

Άλλος τις έκρυψε σ' ένα σεντούκι 

να πάρουν αξία « για τα παιδιά του ».

Κι εγώ καθάρισα τα δόντια μου

από τον έρωτα της ζωής.

Δεν ξέρεις ποτέ μ ' αυτά τα βαμπίρ.

Φέρετρα λευκά

του Άγγελου Ήβου