Όσοι πίστευαν ότι η ανάληψη της εξουσίας από τη γαλάζια παράταξη θα δημιουργούσε πρωτίστως ζήτημα ηθικής και αισθητικής επαληθεύτηκαν μόλις λίγους μήνες μετά τις εκλογές του Ιουνίου. Μιλώντας εδώ για «γαλάζια παράταξη» δεν αναφέρομαι στη δημοκρατική, παραδοσιακή δεξιά αλλά το συγκεκριμένο μόρφωμα που φρόντισε να κάνει τις προθέσεις του εμφανείς από την πρώτη κιόλας μέρα της ανάληψης των καθηκόντων του. Η επικαιρότητα φρόντισε να μας το υπενθυμίσει ξεβράζοντας στον αφρό της δύο επιφανή στελέχη του μέσα σε μια μόνο εβδομάδα.

Πρώτος ο Απόστολος Δοξιάδης, που απαίτησε με δημοκρατικότατες διαδικασίες και ήθος την αποπομπή δημοσιογράφου από γνωστό μέσο επειδή- άκουσον-άκουσον- τόλμησε να ασκήσει κριτική σε συνεργάτιδα του. Το ποιόν του Δοξιάδη είναι γνωστό, από την εποχή που ξεκατινιαζόταν με την πρώην σύζυγο του σε trash εκπομπές εκτοξεύοντας κατηγορίες που έφταναν μέχρι και την ηθική αυτουργία σε απόπειρα δολοφονίας. Ο κόσμος θα μπορούσε να γελάει με την περίπτωση του αν δεν ήταν αφενός διορισμένος σε κυβερνητικό πόστο και αφετέρου αρκετά επικίνδυνος ώστε να έχει στο παρελθόν επιχειρήσει- χρησιμοποιώντας το αξίωμα του- τον καλλιτεχνικό αφανισμό γνωστής σκηνοθέτιδας με αβάσιμες κατηγορίες που κατέπεσαν στο δικαστήριο. Προφανώς εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα συμπλεγματικό, κακομαθημένο δεκαπεντάχρονο αλλά έναν άνθρωπο αποδεδειγμένα προβληματικό, με βαρύτατο ιστορικό που ο πρωθυπουργός επέλεξε να τον πλαισιώσει…

Η δεύτερη και πιο προβεβλημένη, λόγω της φύσης των κατηγοριών, περίπτωση του Νίκου Γεωργιάδη είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους. Οι κατηγορίες παιδεραστίας σε μια αποσαθρωμένη και πάμφτωχη χώρα όπως η Μολδαβία επιχειρήθηκαν να θαφτούν τεχνηέντως όχι μόνο από την ίδια την-τότε- αξιωματική αντιπολίτευση αλλά και διαπιστευμένους αυλοκόλακες της τελευταίας σελίδας. Πόσοι μπορούν να ξεχάσουν το εμετικό άρθρο του κατά φαντασίαν αστού Τάκη Θεοδωρόπουλου που επιχείρησε να αλαφρύνει το κλίμα με φτηνό χιούμορ που οπωσδήποτε δεν θα συμμερίζονταν οι οικογένειες των θυμάτων. Το σημερινό εξίσου κατάπτυστο άρθρο του liberal μετά την απαλλαγή του κατηγορουμένου λόγω παραγραφής-και όχι παύσης- των κατηγοριών επαναφέρει τα μολυσμένα απόνερα εκείνης της εποχής αποδεικνύοντας ότι τα κάθε λογής φερέφωνα της σημερινής κυβέρνησης όχι μόνο δεν συμμορφώθηκαν στις δεοντολογικές επιταγές αλλά επιμένουν να πετούν με τη σέσουλα τη λάσπη στον ανεμιστήρα.

Κοντολογίς, η νομιμοποίηση της χυδαιότητας δεν έχει μονάχα ονοματεπώνυμο αλλά και κυβερνητική πλειοψηφία, είναι ο καθρέφτης της κάθε αλητείας- που καμουφλάρεται με το μανδύα του εστετισμού- είτε προέρχεται από κιτρινοφυλλάδες τύπου Athens Voice, είτε εντεταλμένους επιφυλλιδογράφους, είτε επίσημα χείλι. Και την οποία κανένα ψευδοπρόσχημα νεολιμπεραλισμού δεν μπορεί να καλύψει και πολύ περισσότερο να κανονικοποιήσει…

Εσύ πόσο liberal είσαι;

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου

© 2019 by Achilleas and Camilo