Δεν μπορείς ποτέ να βγάλεις άκρη με τον Σπάικ Λι, είτε τον αγαπάς είτε τον μισείς, το μόνο σίγουρο πάντως- εκτός από ταλέντο του- είναι ότι αν δεν είχε όλες αυτές τις φυλετικές ιδεοληψίες ο κερατάς θα ήταν πάνω από πολλούς σύγχρονους του. Στην τελευταία του ταινία πάντως μας χαρίζει μια από τις καλύτερες και πιο συγκλονιστικές στιγμές του…

Βρισκόμαστε στο Κολοράντο του 1970, ο πόλεμος του Βιετνάμ μαίνεται, οι φυλετικές διακρίσεις διογκώνονται και το black power κίνημα γιγαντώνεται. Σε αυτό το πλαίσιο ένας μυστικός μαύρος αστυνομικός παρεισφρύει στα άδυτα της τοπικής Κου Κλουξ Κλαν δια της τεθλασμένης. Πως; Συνομιλώντας μαζί τους στο τηλέφωνο και βάζοντας τον λευκό Εβραίο συνάδελφο του να τον υποδυθεί στις κατ ιδίαν συναντήσεις.

Αν και δεν αποφεύγει τα αγαπημένα του στερεότυπα δεν μπορείς να μην αναγνωρίσεις τους συσχετισμούς τριάντα χρόνια μετά και το γεγονός ότι μάλλον ελάχιστα έχουν αλλάξει στη συλλογική ψυχοσύνθεση της σύγχρονης Αμερικής και όχι μόνο. Το “America First” έχει αντικατασταθεί με το “Make America Great Again”, η θυματοποίηση δεν χαρακτηρίζει μόνο τους μαύρους αλλά και τη White Trash τάξη, δεν μπόρεσα να αποφύγω τους συνειρμούς με τους δικούς μας Χρυσαυγίτες βλέποντας τα περιθωριακά μέλη του τοπικού παραρτήματος της Κου Κλουξ Κλαν.

Η κλιμάκωση επιφυλάσσει συγκλονιστικές στιγμές όπως την εξιστόρηση ενός ηλικιωμένου μαύρου στα μέλη της φοιτητικής νεολαίας για το πως το πλήθος έδειρε, ευνούχισε και έκαψε ζωντανό τον φίλο του όταν ήταν δεκαοχτώ χρονών. Εξίσου ενδιαφέρουσα και η αναφορά στο «Birth of a nation» αλλά και στην επίδραση του στην αναβίωση της Κου Κλουξ Κλαν.

Εκπληκτικό πραγματικά το σάουντρακ που εξυπηρετεί τη ροή και επενδύει κάποιες από τις πιο κομβικές σκηνές. Μια ταινία εν κατακλείδι μελέτη πάνω στη φυλετική ταυτότητα, τις διακρίσεις και το ρατσισμό από έναν μετρ του είδους.

Βαθμολογία: Άριστα

71F-cZvnvoL._AC_SL1093_.jpg
Λ.jpg

''BlacKkKlansman''

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου

© 2019 by Achilleas and Camilo