Λοιπόν, εγώ την αμαρτία μου θα την πω, όταν το είδα να εκθειάζεται από φυλλάδες τύπου popaganda και lifo είπα από μέσα μου πως πάλι θα φάω καμιά μυρωδάτη κλανιά της Ρόκου από τις άψητες φαλάφελ που χώνεψε στο Μετς, εν ολίγοις ήμουν προετοιμασμένος για μια παραλλαγή του «unorthodox» με μπόλικη έθνικ κορεκτίλα και ουσία υπό του μηδενός. Ευτυχώς διαψεύστηκα, για να προϊδεάσω και σένα αγαπητέ αναγνώστη το “Ethos”  (Bir Başkadır) είναι αριστούργημα…

Γιατί; Διότι μέσα από ομόκεντρους κύκλους περιγράφει την εικόνα της σημερινής Τουρκίας και συγχρόνως την επικίνδυνη ακροβασία της ανάμεσα στο κοσμικό Ισλάμ και τη θεοκρατία, τη δυτική επιρροή και την ανατολική οπισθοδρόμηση, προσθέστε σε όλα αυτά τις συγκλονιστικές ερμηνείες, βάλτε και μια άρτια παραγωγή αλλά και την φρεσκότατη σκηνοθετική ματιά (θα αναφερθώ σ’ αυτήν αργότερα) και έχετε όλη την εικόνα. Μια αντανάκλαση των προσώπων της γειτονικής χώρας που κατά έναν μαγικό τρόπο δεν αλληλοσυγκρούονται αλλά αλληλοσυμπληρώνονται. Σπεύδω να εξηγηθώ περαιτέρω…

Στον πρώτο κύκλο βρίσκεται η Μεριέμ και το οικογενειακό της περιβάλλον, ο στρατόκαυλος και θρησκόληπτος πρώην καταδρομέας αδερφός της και η νύφη του, φτωχοί, καθυστερημένοι, αγροίκοι. Τοποθετημένοι στις εσχατιές της Πόλης βλέπουν ολημερίς Τουρικικά σήριαλ και δια πάσα νόσο και πάσα μαλακία πάνε στον τοπικό Χότζα που τους συμβουλεύει με τις ίδιες Κοελικές δοξασίες. Στο δεύτερο κύκλο η Πέρι, η ψυχολόγος που επισκέπτεται η Μέριεμ για να καταπολεμήσει τις λιποθυμίες της, μεσοαστή με σπουδές στην Αμερική που αποστρέφεται την ταυτότητα της, σιχαίνεται την μαντήλα, θεωρεί ότι οι πλειοψηφία των συμπατριωτών της είναι κάφροι που την καταπιέζουν μέσα στην ίδια της τη χώρα. Και στον τρίτο κύκλο η upper class Γκιουλμπίν, που τραβιέται με ένα εξίσου upper class κάθαρμα όπου ο πρωτογονισμός της ματσίλας του ελάχιστα διαφέρει από τον τελευταίο πλεμπαίο του Ντιγιάρμπακιρ, τι διαφέρει μόνο, η τάξη του! Τρεις κύκλοι που ποτέ δεν συναντιούνται αλλά ουσιαστικά καθορίζουν το zeitgeist της σύγχρονης Τουρκίας.

Εξαιρετικά τα σκηνοθετικά τεχνάσματα, οι παρεμβολές μουσικής, σκηνών και τίτλων που θυμίζουν βιντεοταινία eighties και παρεμβάλλονται στην άλλοτε νευρώδη κίνηση της κάμερας και άλλοτε τη νωχέλια του ρυθμού. Εξαιρετικές οι ερμηνείες, όπως προείπα, και ιδιαίτερα εκείνη της φτωχής και άδολης Μεριέμ (Öykü Karayel) . Το “ethos” εν ολίγοις δεν αποτελεί μια πρόταση που θα εξόργιζε τον Ερντογάν (όπως έγραψε εγχώρια χαζοβιόλα συντάκτρια) αλλά πάνω της θα αναγνώριζε την αλλοπρόσαλλη ημισέληνο που εκπροσωπεί.

Βαθμολογία: Μάθε μπαλίτσα από τον άρχοντα

Ethos.jpg
93084_1604478791_Ethos__Season_1__Episod

ETHOS

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου