Η τελευταία ταινία του Γαβρά «Ενήλικοι στην αίθουσα» διεκδικεί ένα παράδοξο και άτυπο ρεκόρ. Πρόκειται ίσως για την μοναδική ταινία που τόσοι πολλοί την αξιολόγησαν χωρίς να την έχουν δει. Τουλάχιστον στην Ελλάδα. Οι «Γερούν γερά» τη φιλοδώρησαν με ένα αστέρι, ενώ οι εναπομείναντες πιστοί στη Βαρουφάκια παραφιλολογία την αποθέωσαν. Μάταια, στην επίσημη πρεμιέρα, ο ίδιος ο σκηνοθέτης προέτρεψε το κοινό να τη δει αποστασιοποιημένα, ήταν τόσο νωπές οι ιστορικές μνήμες, οι διχαστικές αποχρώσεις του δημοψηφίσματος, το στρατευμένο παρελθόν του δημιουργού που ακόμα και ο πιο καλόπιστος θα έσκαγε στα γέλια. Η αμερόληπτη ματιά ενός ξένου πιθανότατα θα μπορούσε να δώσει μια ικανοποιητική απάντηση για το αν η ταινία είναι καλή η όχι, η δική μου θα αρκεστεί απλά σε ορισμένες επισημάνσεις με όσο το δυνατόν χαλαρότερες παρωπίδες.

Καταρχάς το τελικό αποτέλεσμα φέρει αρκετά θετικά στοιχεία αλλά και αδυναμίες στα όρια του κραυγαλέου. Όση ομοιότητα και αν διαθέτει ο Μπουρδούμης με τον Τσίπρα, είναι αδιανόητο σε γκρό πλαν από το αρχειακό τηλεοπτικό υλικό να δείχνεις τον πρώτο, με εμφανή τα χαρακτηριστικά του και σε κοντινό να εμφανίζεται ο δεύτερος. Ο ερασιτεχνισμός είναι τέτοιος που θα έβγαζε από τα ρούχα του ακόμα και πρωτοετή σπουδαστή της σχολής Σταυράκου, ομοίως και η επεξηγηματική γραμματοσειρά που χρησιμοποιείται στην έναρξη και το τέλος θυμίζοντας τηλεταινία ή εποχές ρετιρέ. Η ηχητική υπόκρουση παραλλαγμένου συρτάκι επίσης δεν βοηθάει, πόσω μάλλον όταν πρόκειται για πολιτικό θρίλερ. Προφανώς, ο Γαβράς, συναισθανόμενος ότι απευθύνεται και σε διεθνές κοινό θέλησε να το ικανοποιήσει σερβίροντας μια χωριάτικη με μπόλικο λάδι.

Μα είναι τόσο κακή ταινία θα διερωτηθεί κάποιος; Προφανώς και δεν είναι. Οι καθηλωτικές σκηνές από τις συσκέψεις των Eurogroup, το σκληρό Πόκερ με διακύβευμα όχι μόνο τη βιωσιμότητα του χρέους αλλά το μέλλον ενός ολόκληρου λαού κρατάνε τον θεατή σε εγρήγορση μέχρι τέλους. Η ερμηνεία του Λούλη, όσο και αν υποσκελίζεται από έναν ανεπαρκέστατο και κάκιστο Μπορδούμη, είναι συγκλονιστική, απολαυστική και εκείνη του Λογοθέτη στο ρόλο του ψευτόμαγκα Καμένου. Το καστ των ξένων ηθοποιών επίσης στηρίζει γερά το εγχείρημα. Η μετριοπαθής Λαγκάρντ, ο αμετακίνητος Ντάισελμπλουμ, ο σκληρός και κυνικός Σόιμπλε αποδίδονται με πειθώ.

Τι επίγευση όμως αφήνει τελικά μια ταινία που αγγίζει, ειδικά για το εγχώριο κοινό, τις χορδές μιας τόσο κοντινής και ταραγμένης εποχής. Αυτό μάλλον εξαρτάται από την προαίρεση του κάθε θεατή. Σίγουρα όσοι έχουν μείνει ακόμα σε εκείνο το δημοψήφισμα λιγότερο θα την παρακολουθήσουν σαν ένα ακόμα έργο του Γαβρά και περισσότερο θα βρουν λόγους να την ψέξουν ή να την αποθεώσουν…

Ενήλικοι στην αίθουσα

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου

© 2019 by Achilleas and Camilo