Η επιστολή αυτή γράφεται μετά από κουβέντα που είχα με φίλο εκδότη και απευθύνεται προς όλους τους εμπλεκόμενους. Γράφεται ώστε κάποιοι να πληροφορηθούν πως σε κάθε προηγμένη και μη Ευρωπαική χώρα ένας συγγραφέας επιδοτείται από όλους τους σχετικούς κρατικούς φορείς. Τον δήμο του, το υπουργείο, αντίστοιχα ινστιτούτα και συχνά ιδιώτες. Στο εξωτερικό ένας συγγραφέας μπορεί ΝΑ ΖΗΣΕΙ από τη συγγραφή του, οι μικροί εκδοτικοί οίκοι στηρίζονται επίσης παντοιοτρόπως.

Στο εξωτερικό υπάρχει αρμόδιος φορέας για την προώθηση του συγγραφέα σε άλλες χώρες, αυτός επιδοτεί τις μεταφράσεις, την παραγωγή και φέρνει τον συγγραφέα σε επαφή με κάθε ενδιαφερόμενο εκδοτικό. Η Ελλάδα και η Βοσνία είναι οι μόνες χώρες που δεν διαθέτουν ένα τέτοιο φορέα. Το ακούσατε!

Αυτή η επιστολή γράφεται με οργή, θυμό και αγανάκτηση. Γιατί η χώρα που ζω απαξιώνει, φτωχοποιεί και χλευάζει τον συγγραφέα συστηματικά. Τον θεωρεί κηφήνα, φανφάρα και βάρος στην κοινωνία. Τον αφήνει έρμαιο επιτήδειων εκδοτικών σε μια αλυσίδα που ο ένας φεσώνει των άλλον. Σε ένα καθεστώς που κάθε καταχώρηση πληρώνεται και οι τσανακογλείφτες επιπλέουν στον αφρό.

Η χώρα που ζω προσπαθεί καθημερινά να με κάνει να κόψω το γράψιμο. Το κράτος με εμπαίζει και με εκμηδενίζει. Σε αυτό λοιπόν το Ελληνικό κράτος το μόνο που έχω να του πω είναι ένα μεγάλο Άντε Γαμήσου. Άντε γαμήσου Αντωνάκη, Αλεξάκη και Κούλη. Άντε Γαμήσου Λίνα και Λυδία. Θα συνεχίσω να γράφω ενάντια σε κάθε αντιξοότητα, σε κάθε χλευασμό σας, σε κάθε μικρή η μεγάλη σας προσβολή.

Δεν γεννηθήκαμε όλοι κλέφτες και ρουφιάνοι…

Άντε γ@#*!ου Ελληνικό κράτος

Του Αχιλλέα Σωτηρέλλου

© 2019 by Achilleas and Camilo