© 2019 by Achilleas and Camilo

 

Αν τα σπουδαία γαλλικά αστυνομικά της προγενέστερης σχολής (βλ. Attia, Ιζζο κ.ο.κ) χαρακτηρίζονται από το σύνδρομο του πολέμου της Αλγερίας και τους pieds noir, οι σύγχρονοι τους καταπιάνονται με τις παθογένειες που μαστίζουν τη σημερινή πολυφυλετική, αντιφατική και ανισομερή γαλλική κοινωνία. Ήτοι τα παρισινά γκέτο, την ακραία ένδεια, τον ρατσισμό και τον Ισλαμικό εξτρεμισμό.

Σε αυτόν ακριβώς τον ετερόκλητο καμβά στήνει το αστυνομικό του μυθιστόρημα «Έμποροι Θανάτου» ο Pierre Pouchairet αποφεύγοντας την άσκοπη πολιτικολογία και τις στείρες ιδεολογικές αγκυλώσεις, στις οποίες αρκετοί προκάτοχοι του γαντζώθηκαν. Επιλέγοντας να εστιάσει στην δράση (συχνά καταιγιστική) αλλά και τις «υπηρεσιακές» λεπτομέρειες που κάθε καλό αστυνομικό οφείλει να προσέχει. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ο ίδιος έφτασε μέχρι το βαθμό του διοικητή στη Γαλλική Αστυνομία, ούτε το γεγονός ότι αφιερώνει το βιβλίο στην υπηρεσία διώξεως εγκλήματος.

Στην υπόθεση, μια στυγερή δολοφονία δύο παιδιών στο νοσοκομείο «Νεκέρ» του Παρισιού και η μεταφορά μιας ασύλληπτης ποσότητας ναρκωτικών από την Καταλονία στη Νίκαια τρέχουν παράλληλα με τους επιθεωρητές και στις δύο πλευρές των συνόρων να προσπαθούν να εντοπίσουν τους ενόχους καθώς το έργο τους δυσχεραίνεται από ανατροπές και ταραχώδεις αποκαλύψεις έως ότου οι δύο φαινομενικά ασύνδετες υποθέσεις συναντηθούν αναπάντεχα.

Στιβαρό και κινηματογραφικό σαν φιλμ του Μπεσόν, καθηλωτικό στην ανάγνωση για όσους επιζητούν το πάντρεμα του σασπένς με μια υποδειγματική δομή χωρίς φλυαρίες και εύκολα τεχνάσματα. Οι «Έμποροι Θανάτου» αποτελούν ένα αξιομνημόνευτο δείγμα της σύγχρονης Γαλλικής αστυνομικής λογοτεχνίας που ακολουθεί αλλά και εμπλουτίζει τις περγαμηνές των σπουδαίων προκατόχων του…

 

Pierre Pouchairet

« Έμποροι θανάτου»

εκδόσεις εξάντας

Κριτική του Αχιλλέα Σωτηρέλλου