Έχουμε βαρεθεί να μαθαίνουμε για την παρακμή στον χώρο τού βιβλίου, όμως για έναν μυστήριο λόγο, καταφτάνουν στα αυτιά μας παράπονα και δυσμενή σχόλια, το ένα μετά το άλλο. Η κατάσταση έχει γίνει του τύπου: Περπατάς στον δρόμο, πιάνεις κουβέντα με έναν γνωστό, ακόμα και με έναν περαστικό και στα ξαφνικά αρχίζει το μπινελίκι για το βιβλίο.

 

Με έκπληξη ανακαλύπτουμε ότι οι αναγνώστες είναι περισσότεροι από όσους νομίζουμε, μόνο που πρόκειται σε μεγάλο βαθμό γα δυσαρεστημένους αναγνώστες. Το τελευταίο μάλλον καλό το λες...

 

Τι να κάνουμε και εμείς… Εκεί που λέμε “ε, άι σιχτίρ πια με τους γελοίους, ας διαβάσουμε κανένα βιβλίο της προκοπής και ας αφήσουμε τους γλείφτες να σκοτώνονται”, ακούμε όλα τα δυσάρεστα και στη συνέχεια λέμε να τα μοιραστούμε μαζί σας, μήπως αφυπνιστεί κάποιος, μήπως σωθεί ένα 4χίλιαρο (ωχ, σόρι, δεν έπρεπε να το πούμε). Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

Τόσα χρόνια παρατηρούσαμε κάτι σεμινάρια/ μαθήματα/ συναντήσεις δημιουργικής γραφής (και καλά) με ανασηκωμένο φρύδι και μειδίαμα. Όλοι οι φερέλπιδες συγγραφείς, που βαριούνται να διαβάσουν βιβλία της προκοπής, αφού έχουν πέσει με τα μούτρα να εκθειάζουν τη σαβούρα του εκάστοτε φίλου-συγγραφέα στο γλειφτο-goodreads, έσπευσαν να εμπλουτίσουν το βιογραφικό με τυχάρπαστα σεμινάρια.

 

Αδαείς τότε (αλλά ακόμα και τώρα) δεν γνωρίζουν το καλό που έκαναν (στον εκδότη). Αν γνώριζαν και κουνιόταν λίγο το μυαλουδάκι τους, θα διεκδικούσαν περισσότερα και, κυρίως, τη χαμένη (ίσως και ανύπαρκτη) αξιοπρέπειά τους.

Έχουμε και λέμε: Τι κάνει ο εκδότης με λιγοστά έσοδα; Ο συγγραφέας- εσωτερικός συνεργάτης (μεγαλο-) εκδοτικού που θέλει να βγάλει κανά φράγκο, αλλά και να ευχαριστήσει τον σκυλέμπορό του με το ψευδώνυμο “εκδότης”;

 

Α, γεια σου. Σεμινάρια δημιουργικής γραφής. Μάθηση, εκπαίδευση, δημιουργία, φράγκα… φράγκα… ΦΡΑΓΚΑ.

 

Ίσως να αναρωτηθείτε, τι εννοούμε με τα φράγκα. Τα δίδακτρα είναι ένα λογικό ποσό, αν σκεφτούμε τις γνώσεις που αποκομίζει ο μαθητής- τεμπελχανάς συγγραφέας, που έχει μπερδέψει τη συγγραφή με την προετοιμασία στο μάθημα της έκθεσης για τις πανελλήνιες, αλλά και τις κοινωνικές σχέσεις που θα αποκομίσει (το τελευταίο είναι το καλύτερο). Πόσοι εξάλλου έχουν κάνει εγγραφή σε μαθήματα ενηλίκων με σκοπό το (κουλτουριάρικο) γαμ...ι;

Όχι, αγαπητοί, δεν ξεχνάμε κατακρίνουμε τις κοινωνικές επαφές, μάλιστα τις επικροτούμε, αρκεί να γίνονται για το κέφι, τη φάση, άντε και για το συναίσθημα, και όχι για μια μετέπειτα έκδοση.

Που λέτε, όλα αυτά τα παιδιά (μερικά αγνά, οφείλουμε να το ομολογήσουμε), πάνε στα μαθήματά τους με το μπλοκάκι τους, το στιλό και τον ενθουσιασμό τους, περιμένοντας από τον εκάστοτε μύθο της νεοελληνικής γραφής, ο οποίος έχει στήσει κ...ο για να φτάσει σ’ αυτή τη θέση. Σκάνε τα δίδακτρα, σημειώνουν, γράφουν, δέχονται κριτική, ακούνε ιστορίες από τον Δάσκαλο-συγγραφέα με γουρλωμένα ματιά και από μέσα τους βρίζουν όλους τους συμμαθητές τους, γιατί μόνο εκείνοι είναι συγγραφάρες, καλύτεροι ακόμα και από τον Δάσκαλο.

Ο Δάσκαλος δεν ξέρει και τα πάντα. Ξέρει, δηλαδή, κάτι συγγραφικά κόλπα, όσα μοιράζεται με απόλυτη φειδώ, μια και από μέσα του σιχτιρίζει την ώρα και τη στιγμή, που η ανέχεια τον έριξε στη διδασκαλία. Φυσικά τα υπέρ- ψώνια ξέρουν καλύτερα.  Θα ασπαστούν μερικά συγγραφικά κόλπα: Πώς να γράφουν πιο γρήγορα, πιο άμεσα, πιο απλά, πιο εμπορικά, πιο γαμιστερά.

Αφήστε που θα κοτσάρουν αργότερα στο βιογραφικό τους τη συμμετοχή τους στα σεμινάρια υπό την καθοδήγηση του τάδε, λες και δίνει κανείς δεκάρα.

Παιδιά, σας το λέμε άλλη μια φορά: Σκασίλα μας, και μερικοί γίνεστε ρόμπα να γράφετε μάπες, μετά από τα περίφημα σεμινάρια.

Πάμε όμως στο ζουμί, στα ΦΡΑΓΚΑ.

 

Κάτι που δεν γνωρίζουν οι πανέξυπνοι συγγραφείς είναι ότι τα σεμινάρια στήθηκαν για να τους τα φάνε. Ο Δάσκαλος θα εντοπίσει τα υποψήφια θύματα, εκείνους δηλαδή που θα τα σκάσουν ακόμα πιο χοντρά, για έκδοση του βιβλίου τους στον εν λόγω εκδοτικό. Φυσικά, θα τους πούνε το γνωστό ποίημα, ότι τάχα τούς ξεχώρισαν ανάμεσα στους άλλους (αφροδισιακή φράση για τα αυτάκια της κάθε εν δυνάμει συγγραφάρας) και μετά όλα θα πάρουν τον δρόμο τους. Και φυσικά κάπου εκεί παραμονεύουν και οι μανατζαραίοι- ατζέντηδες- βλακέντιοι.

Τι είναι αυτοί; Θα σας πούμε άλλη φορά. Μέχρι τότε απευθύνουμε την εξής ατελείωτη λίστα εκκλήσεων:

  • Συγγραφείς, μη μας πρήζετε με τα σεμινάριά σας.

  • Προς συγκεκριμένους συγγραφείς: δεν φτάνει που γράφετε μέτρια (με ομολογία των φίλων σας που παρουσιάζουν τα βιβλία σας), διδάσκετε κιόλας.

  • Συγγραφείς-μεγαλοστελέχη εκδοτικών: Μην κλέβετε, βρε παιδιά, έλεος. Κάνετε που κάνετε το μάθημά σας, μη βουτάτε τη δουλειά των άλλων για να την παρουσιάσετε ως υλικό στο σεμινάριο. Ο νοών νοείτω.

  • Εκδότες: Βγάλτε κανένα καλό βιβλίο και αφήστε τα ξεφτιλίκια.

  • Αναγνώστες: μην τσιμπάτε από επιμελημένα βιογραφικά.

  • Ζηλόφθονοι συγγραφείς (και πάλι): Να είστε αγαπημένοι, να μη ζηλεύετε τους συμμαθητές σας (εδώ γελάμε).

 

Και κάπως έτσι εξηγούνται διάφορα βιβλία προχειρότητες, κυρίως με διηγήματα. Φίλοι, σε περίπτωση που δεν το έχετε καταλάβει και νομίζετε ότι είστε ένα βήμα πριν από το νόμπελ λογοτεχνίας, θα σας το πούμε εμείς και ας θυμώσετε μαζί μας: Τα διηγήματά σας κάνουν μπαμ ότι αποτελούν ασκήσεις δημιουργικής γραφής…

Έλεος, βρε παιδιά. Δεν παίρνετε και καλό βαθμό…

Για κάτι αστυνομικά, ψυχολογικά μέσα στην τσαπατσουλιά δεν έχουμε να πούμε τίποτα. Είπαμε, είστε ο λόγος που ξενερώνει ο αναγνώστης.

 

Υ.Γ. Συμπαθούμε και αγαπάμε όσους πάνε, αλλά και διδάσκουν στα σεμινάρια με αγνές προθέσεις. Υπάρχουν και τέτοιοι.

Είστε για λίγη δημιουργική γραφή;

του Όμπι Ουάν

© 2019 by Achilleas and Camilo