Αν κάποιους έπληξαν περισσότερο, τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα, τα μέτρα ενάντια στον Κορονοιό αυτοί είναι οι εκδότες και οι νταβατζήδες. Όχι! Δεν πλεονεκτώ, καθότι αναφερόμενος σε νταβατζήδες εννοώ τους ορίτζιναλ, εκείνους που διακινούν τη λευκή- και ενίοτε μαύρη σάρκα- προς τέρψιν των εξημμένων ιθαγενών. Άδειοι οι δρόμοι της Φυλής, του Μεταξουργείου και του Κολωνού, στοιβαγμένες σε αποθήκες οι χαριτόβρυτες υπάρξεις μαζεύουν μούχλα και υγρασία όπως τα δύσμοιρα συγγράμματα.  

Εν τω μεταξύ οι νταβατζήδες των γραμμάτων και των τεχνών πήραν σβάρνα τις συστημικές πατσαβούρες και κλαίνε μαύρο δάκρυ. «Δύσκολα τα πράγματα στο χώρο μας», «δεν παραγγέλνει ο κόσμος βιβλία», «πάνω από όλα οι υπάλληλοι!». Θυμηθήκανε μέσα στην αναμπουμπούλα τους κακόμοιρους τους υπαλλήλους τους. Ας τους υπενθυμίσουμε λοιπόν ορισμένα πράγματα καθότι όλοι στον ίδιο χώρο κινούμαστε.

Παράδειγμα νούμερο ένα. Γραμματέας σε μεγάλο, και εντελώς αφερέγγυο, εκδοτικό οίκο παθαίνει σοβαρότατο νευρικό κλονισμό (γιατί άραγε) και νοσηλεύεται για ένα εξάμηνο σε νοσοκομείο. Ο μερακλής και γαλαντόμος εκδότης της της λέει «μην ανησυχείς, για όλα εγώ εδώ και όταν γυρίσεις με το καλό θα τα βρούμε πάλι». Γυρνάει η κοπέλα και τι βρίσκει, τη θέση της πιασμένη και το μηχανάκι της κλεμμένο (που λέει ο λόγος).

Παράδειγμα δεύτερο. Μεταφράστρια με πρόβλημα υγείας, εν δυνάμει καρκινογενές, ζητάει λίγες μέρες αναρρωτική έως ότου παραλάβει τα αποτελέσματα της βιοψίας. Ο εκδότης της (από τα μεγάλα ονόματα) αρχικά της τη δίνει, άνευ αποδοχών, και ακολούθως την απολύει με συνοπτικές διαδικασίες (σκοτώνουν τ’ άλογα όταν γεράσουν). Ευτυχώς για την ίδια ο όγκος αποδείχτηκε καλοήθης.

Αναρωτιέμαι που πήγε όλη αυτή η μαγκιά και η κλεψιά με την έλευση του Ιού, κυρίως δε που πήγαν τα παντελόνια, αυτά τα φαρδιά για να κουνιούνται τα καμπανωτά, περήφανα αρχίδια που άρχιζαν τις απειλές κάθε φορά που ένας μεταφραστής, γραφίστας ή συγγραφέας ζητούσε τα δεδουλεμένα. Κάποιοι καλοπροαίρετοι ίσως πουν ότι είναι μια ευκαιρία να καθαρίσει ο κόπρος του Αυγεία. Αλλά ο κλέφτης ακόμα και στην αναμπουμπούλα πάλι κερδισμένος θα βγει, μεταβιβάζοντας τα οικονομικά βάρη στους υπαλλήλους (αυτούς για τους οποίους τώρα κόπτεται) αλλά και τους ταλαίπωρους συγγραφείς, κυρίως δε τα ψώνια από τα οποία ζει εργολαβικά χωρίς πολλά μα και μου.

Μέχρι ωστόσο να ξαναφορεθούν οι μάσκες και να επιστρέψουμε στην κανονικότητα, ας απολαύσουμε τη μίρλα τους, το Καζαντζίδικο πένθιμο τροπάριο τους, το γοερό, κροκοδείλιο κλάμα τους. Δεν θα’ χουμε και πολλές ευκαιρίες άλλωστε. Σωστά;

Εκδότες στα πρόθυρα ...νευρικής κρίσης

Του Αχιλλέα Σωτηρέλλου

© 2019 by Achilleas and Camilo